Mijn grote zus

Waar is Daphne? Nog steeds in Peru! Zoals altijd, wanneer ik lang genoeg op één plek ben, komt mijn zus Saranne langs. Wat een traktatie! We hebben het geweldig gehad samen. Voor haar een mooie break van het NL-leven, en voor mij een kans om alles hier weer eens met frisse ogen te bekijken. Ze heeft David ontmoet en goedgekeurd. En snapt helemaal waarom ik hier zo naar mijn zin heb. 

We zijn begonnen in de hoofdstad; ik haalde haar op bij de internationale arrivals en samen gingen we naar onze Airbnb in Barranco, de leukste wijk van Lima. Wat volgde was vijf toffe dagen met kunst en cultuur, met shoppen (sommige dingen kun je alleen in Lima vinden, zoals goede lakens, professionele kwasten en lekkere kruidenthee!), met ge-WEL-dig eten (ceviche!!), lekkere pisco sours en goede bolletjes gelato, en een hele nacht de sterren van de hemel dansen. Toevallig waren een hoop van mijn vrienden uit Tarapoto dat weekend ook in Lima, en Saranne heeft zo al wat van mijn sociale cirkel uit de jungle leren kennen! 

Toen zijn we naar Tarapoto gevlogen, lekker de rest van Peru negerend. Het ging er vooral om dat we samen waren, en mooie momenten konden delen. In Tarapoto heb ik Saranne helemaal meegenomen in mijn leventje hier. Ze heeft mijn yogalessen bijgewoond en karaoke gezongen met mijn matties. We zijn de jungle ingedoken om onder de waterval te zwemmen en in de hot springs te badderen. We zijn kastelen in Lamas gaan bewonderen, geredde dieren in het lokale rescue center, cacao en keramiek in Chazuta. We hebben gedanst met de feeën en magische myceliumvriendjes en we hebben murals in Tarapoto bewonderd tijdens een speciale tour van David. 

En we hebben gepraat! Gelachen en gehuild! Allebei op een kruispunt in ons leven, wat ben ik blij dat ik zo'n fantastische zus heb. Het afscheid was niet makkelijk, maar gelukkig zien we elkaar gauw weer, want ik kom naar Nederland deze zomer. Wel ietsje later dan gepland, want ik ben nog steeds bezig met papierwerk voor mijn visum hier. Koningsdag gaan we niet halen. Maar het gaat goed komen en ik hoop de zomerzonnewende samen met David onder de Nederlandse blauwe lucht te kunnen vieren! 

Ondertussen ga ik lekker verder met mijn projectjes hier. Het werk bij het hotel Villa Lu, de kombuchabrouwerij, de yogalessen, de Agenda Tarapoto die ik samen met David run (en sinds kort ook een website heeft!), de vrouwencirkels en theekransjes, de nog steeds bestaande cacao-obsessie, mijn karaoke training. Tarapoto voelt als een geweldige speeltuin waar ik me helemaal welkom voel. En waar het altijd heerlijk warm is! 

Nog even een fotodump om af te sluiten 😎

Welkom in Peru lieve zus! Na anderhalf jaar weer even samen! 

Yes, gelijk aan de ceviche in een van de beste tentjes van Lima (Punto Azul)

Ready to fly away into the sunset! 🌞 🪽

Happy Canadese Dave uit eten met de zusjes :-)

Cacao bonen van de broer van David

Een tochtje op de Huallaga rivier (die uiteindelijk uitkomt in de Amazone!)

Presentatie van keramiek uit Chazuta - UNESCO World Heritage!

Samen een cacaotje drinken bij Pasikiwi in Chazuta

De kerk van Tarapoto met een van de eerste murals in de stad

Ready voor karaokeeeeeee!

En dit is tegenwoordig mijn kantoortje :-)

Bubbels

Drie dagen geleden is mijn tweede toeristenvisum voor Peru verlopen. En ik heb nog moeten vechten voor die extra 90 dagen. Aan de grens met Bolivia wilde de officier me maar twee dagen geven, want ik was niet lang genoeg het land uit geweest. Eerlijk is eerlijk; zo werkt het ook voor Peruvianen die naar Europa willen. Die kunnen niet zomaar drie weekjes naar Marokko en dan weer terug het Schengengebied in voor een nieuwe 90 dagen. Maar de man heeft toen over zijn hart gestreken, en wilde niet dat Peru een slechte indruk bij me zou maken. Ik mocht tot net voor de kerst blijven. 

Maar ik wil langer in Peru blijven. Het heeft mijn hart gestolen. In 2017 ben ik begonnen met mijn “cacao-reis”. Van Colombia omhoog naar Mexico, en weer terug tot aan Bolivia, overal waar maar cacao groeit. Hier ben ik uiteindelijk aangekomen bij de bron. De plek waar de plant Theobroma cacao zijn oorsprong heeft, en waar ook de oudste sporen van cacaodomesticering zijn gevonden: het drielandenpunt tussen Peru, Ecuador en Colombia. De Amazone.

Ik heb hier ook iemand leren kennen, een reden om even langer te blijven en te kijken waar dit heen kan gaan. Mooie dingen hebben tijd nodig, moeten even rustig kunnen fermenteren voordat de bubbels aan het oppervlak komen. Mooie bubbels, mooie gevoelens 💕

Om het meer tijd te geven zijn we gelijk aan de slag gegaan met een werkvisum voor mij. We vroegen het na bij Migración, het kantoortje zit hier om de hoek, en dit zou inderdaad de makkelijkste optie zijn. Daarvoor had ik een contract nodig. Vrienden van David die een hotel hebben wilden maar al te graag helpen. Ze waren toch al een tijdje op zoek naar een nieuwe yogainstructeur, ik kon gelijk beginnen. En iemand met ervaring in de hotellerie konden ze ook wel gebruiken, het hotel is nog vrij jong. Het is een fijne chique plek, Villa Lu. Prachtig op de grens van Tarapoto met een natuurgebied, groen en fris, met een speciale yoga tempel omringd door cacaobomen (ja echt!). Het is een win-win situatie. 

Met de arbeidsovereenkomst, en wat andere documenten (politie-check uit Nieuw-Zeeland, uittreksel van Interpol, kopie paspoort etc.) kon ik de aanvraag insturen. Die is nu in behandeling, ik moet tot 30 dagen wachten op de uitslag en mag ondertussen het land niet uit. Fingers crossed! 

Ondertussen vier ik nu mijn eerste kerst en oud & nieuw in Peru. Wie had dat gedacht! Hoewel ik vaak wel gezonde zenuwen voel, heb ik nooit echt veel angst om mezelf in het onbekende te werpen. Ik weet ondertussen, na zoveel prachtige avonturen, dat je de mooiste dingen niet kunt plannen of zelfs bedenken. Je weet gewoon nooit welke kansen er op je af komen. Maar om deze aan te kunnen grijpen moet je wel eerst ruimte maken en andere dingen loslaten. De ene kamer verlaten en even in de lege gang staan. Zonder dat je weet welke deur er zich voor je gaat openen, en wat erachter zit. Het is eng, en de reden dat iets veranderen in je leven soms zo lastig is. Je moet eerst loslaten, je beker leeg laten lopen. Dan kan die weer opgevuld worden, soms met je wildste dromen. 

Zoals een plek in de jungle, waar cacao als onkruid groeit, waar de meest prachtige vogels zingen en rondvliegen, waar het altijd lekker warm is, mango's altijd verkrijgbaar, waar de mensen warm en verwelkomend zijn, waar er kansen zijn om mijn talenten te ontwikkelen. Waar ik weer liefde heb gevonden.

Het is toch ook even lastig deze dagen. Want heel 2025 heb ik mijn familie niet gezien, en het begint nu wel een beetje te knagen. Tedje is langsgekomen, wat me flink vooruit heeft geholpen. Maar ik hunker steeds meer naar een bezoekje aan Nederland. Gelukkig staat die ook op de planning, als straks de zon daar weer meer tevoorschijn komt, rond mei 2026. Het jaar dat ik 40 zal worden, joehoe! Dit vier ik samen met Ted, er komt gauw een save the date (4 juli). En David komt mee, dat is het plan. 

Tot die tijd zit ik in Tarapoto! Ga ik hier lekker kombucha brouwen, yogales geven, schilderles krijgen, nieuwe vrienden maken, de jungle verkennen, cacao verwerken (wegwerken!), karaoke zingen en cumbia dansen. Wie komt er nog meer langs? 😊

Helemaal in mijn hummetje :-)

Lekkere cuisine uit de jungle (veel vis!)

Gezellig met de dames - een Europese enclave!

Een nieuwe thuis? 

Weer een prachtige zonsondergang in Tarapoto, stad van de palmen

Op de bruiloft van een goede vriend van David

Zelfgemaakt! 

Meehelpen schilderen voor een sociaal-kritisch kunstwerk

Fijne nieuwe vrienden 💗

Tedje

We hebben het goed gehad, Tedje en ik. Wat een luxe dat ze helemaal de oceaan over is gevlogen om mij hier op te zoeken. Rijkdom! En chaos! Want 21 daagjes op vakantie in Peru is iets anders dan rustig rond te backpacken. We hadden een strakke planning in gedachten voor de tijd die ze had (zie alle stapjes op de kaart hier!). 

We begonnen in Lima, met een begeleide stadswandeling door het oude centrum en flink wat gastronomie, een streng dieet van ceviche en pisco sour (hehe). Toen door naar Ica, om te zien hoe die pisco wel niet gemaakt wordt. Druiven worden uitgeperst, het sap gefermenteerd, en dan de alcohol eruit gedestilleerd: pisco. 

Mmm ceviche... Eerste avondje samen uit eten (Tedje een beetje jetlagged)

Lekker op stadstour met een gangster

Pisco sour, de national cocktail van Peru, die lekker wegdrinkt

Bij de druivenpers op pisco tour in Ica

De vaten waarin het druivensap gefermenteerd wordt

Jahoooooo proost!

Vanuit Ica hebben we de ervaring van de nachtbus in Zuid-Amerika over ons heen laten komen. De lange-afstandsbussen hier zijn vaak erg relaxed, met een brede stoel die fijn helemaal naar achteren kan. En de afstanden zijn er ook wel naar om 's nachts te reizen. Toch kwamen we gebroken in Arequipa aan, en besloten om de bus naar Cusco gewoon overdag te plannen. Arequipa is een fijne stad, waar ik tijdens mijn race naar Bolivia ook al een paar dagen heb doorgebracht. We hebben genoten van de lokale architectuur, fijne cafés en restaurants en het geweldig mooie monasterio de Santa Catalina. En ondertussen altijd en overal: kletsen kletsen kletsen. Hoewel we elkaar al kennen sinds we 12 jaar oud zijn, hebben we nog steeds een hoop te bespreken. En te lachen! 

Mijn bestie 💗

Yes, klaar voor een lekker etentje! 

Een stukje alpaca op de hete plaat...

Ted een cappuccino, Daphne een cacao-tje 😋

Het dakterras op voor zonsondergang met... je raad het al: een pisco sour!

De prachtige kathedraal van Arequipa

Een van de gangetjes in het klooster van Santa Catalina

Arequipa is ook de uitvalsbasis om de canyon van Colca te verkennen, waar je een grote kans hebt om de majestueuze Andescondor te spotten. Het was weer even bikkelen, half drie 's ochtends opstaan en met een busje urenlang via bergpassen van meer dan 4000 meter hoogte richting het natuurpark kachelen. Maar we hadden geluk. Gelijk toen we de bocht om kwamen van de mirador liet de gids spontaan een kreetje van opwinding gaan: er zweven er al minstens zes condors in de lucht! Helemaal happy waren we, wat een bof om gelijk zo verwelkomd te worden. Dit was waar we voor gekomen waren, en het is natuurlijk nooit vanzelfsprekend om de dieren te zien; die doen ook gewoon hun ding. 

Even lekker wandelen door de Colca Canyon

Ja die zon gaat me niet te pakken krijgen! 

Wilde vicuña langs de weg, neefjes van de alpaca en llama

We hebben condors gezien!!

Daar vliegen ze dan, een vleugelspan van wel 3 meter...

Een van de diepste canyons van de wereld

Vanuit Arequipa begaven we ons naar de navel van de wereld, het centrum van het destijds grootste rijk ter wereld, de plek waar de fascinerende Inca-cultuur is geboren en van waaruit deze bestuurd werd: Cusco. Super toeristisch, maar met een reden; het is gewoon een toffe plek. De Spanjaarden namen de teugels maar al te graag over en bouwden hun kerken en kloosters bovenop de fundering van de Inca's; enorme stenen die naadloos op elkaar afgemeten zijn en zelfs zonder cement op elkaar bleven staan, hoeveel aardbevingen ze ook te verduren kregen. 

Nu moesten we aan de bak, want jeetje, als je tegenwoordig Machu Picchu wilt bezoeken dan heb je wat te regelen. Het dorpje vanwaaruit je het wereldwonder kunt bezoeken heeft geen toegangsweg, dus je moet er of heen lopen (soms zelfs dagenlang, als je de Inca Trail gaat volgen) of je gaat met de trein, die door het duopolie van de twee bedrijven lekker aan de prijs is. Kaartjes online zijn al maandenlang van tevoren uitverkocht, dus wij moesten de dag van de voren in de rij gaan staan om één van de laatste 1000 kaartjes die alleen ter plekke worden verkocht te bemachtigen. We hadden geluk dat het hoogseizoen ondertussen op zijn einde aan het lopen was, en we kregen nog aardig makkelijk tickets voor de route die we wilden doen. 

Yes, lekker doorstappen op weg naar Aguas Calientes

Duidelijk gebouwd door de Inca

Nu nog in de mist gehuld: de piek van Huayna Picchu

Ja, toch wel errug indrukwekkend

Nou kiek, dan hedde hier dus matsu pitsu

Eenmaal bovenaan die ene piek (Huayna Picchu)

In my happy place 😁

Dit was jarenlang onder de jungle vegetatie verstopt... 

De perfecte hiking buddy, Anton uit Tirol

En daar beneden de Urubamba rivier

Nog eentje dan!

We hebben genoten van het bezoek, en het is toch iets wat je een keertje moet zien. De ligging van de Incastad is werkelijk prachtig, met de hoge pieken, de ochtendnevel die alles een fijne mystiek geeft, de energie van de plek, het vakmanschap van de structuren. Niets is toevallig, elke steen is met een bedoeling neergelegd, volledig op de zon, maan en sterren georiënteerd, zorgvuldig in elkaar gepast. 

Maar jeetje, wat een circus eromheen! Busladingen vol komen steeds de berg op, om via strakke routes door het complex gedreven te worden. Alles is eenrichtingsverkeer en je mag niet te lang stil staan, want dan hoopt het op achter je! We deelden onze gids met een leuke gast uit Oostenrijk, Anton (en ja, hij kwam ook echt uit Tirol, jahooeee!). Hij had toevallig ook het extra kaartje om Huayna Picchu te beklimmen, de heuvel naast de inca stad, met een piek op 2667 meter hoogte (Machu Picchu zelf ligt op ruim 2400 meter). Samen zijn we omhoog gerent om ons aan het uitzicht te vergapen, terwijl Tedje met de gids nog verder het circuit doorging. We zagen elkaar weer bij de uitgang. 

We gingen dezelfde dag nog terug naar Cusco, met eerst de twee-urige wandeling terug langs de treinrails, en toen een busrit van 7 uur, zigzag door de haarspeldbochten, met een prachtige zonsondergang om onderweg van te genieten. De sterren straalden alweer toen we tevreden in ons bedje rolden, mentaal een vinkje op de lijst gezet naast Machu Picchu. Done and done! 

We hadden het nu wel even gehad met de bussen en Tedje had besloten om nog even Tarapoto te komen bezoeken, iets wat met de bus op minstens drie dagen reizen lag. Dus zijn we met een overstap in Lima naar de jungle gevlogen. Met toen we uit het vliegtuigje stapten die heerlijk warme vochtige deken van de tropen in je gezicht. Het is niet de habitat waar Tedje zich helemaal thuis voelt (in tegenstelling tot mij!). Toch wilde ze de plek wel eens even zien waar ik toen al zo heerlijk 2 maanden heb doorgebracht, en nu nog steeds niet klaar ben. En ze wilde die David wel eens leren kennen, die vent die deels de reden is dat ik hier maar niet wegkom uit Tarapoto... 

We hebben een paar dagen rustig en langzaam het stadje en de omgeving verkend. Het regenseizoen is in aantocht, en met de hitte en vochtigheid is snel en veel iets ondernemen gewoon geen optie, zeker niet voor Tilburgers. De orchideeëntuin was leuk, een dagje uit naar Lamas, een traditioneel dorpje op een halfuurtje met de moto-taxi hiervandaan, en een dierenpark om de lokale fauna te bewonderen. We hebben vooral veel tijd genomen om te praten - over onze vriendschap, relaties, familie, en al die jaren dat we al in elkaars leven zijn. Wat een geweldige luxe om drie weken zo samen te kunnen hebben doorgebracht. 

Dank je voor het komen lieve lieve Ted 💕 Het was een tijd om nooit te vergeten! 

Tussen de orchideeën

Gezellig in het kasteel van Lamas

En nu..... nu ben ik weer in Tarapoto, waar Tedje me heeft achtergelaten. Ik blijf hier nog wel even, om samen te zijn met David, een lokale schilder die compleet onverwachts mijn hart gestolen heeft. Als ik iets heb geleerd, is dat het leven zich niet laat plannen, en dat juist de mooiste kansen en ervaringen op je pad komen zonder dat je er bewust naar op zoek bent. Ze komen gewoon, en dan aan jou de keuze: loop je rechtdoor en ga je even kijken waar deze alternatieve route heen leidt? 

Een man uit de selva (zowel links als rechts van mij)