Vervaldatum

Onderweg naar Holmsund

Ik houd van deadlines, van einddatums (einddata?), van tijdelijke condities. Het leven is een grote stroom van eindige momenten, het nu van nu nu nu is nu alweer voorbij... Weten dat iets tijdelijk is vergroot ook je vermogen om ervan te genieten. Nu de einddatum van mijn tijd in Umeå weer in zicht komt, betrap ik mezelf erop al vooruit te kijken naar erna, naar de roadtrip door Zuid-Zweden met mijn grote zus, naar de zomer waarin ik weer terug naar Berlijn ga, Sebas weer zal zien, een groots verjaardagsfeest ga vieren, van Dresden naar Praag zal fietsen, het Oktoberfest zal bezoeken en een Europese summerschool in Bonn zal bijwonen, en naar het semester waarin ik dan eindelijk mijn (2e) Masterthesis zal gaan schrijven. Maar het maakt me ook goed bewust van het unieke van mijn momenten hier.

Vorig weekend ben ik met een vriendinnetje naar het plaatsje Holmsund aan de Botnische kust gefietst, heen aan de ene kant van de rivier, terug via de andere. Holmsund heeft niet zoveel te bieden (tenzij Pippi Langkous er zou wonen, waar ik het dorpje stiekem van verdacht), maar we hebben toch een leuke patisserie weten te vinden met goddelijke chocolade taart voor onze niet-te-missen fika.

Het uitzicht op de delta van de Umeå rivier

Mijn fietsgenootje: de lieflijke Elli uit Australie :-)

De industrie van Holmsund: houtsnippers (zo leek het in ieder geval...)

Op 30 april was het tijd voor het Valborg feest, of Walpurgisnacht, waarbij de komst van de lente wordt gevierd, en de wintergeesten met grote vuren worden weggejaagd. Mijn orkest heeft even gespeeld en verder waren er live bands, marktkraampjes and eettentjes op de campus van de uni. Toostend op de koningin ben ik toch best flink aangeschoten geworden van de droge cider (jam jam) en geëindigd in een studentenhuis met 4 Nederlanders, 1 Frans meisje en 1 Duitse jongen. Het was een vreemde mix van nationale tradities uit Nederland en Zweden, zelf gemaakt bier (een grote trend hier, want ja, de alcohol is zo duur in Zweden) en grappen over Wilders, dat allemaal op een doodgewone maandagavond.

Het Valborg vuur op de campus

Deze zondag moet ik werken in de ochtend, en 's middags vind er een grote 'clothing swap' plaats in het sportcentrum. Iedereen kon de afgelopen week kledingstukken inleveren in ruil voor coupons waarmee morgen weer nieuwe items uitgezocht kunnen worden. Ik ben benieuwd of ik wat leuks weet te vinden, zodat ik er voortaan net zo hip bij kan gaan lopen als die Zweedse meisjes en jongens. Je weet wel: broek in de veter schoenen, bloempot-kapsel, over-sized tunieken, brillen met grote zwarte rand en de ever-so-charming harem chino's... mmm misschien toch maar niet ;-)

Vallende noten en vallende sterren

Afgelopen zaterdag was een perfecte dag. En ook nog eens onwijs Zweeds, een combinatie die wel vaker goed samengaat. Het was de dag van Shåååven 'Ur Spår' (ontspoord), de jaarlijkse show van Snösvänget, het studenten orkest van Umeå Universitet. Daar ben ik sinds 5 weken lid van en dat is niet heel erg veel om het gehele repertoire van ongeveer 20 nummers in mijn vingers te krijgen. Gelukkig is de dwarsfluit niet het luidste instrument in het orkest en had niemand het door als ik hier en daar een noot liet vallen. En gaaf was het wel, wat een kick! Er was een goede opkomst en op het einde waren we genoodzaakt nog twee encore nummers te spelen (omstart, omstart, omstart!) omdat het publiek ons niet wilde laten gaan. Toen het dan echt voorbij was, was het tijd voor een groots diner met alle muzikanten, veel drank, gelach en nog meer muziek. Het was een mooie ervaring en op de fiets naar huis bedacht ik me dat de dag niet beter kon worden.

Echter, 5 minuten voor twaalf, toen ik langs het grote open veld voor het stadspark voorbij reed zag ik HET in de verte. Ik kon het eerst niet geloven. Waren het niet gewoon wolken? Of was ik gewoon erg moe en zag ik niet meer recht? Maar nee, toen ik even aan het donker was gewend, was het onmiskenbaar: het Noorderlicht. Flitsende groen-witte vlagen aan de horizon, als in een droom. Ik ben verder geraced naar het Nydala meer vlak bij mijn huis, waar de licht-vervuiling van Umeå minimaal is en heb onderweg mijn vriendinnetjes opgetrommeld. Met zijn allen zijn we naar het uitkijkpunt gerend en toen konden we alleen nog maar staren, met open mond. Het is een bizar, fantastisch, magisch, onwerkelijk en wonderbaarlijk fenomeen. Pfff ik kan het niet eens beschrijven. Het was geweldig. En om het nog eens helemaal goed af te toppen zagen we op het einde een vallende ster. Ik heb geen wens gedaan, want ik kon werkelijk waar niets bedenken wat ik me nog zou kunnen wensen. Vanaf nu gaat zaterdag 17 maart 2012 voor mij de geschiedenis boeken (lees: mijn dagboek) als een EPISCHE DAG (met hoofdletters ja).

Ondertussen is het zondag, en deze dag valt een beetje in het niet in de schaduw van gisteren. Zelfs een uurtje Total Training (een soort versie van Crossfit, oftewel een uur lang helemaal kapot gaan met gewichten, squats, push-ups, kettlebels en andere bootcamp activiteiten, onder leiding van een gast die zich met een arm aan een stang kan optrekken, en je in het Zweeds toeschreeuwt dat op het moment dat je wilt opgeven, maar het toch niet doet, je sterker wordt) kon daar niets aan veranderen.

En dan als afsluiter, een kleine tijdreis, een culturele immersie, een van de nummers die we gisteren hebben gespeeld (excuses voor de cheesiness):