Zomer in Umeå

Ze hadden gelijk toen ze zeiden dat de lente in Umeå maar twee weken duurt. Het begon warmer te worden, de sneeuw verdween, de natuur is geëxplodeerd en toen was het opeens zomer. Écht zomer! Vanochtend werd ik wakker omdat de zon al sinds 4 uur vanochtend op mijn raam stond te schijnen, wat een soort greenhouse effect tot gevolg had. De zon verdwijnt trouwens we nog steeds achter de horizon, maar is nooit meer echt ver weg. Ze is even weg, maar een schemering verraad haar aanwezigheid, en dan begint ze al snel weer aan een volle rondgang door de onwijs blauwe hemel.

Dit weekend was er een groot brännboll toernooi, met op zaterdagavond het eindfeest in Ålidhem, de studentenwijk. Ik heb gehoord dat er respectievelijk een fiets, een barbecue en een bank door een ruit zijn gegooid en de politie is geregeld uitgerukt. Dronken studenten in het wild, zonder gevoel van richting of tijd, dat zorgt voor problemen. Zelf zat ik braaf binnen met vriendinnetjes oer-Zweeds het Eurovisiesongfestival te kijken, wat hier enorm populair is blijkbaar. Het was dit jaar ook niet voor niets, want Zweden heeft zowaar gewonnen! Ik vond het nummer sowieso al tof en nu is er helemaal niets anders meer op de radio te horen dan Loreen met Euphoria.

Juichen voor de Zweedse Loreen

Na nog een doorzakkertje ben ik naar huis gefietst langs het Nydala meer en moest echt even stoppen voor de volgende foto. Dit was om half 2 's nachts, echt niet te geloven.... Nog 4 weekjes tot midzomer! Ik ga dit mooie Zweden toch wel onwijs missen straks...

In het bos

Fijn in Finland

Det är vår i Umeå! Eindelijk is dan écht alle sneeuw gesmolten, er was geen ontsnappen aan meer onder de genadeloze Zweedse zon, en is overal het gras weer groen. De Zweden worden echt helemaal gek, barbeques worden naar buiten gesleept, t-shirts uit de kast gehaald, fietsbanden weer geplakt, en dat terwijl het gemiddeld toch nog maar 8 á 10 graden is... Ach, als je een korte zomer hebt, moet je hard gaan. 

Vorig weekend was ik met mijn Zweedse vriendin Helena in Vaasa, Finland, aan de overkant van de Baltische zee. We hebben de pont genomen en de overtocht duurt 4,5 uur, hoewel je 5,5 uur verliest omdat het in Finland een uur later is (hoezo is tijd relatief?). In tegenstelling tot het letterlijke vooruitgaan van de tijd, leek op de pont de tijd te hebben stilgestaan, het was een treurige bedoening. De veermaatschappij schijnt al jaren falliet te zijn en waar het geld momenteel vandaan komt weet niemand. Er zijn nog 1 hooguit 2 overtochten per dag, en die worden amper gebruikt. Vooral mensen die een weekendje in Umeå gaan winkelen, en een hoop truckers die door Scandinavie aan het rijden zijn met hun vrachtwagens. Er was zelfs een speciale tafel voor hen in het restaurant: "reserved... truckers only!"

Vaasa was verder erg fijn. We hebben gecouch-surfed (is dat al een woord?) bij een lief stel met twee Finse katten en een over-enthousiaste chihuahua die net ongesteld bleek te zijn, het arme ding (vandaar het 'broekje' op de foto hieronder). Vaasa is een rare mix van Zweedse invloeden met een onmiskenbaar DDR-sausje. Dat Finland tot 1918 bij Rusland hoorde was wel te merken. 's Avonds hebben we een couchsurf-meetup bijgewoond met twee Finse meisjes, een gestoorde Rus die wel lekkere pannekoeken had gemaakt, een Noorse jongen die in Vaasa studeerde, een Zwitsers meisje die door Finland aan het liften was en onze gastheer en dame (een Finse meid en een gast die oorspronkelijk uit Panama komt).

In Umeå wordt het trouwens niet echt meer donker, de hemel blijft de hele nacht een beetje schemerig helder, heel verwarrend. Wat een extreem verschil met toen ik hier aankwam, toen de dag maar 6 uur duurde!

Hoe gaat alles ondertussen in Nederland?
Ik wens iedereen alvast een fijn Hemelvaartsweekend! (wat dat ook mag betekenen).
Liefs, Daphne

Kan de hemel blauwer zijn??

Op de pont

Een toost op de pont, met de truckers op de achtergrond

Lupe, de Finse chihuahua

Couchsurfing!

Helena en ik

Uitzicht over Vaasa

v.l.n.r: onze CS-hosts, ikke, de Noor, en het Zwitserse meisje

Zonsondergang

Vervaldatum

Onderweg naar Holmsund

Ik houd van deadlines, van einddatums (einddata?), van tijdelijke condities. Het leven is een grote stroom van eindige momenten, het nu van nu nu nu is nu alweer voorbij... Weten dat iets tijdelijk is vergroot ook je vermogen om ervan te genieten. Nu de einddatum van mijn tijd in Umeå weer in zicht komt, betrap ik mezelf erop al vooruit te kijken naar erna, naar de roadtrip door Zuid-Zweden met mijn grote zus, naar de zomer waarin ik weer terug naar Berlijn ga, Sebas weer zal zien, een groots verjaardagsfeest ga vieren, van Dresden naar Praag zal fietsen, het Oktoberfest zal bezoeken en een Europese summerschool in Bonn zal bijwonen, en naar het semester waarin ik dan eindelijk mijn (2e) Masterthesis zal gaan schrijven. Maar het maakt me ook goed bewust van het unieke van mijn momenten hier.

Vorig weekend ben ik met een vriendinnetje naar het plaatsje Holmsund aan de Botnische kust gefietst, heen aan de ene kant van de rivier, terug via de andere. Holmsund heeft niet zoveel te bieden (tenzij Pippi Langkous er zou wonen, waar ik het dorpje stiekem van verdacht), maar we hebben toch een leuke patisserie weten te vinden met goddelijke chocolade taart voor onze niet-te-missen fika.

Het uitzicht op de delta van de Umeå rivier

Mijn fietsgenootje: de lieflijke Elli uit Australie :-)

De industrie van Holmsund: houtsnippers (zo leek het in ieder geval...)

Op 30 april was het tijd voor het Valborg feest, of Walpurgisnacht, waarbij de komst van de lente wordt gevierd, en de wintergeesten met grote vuren worden weggejaagd. Mijn orkest heeft even gespeeld en verder waren er live bands, marktkraampjes and eettentjes op de campus van de uni. Toostend op de koningin ben ik toch best flink aangeschoten geworden van de droge cider (jam jam) en geëindigd in een studentenhuis met 4 Nederlanders, 1 Frans meisje en 1 Duitse jongen. Het was een vreemde mix van nationale tradities uit Nederland en Zweden, zelf gemaakt bier (een grote trend hier, want ja, de alcohol is zo duur in Zweden) en grappen over Wilders, dat allemaal op een doodgewone maandagavond.

Het Valborg vuur op de campus

Deze zondag moet ik werken in de ochtend, en 's middags vind er een grote 'clothing swap' plaats in het sportcentrum. Iedereen kon de afgelopen week kledingstukken inleveren in ruil voor coupons waarmee morgen weer nieuwe items uitgezocht kunnen worden. Ik ben benieuwd of ik wat leuks weet te vinden, zodat ik er voortaan net zo hip bij kan gaan lopen als die Zweedse meisjes en jongens. Je weet wel: broek in de veter schoenen, bloempot-kapsel, over-sized tunieken, brillen met grote zwarte rand en de ever-so-charming harem chino's... mmm misschien toch maar niet ;-)

April doet wat zij wil

Umeå lijkt ons te willen imponeren door vier seizoenen letterlijk in één dag te persen: wat begint als een strak-blauwe zonnige dag, gaat over in regen tot natte sneeuw, naar een mistige stille avond en uiteindelijk weer een heldere, maar ijskoude sterrenhemel. Het is een onstuimige week en geen peil op het weer te trekken. De dagen worden nu echt merkbaar langer, en je begint een beetje te voelen hoe het straks is als de zon helemaal niet meer ondergaat in juni...

Voor de rest gaat hier alles prima. Ik heb net mijn Dancehall paper teruggekregen met een 'väl godkänd', oftewel 'pass with distinction', en ben me nu aan het opmaken voor het examen Zweeds aanstaande vrijdag. Daarna heb ik alleen nog Global Sociology en Webdesign af te ronden, en zit mijn semester in Umeå er op 5 juni officieel op.

Ik ben ondertussen ook veel met 'buitenschoolse' activiteiten bezig, zoals een EU project genaamd "European on Loan", waar we Zweedse middelbare scholen bezoeken om het fantastische Erasmus uitwisselingsprogramma van de EU te promoten, en mijn net begonnen bijbaantje bij ISS, een schoonmaak bedrijf, waar ik per uur meer verdien dan bij Zalando in Berlijn... hoewel de belastingen hier ook een stukje hoger liggen helaas: ongeveer 33%. Straks toch maar eens informeren naar de Zweedse variant van het TJ-biljet!

Op 30 april wordt hier Walpurgis gevierd (Valborg in het Zweeds), waarbij met grote vreugdevuren de komst van de lente wordt ingeluid. Het studentenorkest waar ik lid van ben heeft de eer het feest te openen, en er zal verder worden gezongen, gedanst, gegeten en gespeech-ed. Best een mooi alternatief voor Koninginnedag lijkt mij :-)

Dan hier een aantal foto's van de afgelopen weken sinds mijn terugkomst uit Nederland:

Fietstochtje rond het Nydala-meer

Rond het hele meer liggen vuurplaatsen, met brandhout van de gemeente

'Fika' met Helena en haar moeder die in Umeå op bezoek was

De verjaardag van mijn goede vriendin Lynn (links)

Half-aangeschoten op weg naar huis in de mist... ;-)

Lente?

Goh ik dacht dat het lente was, maar niets blijkt minder waar. Afgelopen weekend begon het spontaan weer met sneeuwen en de afgelopen week werd ik steeds weer wakker in een Umeå met een fris laagje sneeuw. Bizar toch, eind maart? Zeker na alle verhalen van zonnige terrasjes en blauwe luchten in Nederland. Het is trouwens voor deze streken heel normaal, niet anders dan verwacht. Veel sneeuw is trouwens al wel gesmolten en het begint langzaam duidelijk te worden hoe groen het hier eigenlijk is. Dit is eigenlijk een bos, waar toevallig een stadje is neergezet. Oooh Noord-Zweden!

In het centrum van Umeå,
samen met Susi (Oostenrijk), Marla en Jill (Canada)

Volgende week ga ik de rust en ruimte hier weer even inruilen voor een paar dagen Nederland. Ik heb heel veel zin om iedereen weer te zien en de timing is perfect want ik heb gisteren eindelijk mijn research paper (over die LAT-relaties) ingeleverd in Berlijn. De twee maanden van dubbel semester (wintersemester in Berlijn, voorjaars-semester in Umeå) zijn eindelijk voorbij en het was even aanpoten. Ik mag niet klagen natuurlijk, want ik had ondertussen tijd zat voor sportlesjes bij IKSU, afleveringen Grenzeloos Verliefd, wandelingen in de omgeving van Umeå en 'fika' met vriendinnetjes. Als afsluiter was er gisteravond een groot feest in een van de clubs op de campus, inclusief een hamburger 'diner' vooraf, en Zweedse studententradities (komen verrassend overeen met de Nederlandse tradities, namelijk zuipen, zingen en dan weer zuipen).

Vandaag heb ik voor het eerst niet zoveel te doen dan bedenken wat ik eens zal gaan doen. Veel keus heb ik niet, want na de zonnige zaterdag is het vandaag 'sneeuwstormzondag'. Alles is ondertussen weer wit geworden, en het uitzicht vanuit mijn raam ziet er zo uit (en dit is om 14u 's middags!):

Ik blijf vandaag maar binnen....

Maarrrr nog twee nachtjes slapen en dan vlieg ik via Riga naar Amsterdam. Van 3 tot 10 april ben ik op Nederlandse bodem en weer bereikbaar op mijn oude NL nummer (dat nog altijd hetzelfde is). Vi ses snart!

(p.s. Ik wil graag iedereen bedanken die al een reactie heeft achtergelaten op mijn blog. Ik vind het super leuk via mijn blog wat te horen van jullie, en zie graag nog meer reacties!)

Vallende noten en vallende sterren

Afgelopen zaterdag was een perfecte dag. En ook nog eens onwijs Zweeds, een combinatie die wel vaker goed samengaat. Het was de dag van Shåååven 'Ur Spår' (ontspoord), de jaarlijkse show van Snösvänget, het studenten orkest van Umeå Universitet. Daar ben ik sinds 5 weken lid van en dat is niet heel erg veel om het gehele repertoire van ongeveer 20 nummers in mijn vingers te krijgen. Gelukkig is de dwarsfluit niet het luidste instrument in het orkest en had niemand het door als ik hier en daar een noot liet vallen. En gaaf was het wel, wat een kick! Er was een goede opkomst en op het einde waren we genoodzaakt nog twee encore nummers te spelen (omstart, omstart, omstart!) omdat het publiek ons niet wilde laten gaan. Toen het dan echt voorbij was, was het tijd voor een groots diner met alle muzikanten, veel drank, gelach en nog meer muziek. Het was een mooie ervaring en op de fiets naar huis bedacht ik me dat de dag niet beter kon worden.

Echter, 5 minuten voor twaalf, toen ik langs het grote open veld voor het stadspark voorbij reed zag ik HET in de verte. Ik kon het eerst niet geloven. Waren het niet gewoon wolken? Of was ik gewoon erg moe en zag ik niet meer recht? Maar nee, toen ik even aan het donker was gewend, was het onmiskenbaar: het Noorderlicht. Flitsende groen-witte vlagen aan de horizon, als in een droom. Ik ben verder geraced naar het Nydala meer vlak bij mijn huis, waar de licht-vervuiling van Umeå minimaal is en heb onderweg mijn vriendinnetjes opgetrommeld. Met zijn allen zijn we naar het uitkijkpunt gerend en toen konden we alleen nog maar staren, met open mond. Het is een bizar, fantastisch, magisch, onwerkelijk en wonderbaarlijk fenomeen. Pfff ik kan het niet eens beschrijven. Het was geweldig. En om het nog eens helemaal goed af te toppen zagen we op het einde een vallende ster. Ik heb geen wens gedaan, want ik kon werkelijk waar niets bedenken wat ik me nog zou kunnen wensen. Vanaf nu gaat zaterdag 17 maart 2012 voor mij de geschiedenis boeken (lees: mijn dagboek) als een EPISCHE DAG (met hoofdletters ja).

Ondertussen is het zondag, en deze dag valt een beetje in het niet in de schaduw van gisteren. Zelfs een uurtje Total Training (een soort versie van Crossfit, oftewel een uur lang helemaal kapot gaan met gewichten, squats, push-ups, kettlebels en andere bootcamp activiteiten, onder leiding van een gast die zich met een arm aan een stang kan optrekken, en je in het Zweeds toeschreeuwt dat op het moment dat je wilt opgeven, maar het toch niet doet, je sterker wordt) kon daar niets aan veranderen.

En dan als afsluiter, een kleine tijdreis, een culturele immersie, een van de nummers die we gisteren hebben gespeeld (excuses voor de cheesiness):