Geen dromen, maar plannen

Dit jaar wordt een raar jaar, een jaar vol verhuizingen, beslissingen en onzekerheden. En ik heb er zin in! Ten eerste is er natuurlijk mijn (tweede) afstuderen. De hele reden van het naar Berlijn verhuizen voor mij was de Master Sociology - European Societies. En het is de enige reden dat ik hier op dit moment nog ben, tot minstens 26 maart. Want dan is de deadline en moet ik 24,000 woorden over EU Citizenship inleveren. Ik ben nu op de helft en het onderwerp fascineert me nog steeds, wat een bonus is. Ik heb er natuurlijk zelf ook uitermate van mogen profiteren, wat niet van iedereen te zeggen valt. Wist je dat je om de clausule van "Citizenship of the Union" uit de EU-verdragen te kunnen gebruiken in de rechtbank, je dit recht eerst "geactiveerd" moet hebben? Anders kun je je er niet op beroepen, en mag de Nederlandse wet met je doen wat ze wil, zonder verantwoording aan Brussel af te leggen. Fioew, heb ik het toch maar mooi alvast geactiveerd. Nu nog iets krijgen met een illegaal verblijvende Jamaicaan, een kind in België krijgen, vervolgens naar Slowakije verhuizen en dan maar eens zien of ze hem nog kunnen uitzetten ha!

Sebastian trekt ondertussen de Berlijnse winter nu al niet meer en vliegt volgende week zaterdag naar Sydney. De woning en het werk zijn al geregeld en hij ziet hier nu thuis de uren nog te tellen en stofzuigt af en toe. Hij blijft helaas wel 3,5 maand weg... en we weten allebei dat het gewoon iets minder leuk is om niet samen te zijn. Gelukkig bestaat er Skype (hoewel het met het tijdverschil wel even vogelen wordt) en hebben we allebei als het goed is veel te doen. Ik dus afstuderen en dan.... op naar India!

Huh, India?? Ja, waarschijnlijk wel. Ik wil al geruime tijd eens een opleiding tot yogalerares doen, gewoon om mijn eigen praxis uit te diepen, en waarom niet daarheen gaan waar het uitgevonden is? Je betaald er voor de opleiding zelf een stuk minder, wat ik dus weer aan een vliegticket kan uitgeven. India stond ook al langer op mijn lijstje en als ik dan toch op Sebas moet wachten voor hij terugkomt uit Sydney... :-)

Het voelt wel een beetje decadent allemaal en ik verwacht af en toe dat er elk moment een of andere autoriteit aanklopt met de boodschap: ja maar dat is niet de bedoeling! Zomaar doen waar je zin in hebt en gaan waar je heen wilt! Maar goed, die autoriteit is er natuurlijk niet (hoewel je het in Duitsland maar nooit weet) en iedereen is zelf verantwoordelijk voor haar of zijn eigen leven.

Na de zomer hebben Sebas en ik het plan om voor langere tijd naar Australië te gaan. De kansen op de arbeidsmarkt zijn momenteel in Europa vrijwel nihil voor vers afgestudeerde sociologen (waren ze ooit gunstig?), terwijl Australië, die nu profiteert van de boom in Azië en waar de overheid de komende 10 jaar 2,4 miljoen (!) geschoolde migranten wil aantrekken, nu iets betere perspectieven lijkt te bieden voor een baan waar ik voldoening uit kan halen. Maar het gaat niet alleen daarom. We gaan eigenlijk vooral voor het klimaat, voor de natuur, voor de ruimte, kortom voor het leven daar. Misschien behoren wij wel tot de groeiende groep migranten die verhuizen voor een lifestyle, ofwel "Lifestyle Migrants"?

Maar goed, plannen dus. Want ik geloof niet in dromen. Ik geloof in plannen.

Een leven lang leren

De tentamens komen eraan en al mijn Kommilitonen/innen (Duitse woord voor klasgenootjes op de uni) beginnen te stressen. Ik was een beetje vergeten hoeveel druk tentamens kunnen veroorzaken. Dan doen we meestal he? We vergeten de negatieve kanten van iets veel sneller dan de positieve kanten. Gelukkig maar, stel je voor dat het andersom was. Dan hadden we een wel heel depressief beeld van ons leven voor zover dat al voorbij is. Of zouden we in dat geval juist het heden positiever beoordelen, en dus gelukkiger zijn in het nu?

Maar goed, ik probeer in ieder geval hard te focussen op de voordelen van het studeren, in vergelijking met werken bijvoorbeeld. Groot voordeel is dat ik daarbij al een referentiekader heb (lees: 1,5 jaar werkervaring). Sommige van mijn klasgenoten komen direct van een of andere Bachelor, en zijn het studeren nu al zo'n beetje zat. Klaar voor actie! Ik daarentegen zou het liefst mijn hele leven leren.

En begrijp me niet verkeerd: als ik daarmee ook geld verdien is dat helemaal niet iets wat ik wil vermijden. Leren kun je op zoveel manieren doen. Een studie is het voor de hand liggende voorbeeld natuurlijk, maar er zijn meer manieren om constant je kennis te blijven aanvullen. Een nieuwe taal leren, een nieuwe sport, een nieuwe stad/nieuw land ontdekken, leren koken, een nieuwe persoon leren kennen. Ik heb gemerkt dat ik uitermate enthousiast wordt van 'het onbekende'. Angst voor het onbekende kan je namelijk een hoop goede en leuke dingen ontzeggen, en soms is een sprong in het diepe precies wat je nodig hebt om te komen waar je wilt zijn.

Mijn sprong in het Berlijnse studentenleven was spannend, maar ik had daarbij wel een hand om vast te houden (lees: een sterke hand van een bepaalde meubelmaker ;)). Dit is ook belangrijk: je kunt nog zo ver weg gaan, vergeet daarbij niet wat en vooral WIE je achterlaat (of meeneemt). Het internet kan een groot deel van die connectie faciliteren, maar face to face contact is nog altijd niet te vervangen.

Daarom heb ik ook heel veel zin om over een paar weken weer even naar Nederland te komen. Op 26 februari neem ik de trein naar Amsterdam, en zorg daarna dat ik op tijd richting Brabant ga voor carnaval. Ik hoop jullie allemaal te zien!!!

ps. Wat vinden jullie van mijn nieuwe design? Over uitstelgedrag gesproken haha!

Point of no return

Het is vreemd. Je kunt een plan nog zo duidelijk en realistisch in je hoofd hebben, zolang er geen acties aan verbonden zijn is het eigenlijk nog niet echt. Natuurlijk, het plan is al de eerste stap naar verwerkelijking. Maar met elke het concept in je hoofd kun je altijd nog terug. Of gewoon niet meer vooruit gaan, dan blijf je vanzelf waar je bent.

Een tijdje terug hebben Sebastian en ik besloten naar Berlijn te gaan. Het idee was er, hing in de lucht, zo'n beetje voor ons. Het was iets om van te dromen, om naar uit te kijken. Maar het bestond alleen in gedachten, want we zaten natuurlijk nog gewoon in Amsterdam. We gingen elke dag naar ons werk, en de weken regen zich aaneen zonder dat Berlijn ook maar iets dichterbij kwam. Geografisch dan. Want langzaam maar zeker begonnen het idee meer vorm te krijgen.

Sebas wilde weer studeren en zijn vakgebied, meubelmaken, uitdiepen. In Duitsland kan hij stufi krijgen, dus het was logisch de grens over te gaan. En omdat het beter is voor een relatie als beide partners in min of meer hetzelfde levensritme zitten, begon ik ook te denken aan de mogelijkheid weer aan de studie te gaan. De keuze voor de Master (Sociology, European Societies) was eigenlijk meer pragmatisch dan iets anders. Het was de enige opleiding in Berlijn waarvoor ik geen perfect Duits hoef te spreken, die geen 16.000 euro per jaar kost (hij is zelfs gratis!) en die min of meer aansluit bij mijn vooropleiding. De keuze van 1 is niet echt groot, maar zoals 1 goal in de laatste 5 minuten van de verlenging genoeg is om je land naar het wereldkampioenschap te brengen, is 1 aanmelding bij 1 Master genoeg om een idee te verwerkelijken.

De aanmelding was ook nog een uitdaging. Mijn aanmeldingspakket was namelijk niet helemaal op tijd binnen. Maar tijd is relatief, want toen bleek onverwachts en zonder dat het gecommuniceerd werd dat de aanmeldingsdeadline opgeschoven was. Ik was optijd, mijn aanmelding compleet, en TNT zal me over 2 maanden nog laten weten wat er met mijn oorspronkelijk poststuk is gebeurd.

Ik ben niet op zondag geboren, maar zo voelt het wel af en toe. Vanochtend heb ik namelijk te horen gekregen dat mijn aanmelding is geaccepteerd en ik ben toegelaten tot de Master! Van idee, naar concept, naar een brief uit Duitsland met de melding dat ze op me wachten. Nu is het echt. Ik heb gelijk op Google Maps gekeken hoe ver het fietsen is naar de uni vanaf het centrum (best wel een beetje ver trouwens...).

Ik hoop dat jullie in gedachten met me mee gaan straks, de grens over naar het oosten, om het roer weer eens compleet om te gooien. Alhoewel het dichterbij is dan bijvoorbeeld een Belize, een Vermont of een Atlanta, het is ook niet meer om de hoek. Gelukkig heb ik het afgelopen half jaar de mogelijkheden van internet goed leren kennen, en gemerkt dat een vriendin in Tjechie, of in Zweden soms zelfs beter op de hoogte kan zijn van wat je aan het doen bent dan een vriendinnetje op een half uurtje met de trein van je vandaan.

Dus, bis bald, en groetjes uit (nu nog wel) Amsterdam.