Aftellen

Nog maar 4 strippen op mijn sportkaart. Nog maar 22 werkdagen. Nog maar 6 weekenden en nog maar 43 nachtjes slapen. Dan is het zover: 1 oktober gaan we al onze spulletjes in een boedelbak stoppen, en samen met mijn vader richting het oosten rijden.

Dit zijn de dingen die ik de afgelopen dagen al heb opgezegd, georganiseerd als ik ben:

• mijn baan
• de kamer
• mijn telefoon abonnement
• mijn bibliotheek kaart
• mijn donatie aan het WNF en proefdiervrij (aangezien er straks geen geld meer op mijn Nederlandse rekening zal worden gestort...)
• mijn inboedel en aansprakelijkheidsverzekering
• mijn zorgverzekering

Bevrijdend, dat wel, maar ook een beetje spannend. Het is moeilijk in het nu leven als je al zoveel vooruitkijkt. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn als we niet weggingen. Dan zou ik de dagen heel anders doorkomen lijkt mij. Aan de ene kant kan het me niet snel genoeg gaan, maar aan de andere kant doe ik ook veel dingen voor het laatst die ik wel ga missen! Je weet pas wat je hebt...

Diep ademhalen dus en aanwezig blijven. Sebastian zit nu momenteel wel in onze toekomst trouwens, hij is in Berlijn op huizenjacht. Morgen krijgen we bericht of we het appartement waar we ons oog op hebben laten vallen toegewezen krijgen. Volgend weekend ga ik weer even op en neer, om eindelijk die inschrijving bij de universiteit rond te maken. En dan zou de weg bereid moeten zijn. Rest ons alleen nog te genieten van de laatste weekjes in Amsterdam (voorlopig dan hѐ). 

Gaan we trouwens nog een beetje zomer krijgen of is de herfst nu officieel begonnen?

Immatrikulieren

Wat een stress. Ik ben aangenomen voor de Master in Berlijn, maar dat is natuurlijk pas het begin. Ik kreeg een brief thuis, met een felicitatie en het bericht dat ik werd geacht me persoonlijk te komen inschrijven aan de Freie Universitaet. Persoonlijk?!! Ik neem aan dat ze hadden gezien dat ik in Amsterdam woon? Moeten alle buitenlandse studenten dat?

Blijkbaar. Maar een straf was het niet, een weekendje Berlijn. Dat waren we sowieso al van plan. Ik heb nog wel even naar het bureau 'Inschrijvingen' moeten bellen of er vrijdag wel iemand aanwezig zou zijn om me te helpen. Eigenlijk niet, maar omdat ik er dan speciaal voor zou komen, zou mevrouw Kudavita van Internationale Inschrijvingen van 9u tot 12u op me wachten.

De avond voor we vertrokken had ik toch even een zenuwinzinkinkje. Met de uitnodiging tot persoonlijke registratie kwam ook een waslijst met alle documenten die ik moest meenemen. Alles had ik compleet, behalve een bewijs dat ik voor het hele semester een zorgverzekering heb. Je mag namelijk, als je onder de 30 jaar bent, naar het buitenland gaat voor studie en niet teveel bijverdiend in EU landen de zorgverzekering uit je eigen land behouden. Pfff, klinkt ingewikkeld, maar het komt erop neer dat ik alleen maar hoefde aan te tonen dat ik hier verzekerd ben, en dan kon ik me inschrijven.

Alleen dat 'aantonen' kon ik niet. Mijn nederlandse polis accepteren ze niet, daarvoor moest ik een European Health Insurance Card hebben. Ook bij de AOK, een Duitse zorgverzekering waar mevrouw Kudavita me naartoe stuurde, konden ze me ook niet helpen met de bevestiging, of "Befreiung von Krankenversicherung". Dat document kenden ze wel, maar om het te krijgen heb ik wel een Duits adres nodig. Hebben we nog niet. We zijn dus eigenlijk voor niks naar Berlijn gegaan, want ik ben nu nog steeds niet ingeschreven en ik mag nog een keer terugkomen!

Het weekend was verder wel heel erg gaaf, afgezien van de bureacratische hindernis. In de trein naar Berlijn toe kreeg ik een beetje de kriebels, "wat gingen we daar eigenlijk in godsnaam doen?!" Eenmaal aangekomen is de stad me echter zo bevallen dat ik nu helemaal niet kan wachten. Cultuur, geschiedenis, cafees en restaurants, leuke (en rare) mensen en op elke hoek een biologische winkel in plaats van een Albert Heijn. En nu ik de universiteit in het echt heb gezien begint het ook allemaal wat echter te worden. Ik ga weer studeren.

Op zaterdag hadden we afgesproken met Christina, de zus van Lothar, wat een goede vriend van Sebas is. Lothar en Christina zijn ook meegegaan naar het Hurricane Festival, en zij woont in Berlijn. Ze heeft ons meegenomen naar een studentencafe in Friedrichshain waar cocktails 3,50 kosten. Mmm lekker.

Dus, wie heeft er zin in een weekendje Berlijn deze maand? :)

Verjaardag

Mijn verjaardag was fantastisch. Zo wil ik wel vaker 24 worden! Het is heel erg mooi om al die mensen waar je om geeft samen te zien, gezellig met elkaar in gesprek in de zon. Alle meiden op het gras, en 'de aanhangbrigade' had elkaar ook al snel gevonden op het voetbalveld. Toen we honger kregen leek de verplaatsing naar onze achtertuin bijna vanzelf te gaan en opeens was de barbeque aan.

Het maakt me wel ontzettend bewust wat ik straks allemaal achterlaat. Ik doe er soms misschien een beetje laconiek over, maar ik weet ook wel dat afstand veel invloed heeft op persoonlijke relaties. Ik zal er niet altijd mee 'bij zijn'. Verjaardagen, spontane feestjes, koffie's op zondag, nationale feestdagen, familiebezoek en borrels. Berlijn is niet om de hoek.

Maar het is natuurlijk ook niet het einde van de wereld. Wij gaan dit weekend even op en neer, en met de trein ben je er in 6,5 uur, Berlin Hauptbahnhof. Bij vooruitboeking is de prijs ook ontzettend goed te doen, en ik verwacht jullie natuurlijk allemaal heel snel te zien in ons nieuwe huisje daar (die we wel nog even moeten vinden). We gaan zorgen voor een mooie logeerkamer/slaapbank, en als student zal ik weer een stuk flexibeler in mijn tijd zitten. Jullie zijn allemaal super welkom dus begin maar vast met boeken!

Dan wil ik jullie ook allemaal nog heel erg bedanken voor de mooie dag (en nacht) zaterdag. Ik heb ontzettend genoten, en vond het super dat jullie allemaal gekomen zijn. Het was een spetterend begin van wat een mooi jaar beloofd te worden!

Point of no return

Het is vreemd. Je kunt een plan nog zo duidelijk en realistisch in je hoofd hebben, zolang er geen acties aan verbonden zijn is het eigenlijk nog niet echt. Natuurlijk, het plan is al de eerste stap naar verwerkelijking. Maar met elke het concept in je hoofd kun je altijd nog terug. Of gewoon niet meer vooruit gaan, dan blijf je vanzelf waar je bent.

Een tijdje terug hebben Sebastian en ik besloten naar Berlijn te gaan. Het idee was er, hing in de lucht, zo'n beetje voor ons. Het was iets om van te dromen, om naar uit te kijken. Maar het bestond alleen in gedachten, want we zaten natuurlijk nog gewoon in Amsterdam. We gingen elke dag naar ons werk, en de weken regen zich aaneen zonder dat Berlijn ook maar iets dichterbij kwam. Geografisch dan. Want langzaam maar zeker begonnen het idee meer vorm te krijgen.

Sebas wilde weer studeren en zijn vakgebied, meubelmaken, uitdiepen. In Duitsland kan hij stufi krijgen, dus het was logisch de grens over te gaan. En omdat het beter is voor een relatie als beide partners in min of meer hetzelfde levensritme zitten, begon ik ook te denken aan de mogelijkheid weer aan de studie te gaan. De keuze voor de Master (Sociology, European Societies) was eigenlijk meer pragmatisch dan iets anders. Het was de enige opleiding in Berlijn waarvoor ik geen perfect Duits hoef te spreken, die geen 16.000 euro per jaar kost (hij is zelfs gratis!) en die min of meer aansluit bij mijn vooropleiding. De keuze van 1 is niet echt groot, maar zoals 1 goal in de laatste 5 minuten van de verlenging genoeg is om je land naar het wereldkampioenschap te brengen, is 1 aanmelding bij 1 Master genoeg om een idee te verwerkelijken.

De aanmelding was ook nog een uitdaging. Mijn aanmeldingspakket was namelijk niet helemaal op tijd binnen. Maar tijd is relatief, want toen bleek onverwachts en zonder dat het gecommuniceerd werd dat de aanmeldingsdeadline opgeschoven was. Ik was optijd, mijn aanmelding compleet, en TNT zal me over 2 maanden nog laten weten wat er met mijn oorspronkelijk poststuk is gebeurd.

Ik ben niet op zondag geboren, maar zo voelt het wel af en toe. Vanochtend heb ik namelijk te horen gekregen dat mijn aanmelding is geaccepteerd en ik ben toegelaten tot de Master! Van idee, naar concept, naar een brief uit Duitsland met de melding dat ze op me wachten. Nu is het echt. Ik heb gelijk op Google Maps gekeken hoe ver het fietsen is naar de uni vanaf het centrum (best wel een beetje ver trouwens...).

Ik hoop dat jullie in gedachten met me mee gaan straks, de grens over naar het oosten, om het roer weer eens compleet om te gooien. Alhoewel het dichterbij is dan bijvoorbeeld een Belize, een Vermont of een Atlanta, het is ook niet meer om de hoek. Gelukkig heb ik het afgelopen half jaar de mogelijkheden van internet goed leren kennen, en gemerkt dat een vriendin in Tjechie, of in Zweden soms zelfs beter op de hoogte kan zijn van wat je aan het doen bent dan een vriendinnetje op een half uurtje met de trein van je vandaan.

Dus, bis bald, en groetjes uit (nu nog wel) Amsterdam.