Bevallen

Het is zover, vanochtend heb ik mijn master thesis ingeleverd, BAM! Ik voel me gelijk 10 kilo lichter, wat een bevalling. Maar ik heb er een goed gevoel over en heb erg mijn best gedaan. Het eindresultaat is, door de rare pagina lay-out vereisten van de FU (lettergrootte, regelafstand en pagina rand enzo), een boek van nog net geen 100 pagina's geworden, hoewel 20 daarvan bronnen zijn. Mocht je tijd teveel hebben, of het interessant vinden om eens te lezen hoe European Union Citizenship tot stand is gekomen en hoe ze daar in Brussel eigenlijk over ons denken, dan kun je de tekst hier vinden. Ik zat af en toe echt perplex achter mijn laptopje naar EU documenten te kijken, verbazingwekkend om te zien wat voor alternative reality ze daar in de EU eigenlijk gecreëerd hebben. Onder 'Findings & evaluation' vindt je trouwens de beschrijvingen, alles daarvoor is sociologisch geneuzel :-)

Maar goed, dat is dus gebeurd, hoofdstuk "Tweede master in Berlijn", ooit begonnen in juli 2010, en nu bijna afgesloten. Ik dien in mei alleen nog mijn thesis te verdedigen, maar daar zie ik niet echt tegen op. Ik ben nu ten slotte expert. Bring it on!

Nu wordt het tijd me te gaan voorbereiden op India, want komende zondag (OMG OMG!) vlieg ik al. Ik ga de andere kamer in ons huis ook onderverhuren en moet nu al mijn spullen naar de kelder doen. Mijn visum is gelukkig al geregeld, dat was een eitje achteraf. Het heeft de ambassade precies 7 uur gekost om em klaar te maken. Nog een voordeel van Europees burger te zijn. Ik vlieg naar Bangalore en wordt daar met een busje opgehaald door mijn yogaschool in Mysore. Benieuwd hoe zo iets eruit ziet? Hier ga ik naar toe >

Ondertussen ligt er in Berlijn nog sneeuw en is het ijskoud, maar dat is overal in Noord-Europa zo geloof ik. De vogels trekken er zich niets van aan, die gaan al flink te keer en ook zie ik her en der al narcissen en krokussen naar boven piepen. Doet me denken aan mijn vorige lente in Umeå en de natuur-explosie die daar had plaatsgevonden. Toch wel een beetje jammer dat ik over een week opeens in de 32 graden van Mysore zit. Dat wordt nog wat.

Mijn thesis

Tja, waar gaat mijn thesis eigenlijk over? Droog gezegd is het een "historical-institutionalist analysis of the development of the institution of European Union Citizenship, based on a content analysis of documents from three relevant EU actors in the process: the European Parliament, the European Court of Justice and the European Commission". Dus.

Het idee van citizenship (burgerschap?) heeft mij altijd al gefascineerd. Een arbitraire onderverdeling in de wereldpopulatie gebaseerd op het simpele feit van waar je geboren bent. Zelf ben ik dus in Nederland geboren, en heb daarmee gelijk de "wereld-loterij" zo'n beetje gewonnen. Want beter kan het niet echt of wel? Ja misschien geboren worden in Zwitserland, Luxemburg of Zweden. Die landen zijn trouwens altijd nog een optie.

Op bezoek bij de Europese Raad

Nu hebben ze in Brussel het idee dat het politieke gevaarte dat de EU heet zonder citizens niet echt veel voorstelt. Het grote doel van het project is namelijk de "totstandbrenging van een steeds hechter verbond tussen de volkeren van Europa" (Verdrag van Lissabon). Nu heb ik als actieve EU burger natuurlijk mijn steentje al bijgedragen; ik heb nogal hecht verbonden met een burger uit ons buurland (rara wie is dat?), ik heb flink gebruik gemaakt van mijn recht op vrij verkeer van personen binnen de Unie, ik heb ondertussen aan vier universiteiten in Europa gestudeerd (kreeg er zelfs geld voor van het Erasmus fonds!) en ik heb in 2005 braaf gestemd voor een Grondwet voor Europa. Nu nog een keertje de Nederlandse staat aanklagen voor het niet nakomen van een of andere EU regulering en ik mag wel voorgedragen worden voor Europees Burger van het Jaar.

Ik ben trouwens niet de enige, gisteren verklaarde de Commissie dat in Nederland steeds meer mensen zich "Europees" voelen, volgens een artikel in de Volkskrant. Wat dat ook mag betekenen. Toch maakt de EU zich zorgen over de steun van hun onderdanen, zeker in deze tijden van crisis, en 2013 is uitgeroepen tot het "Europees Jaar van de Burger". Het doel is om zoveel mogelijk burgers op de hoogte te brengen van hun rechten (over plichten zijn ze altijd erg vaag) en ons te laten inzien dat we allemaal dezelfde waarden nastreven, namelijk die van "menselijke waardigheid, vrijheid, gelijkheid en solidariteit". Van die mooie zaken hebben ze buiten Europa natuurlijk geen kaas gegeten, dus het is onze plicht, onze "White Man's Burden", het goede voorbeeld te geven aan de rest van deze planeet. Oh wat ben ik er trots op een Europeaan te zijn.

Zal ik ze maar niet vertellen dat ik van plan ben om straks naar Australië te emigreren?

Aan de andere kant

Fijne valentijnsdag!

Mijn schatje zit helaas alweer 20 dagen aan de andere kant van de wereld. Of 21 eigenlijk, want ze lopen daar een beetje vooruit. Dat is best lastig en soms zitten we allebei in verschillende dagen met elkaar te skypen, erg verwarrend. Het klimaat verschilt ook nog al, want daar is het nu natuurlijk zomer. Het is zelfs een extreem hete zomer dit jaar, met allerlei bosbranden, stofwolken en droogtes.

Hij heeft ondertussen al werk gevonden en is vorige week begonnen bij een middelgroot meubelmaakbedrijfje. Ikzelf ben net weer thuis van een weekje Nederland en begin me op te maken voor de deadline van het inleveren van mijn thesis, op 26 maart. Grappig hoe relatief tijd is. Aan de ene kant kruipen de minuten voorbij en lijkt het nog eeuwig te duren voordat ik straks Sebas weer zie. Aan de andere kant glippen de minuten, uren, dagen weg terwijl ik probeer mijn content analyse op tijd af te krijgen voordat ik mijn thesis supervisor weer zie...

Voordat Sebas trouwens naar Sydney vloog zijn we nog heel romantisch uit eten geweest in het meest gave restaurant ter wereld: "Sauvage - the first Paleolithic restaurant in the whole world". Paleolithic? Huh? Het "Paleo-dieet", waar het hier om gaat, is er een in feite op gebaseerd dat de mens als wezen miljoenen jaren (zeer succesvol!) heeft geëvolueerd en dat wij het beste gedijen wanneer wij onze lichamen geven wat het "genetisch verwacht". Dat heeft met voeding te maken, maar ook met van allerhande andere lifestyle factoren, zoals als beweging, slaap, sociale contacten, schoeisel, houding en algehele kijk op het leven. Hele interessante stof, mocht je weer willen weten neem dan eens een kijkje op een van de vele materialen in de "Paleo-blogosphere" > Paleo 101 van Melissa Joulwan (mijn favoriet!!), What is the Paleo diet? van Robb Wolf (die ook een hilarische podcast heeft), The Primal Blueprint van Mark Sisson en What is Paleo door Sarah Fragoso (haar site heeft veel recepten en zij heeft een een fijne podcast).

Wat eet je dan zoals? Zoals het restaurant het zelf verwoord op hun site komt het hier een beetje op neer: "We prepare everything ourselves ... All of the animal products we use in our kitchen come from wildlife, pastured cattle or controlled organic farming ... our vegetarian ingredients come from organic farming or wild gathering ... All of our desserts are 100% free of processed sugar ...  we shun grains and legumes like the plague ... We bake, fry and cook with organic clarified lard or suet, ghee (clarified butter) and unrefined palm oil or coconut oil ... For your health, extra virgin olive oil and high quality nut or seed oils are never heated ... Generally we avoid all dairy products".

Zelf eet ik nu al ongeveer twee jaar zo en ik heb nog niet terug gekeken! Het was heerlijk om gewoon, bam, het vijf gangen menu te bestellen zonder na te denken over welke opties "Paleo" vriendelijk zijn. Wat een concept. Wellicht "een beetje raar", maar wel errug lekker!

Geen dromen, maar plannen

Dit jaar wordt een raar jaar, een jaar vol verhuizingen, beslissingen en onzekerheden. En ik heb er zin in! Ten eerste is er natuurlijk mijn (tweede) afstuderen. De hele reden van het naar Berlijn verhuizen voor mij was de Master Sociology - European Societies. En het is de enige reden dat ik hier op dit moment nog ben, tot minstens 26 maart. Want dan is de deadline en moet ik 24,000 woorden over EU Citizenship inleveren. Ik ben nu op de helft en het onderwerp fascineert me nog steeds, wat een bonus is. Ik heb er natuurlijk zelf ook uitermate van mogen profiteren, wat niet van iedereen te zeggen valt. Wist je dat je om de clausule van "Citizenship of the Union" uit de EU-verdragen te kunnen gebruiken in de rechtbank, je dit recht eerst "geactiveerd" moet hebben? Anders kun je je er niet op beroepen, en mag de Nederlandse wet met je doen wat ze wil, zonder verantwoording aan Brussel af te leggen. Fioew, heb ik het toch maar mooi alvast geactiveerd. Nu nog iets krijgen met een illegaal verblijvende Jamaicaan, een kind in België krijgen, vervolgens naar Slowakije verhuizen en dan maar eens zien of ze hem nog kunnen uitzetten ha!

Sebastian trekt ondertussen de Berlijnse winter nu al niet meer en vliegt volgende week zaterdag naar Sydney. De woning en het werk zijn al geregeld en hij ziet hier nu thuis de uren nog te tellen en stofzuigt af en toe. Hij blijft helaas wel 3,5 maand weg... en we weten allebei dat het gewoon iets minder leuk is om niet samen te zijn. Gelukkig bestaat er Skype (hoewel het met het tijdverschil wel even vogelen wordt) en hebben we allebei als het goed is veel te doen. Ik dus afstuderen en dan.... op naar India!

Huh, India?? Ja, waarschijnlijk wel. Ik wil al geruime tijd eens een opleiding tot yogalerares doen, gewoon om mijn eigen praxis uit te diepen, en waarom niet daarheen gaan waar het uitgevonden is? Je betaald er voor de opleiding zelf een stuk minder, wat ik dus weer aan een vliegticket kan uitgeven. India stond ook al langer op mijn lijstje en als ik dan toch op Sebas moet wachten voor hij terugkomt uit Sydney... :-)

Het voelt wel een beetje decadent allemaal en ik verwacht af en toe dat er elk moment een of andere autoriteit aanklopt met de boodschap: ja maar dat is niet de bedoeling! Zomaar doen waar je zin in hebt en gaan waar je heen wilt! Maar goed, die autoriteit is er natuurlijk niet (hoewel je het in Duitsland maar nooit weet) en iedereen is zelf verantwoordelijk voor haar of zijn eigen leven.

Na de zomer hebben Sebas en ik het plan om voor langere tijd naar Australië te gaan. De kansen op de arbeidsmarkt zijn momenteel in Europa vrijwel nihil voor vers afgestudeerde sociologen (waren ze ooit gunstig?), terwijl Australië, die nu profiteert van de boom in Azië en waar de overheid de komende 10 jaar 2,4 miljoen (!) geschoolde migranten wil aantrekken, nu iets betere perspectieven lijkt te bieden voor een baan waar ik voldoening uit kan halen. Maar het gaat niet alleen daarom. We gaan eigenlijk vooral voor het klimaat, voor de natuur, voor de ruimte, kortom voor het leven daar. Misschien behoren wij wel tot de groeiende groep migranten die verhuizen voor een lifestyle, ofwel "Lifestyle Migrants"?

Maar goed, plannen dus. Want ik geloof niet in dromen. Ik geloof in plannen.

Gelukkig nieuwjaar

"Life is what happens, while you're busy making other plans"

Ik wil jullie graag allemaal een gelukkig nieuwjaar wensen. Na alle onzin over 21 december waarop de wereld ten onder zou zijn gegaan, is de 31ste bijna een anti-climax geweest. En eerlijk gezegd is de 21e voor mij de wende al geweest, de winterzonnewende om precies te zijn, oftewel de langste nacht van het jaar. Daarna worden de dagen weer langer, ongeveer 2 minuten per dag in onze streken. Aangezien de zon hier in Berlijn (veel verder oostelijk dan Nederland!) al rond 15.30u onder de laatste dagen, kan ik de "terugkeer van het licht" alleen maar verwelkomen. En gevierd hebben we het ook.

Boy oh boy hebben wij het gevierd! Want aangezien dit waarschijnlijk de laatste Sylvester is die wij in Berlijn vieren (hoewel, never say never...), zijn mijn zus en haar lieftallige aanstaande langs gekomen voor dat ene "once in a life-time" event, het grootste oud & nieuwfeest van de wereld: Sylvester bij de Branderburger Tor. De hele week heb ik alleen maar gruwelverhalen moeten aanhoren over hoe druk het daar altijd is, dat je wordt verdrukt en vertrappeld waar je bijstaat en je uren wacht voor de toiletten. Nou, dat viel dus allemaal hartstikke mee.

We zijn er redelijk op tijd heen gegaan, rond een uur of 19u, en via de ingang bij Postdamerplatz door Tiergarten helemaal naar achteren gelopen. Met een flesje wodka dat de beveiliging heel convenient voor een flesje water aanzag naar binnengekomen, en toen begon de trek weer terug naar voren. Naar het podium, opgesteld vlak voor de Branderburger Tor, een fantastische beeld met de afnemende maan op de achtergrond. Het was slim geregeld, want om de zoveel meter had je weer een checkpunt met hekken en beveiliging. Als het dan druk zou worden, en dat zou het worden (1 miljoen mensen!!), kon elk gedeelte eenvoudigweg worden afgezet zodat er niet teveel mensen op een plek geconcentreerd werden.

Wij zagen de kans om bijna helemaal vooraan te komen, met een mooi uitzicht op de Tor, en naast een lieftallige Duitse familie, twee Senegalese studenten en een enorme groep uitermate uitgelaten gasten uit Libya. Overal om ons heen waren kraampjes met bier, Glühwein en groene kool met worst (geen grapje, dat is hier "fastfood") en op de grote schermen voor onze neus konden we goed volgen wat er zich precies op het podium afspeelde. Aaaah de muziek was trouwens om te huilen! Duitse schlagers, foute pop uit de jaren "was ik toen al geboren?" (denk: Bonnie Tyler en Pet Shop Boys), met gelukkig wel, om alles weer goed te maken, de heerlijk Zweedse Loreen die net voor 12-en Euphoria kwam zingen. Joehoe!!

En toen, *BAM*, was het 12 uur. Toosten, springen, zoenen, lachen, foto's, knuffels, zwaaien, en toen vuurwerk kijken. Dat was toch wel erg mooi, ik heb met open mond staan kijken, lekker aangeschoten als ik was. Wat een geluk dat ik daar op dat moment, met twee van mijn belangrijkste mensen op de wereld mocht staan. Mijn grootste goede voornemen is dan ook voor dit jaar: hier zijn. Hier en nu, op dit moment, NU is het leven. Als je niet op let dan mis je het.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Dank u Sinterklaasje!

We zijn alweer terug in Berlijn, wat is de week snel gegaan! Als nomaden zijn we door Nederland getrokken en overal vonden we een warm welkom en een opgemaakt bedje. Het was heerlijk. Wat hebben we allemaal gedaan? Toen we op zaterdag 1 december landden op Schiphol (vet om de afsluitdijk te zien liggen vanuit het vliegtuig trouwens!) konden we gelijk door naar de verjaardag van mijn moeder in Tilburg. Zelfgemaakte appeltaart en pompoensoep die was gekookt boven een écht houtvuur gewoon in de achtertuin.... mmmm. We hebben die dag ook Vught bezocht, in de stromende regen, maar dat heeft de volgende ochtend gelukkig plaats gemaakt voor een strak-blauwe lucht en zonneschijn, perfecte timing voor een rondje rennen met mijn vader en Bapo (de hond) bij de IJzeren Man.

Zondag hebben we mijn zusje Roos opgehaald en was het tijd voor de grote jaarlijkse verzameling van AL mijn zusjes en aanhang voor het Sinterklaasfeest. Dit jaar geen cadeaus of gedichten voor ons, maar wel een hoop speculaas, banketstaaf, pepernoten en warme chocolademelk. We hebben de hele middag spelletjes gespeeld en toen was het tijd voor de erwtensoep. Oooowww kan het Hollandser? 's Avonds zijn we met Saranne en Rolf meegereden naar Rotterdam en de volgende dag hebben Sebas en ik heel romantisch een rondvaart door de haven gemaakt. Uiteraard met koffie en appeltaart erbij. Het was nog voor de verjaardag van Sebas, die op 28 november alweer 28 is geworden. Oei, das al bijna volwassen. Ofzo.

Maandagavond en dinsdag heb ik weer in Tilburg doorgebracht. Maandag met Ted gehangen, lekker gekookt en bijgekletst. Op dinsdag vervolgens mee naar de Qigong les met mijn moeder en Peter, een meditatie in beweging, toen een heerlijk haring lunch met Maartje en tot slot lieve Joshi uitlaten met mijn zusje Roos die bij de Pius haven woont. Een rondje Tilburg dus. 's Avonds weer de Maas overgestoken om me weer bij Saranne, Rolf en Sebas te voegen en Rotterdam verder te verkennen. Dat is eigenlijk best een leuke stad, heerlijk internationaal, dynamisch, vol musea en leuke winkels, en natuurlijk heel belangrijk: mijn grote zus woont er.

Na donderdag zijn Sebas en ik verder getrokken naar die andere grote stad, waar we toch wel hele mooie momenten hebben beleefd samen: Amsterdam. We logeerden in Oost bij Marjolijn en Jurre, in hun fijne appartement. Het was al een stuk kouder aan het worden en ijzel en sneeuw had Nederland op zijn kop gezet. Toch apart dat ze daar in Umeå toch een stuk soepeler mee omgingen... Het lijkt me nu toch wel duidelijk dat na de herfst meestal de winter komt, daar hoef je geen meteorologisch expert voor te zijn. Toch lijkt het elke keer weer een verassing te zijn!

Maar goed, na nog een leuke avond bij Anne en Ryan (stamppot andijvie met gehaktballen, jam!), een drankje (te veel) met Linda en Jeroen in de Jordaan en een middagje Dappermarkt en thee-drinken met Marijke in haar nieuwe huis werd het toch echt weer tijd om terug te vliegen. Terug naar Berlijn, waar een dik pak sneeuw op ons lag te wachten. Toen we uiteindelijk met 1,5 uur vertraging thuis kwamen in een ijskoud huis zat er maar één ding op: naar de kerstmarkt voor een Glühwein!

Lieve lieverds, hartstikke bedankt voor een heerlijke week, alle gastvrijheid en warmte, tijd en aandacht. Ik mis jullie allemaal nu al! Enne, zo lang wonen we niet meer in Berlijn, dus.... kom je gauw langs?

Lieve groetjes uit ondergesneeuwd Berlijn!

Rechtvooruit

Sinds een paar weken is mijn leventje in Berlijn redelijk 'stabiel'. Mijn dagen bestaan zo'n beetje uit in de universiteitsbieb zitten en schrijven, bij Zalando zitten en schrijven, met tussendoor eten, slapen, yoga en een filmpje af en toe. Wash, rinse, repeat. Aan de ene kant is het fijn om momenteel een kraak-helder doel voor ogen te hebben: een Master thesis schrijven. Een simpele missie met een strakke deadline, daar valt niet aan te sleutelen. Echter de voorspelbaarheid van de komende maanden is wel weer een beetje benauwend. "If life were predictable it would cease to be life, and be without flavor" (Eleanor Roosevelt). Mmm, ik kan maar beter op mijn woorden passen, want voor ik het weet chrashed mijn computer met al mijn teksten, of breek ik weer eens iets om de dingen op te schudden. Een ongeluk kan in een klein hoekje zitten, dat weet ik maar al te goed.

Een fijn lichtpuntje twee weken terug was dat Tedje mij kwam verblijden met een bezoekje aan Berlijn. Vanaf het moment dat ze de trein uitstapte begonnen we te praten, en we zijn niet meer opgehouden tot ze een paar dagen later de trein weer instapte, we hadden zoveel bij te praten! Tussendoor hebben we ook behoorlijk wat door de stad gelopen, musea en vlooienmarkten bezocht en koffie gedronken, en afgezien van de kou en wat spatjes hebben we prima weer gehad. We zien elkaar veel te weinig, maar als we elkaar zien is het altijd goed!

Bij Zalando stromen op dit moment de incasso-zaken binnen, wat nu geheel mijn verantwoordelijkheid is geworden. Ik weet niet wat er aan de hand is in Nederland, want naast de gebruikelijke "vergeten te betalen" gevallen komen er ook steeds meer "ik kan helemaal niets meer betalen" zaken bij, oftewel insolventie verklaringen. En ik moet je vertellen dat dat toch best heftig is. Zeker als je bedenkt dat wij in een van de meest welvarende landen van de wereld wonen, maar er dus toch nog zoveel mensen zijn die tussen wal en schip vallen, of de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt krijgen. Aan de andere kant, waarom zou je in godesnaam nieuwe Nike sneakers en een Guess handtas bestellen als je het toch al niet breed hebt??

Het NOS-journaal heb ik de afgelopen weken trouwens goed gevolgd, sinds de val van het kabinet eigenlijk al. Koopkracht is het toverwoord en ik kan me voorstellen dat veel van jullie zelf ook berekeningen hebben gemaakt. Toch mooi om te zien dat een landelijke discussie op zo'n manier plaatsvindt, dat is best bijzonder aan ons landje. Politici krijgen daadwerkelijk de kans om zaken uit te leggen, om excuses te maken en discussies te voeren, in plaats van die sensatie zoekende reportages waarbij er alleen maar oneliners worden uitgeperst en schandalen opgespoord, zoals in de VS bijvoorbeeld. Het Duitse nieuws is me weer veel te saai, daar zou je nooit zo'n fijn stukje zien waarin Jan Van de Straat voor de vistent wordt gevraagd wat hij er nou allemaal van denkt.

Zo, dan ga ik nu maar eens verder met mijn onderzoeksvoorstel. Ik heb een persoonlijke deadline van 'vlak voordat we op het vliegtuig naar Nederland stappen' en heb nog een aantal woordjes te typen.