Op weg

Na onze housesit in Auckland en het nauw ontwijken van een nieuwe lockdown, hebben we de stad verlaten en zijn we naar het zuiden gereden, richting Johan en Miriam. Johan is een neef van mijn moeder, hij woont hier al vele jaren en toen ik voor het eerst naar Nieuw-Zeeland kwam heb ik bij hen in de schuur gewoond en zelfs een tijdje op de boerderij gepast. Het was erg fijn om ze weer te zien en ook de spullen die ik hier had achtergelaten stonden nog bij hen. 

Het was super gezellig om een paar dagen samen door te brengen. Het uitpakken van mijn achtergelaten dozen was als een soort Sinterklaas, ik was van de meeste dingen vergeten dat ik ze had. Mijn Merino-wollen kleding was helaas al eerder door de motten gevonden, dus die konden met gaten en al gelijk weg (ouch), maar de rest zag er nog prima uit. De enige uitdaging was nu ruimte maken in ons busje voor al die extra zooi. Als je gerust 3,5 jaar zonder iets kunt, heb je het dan echt nodig? Natuurlijk is hier het klimaat wel anders, en dingen die ik tijdens mijn backpackingtrip in Midden-Amerika niet nodig dacht te hebben, komen nu wel weer van pas. Hallo mooie leren cowboyhoed uit Australië!

Het is al met al gewoon zo fijn om terug te zijn. Ik had dus nooit gedacht zolang weg te blijven, en ging steeds maar met mijn gevoel mee in Nicaragua, Guatemala, Panama etc. Maar nu weer met beide voeten op de grond van Aotearoa te staan voelt goed, het voelt als thuis. Het licht is hier anders, de lucht is frisser, de mensen zijn super aardig, de regels zijn losser, de horizon loopt tot ver door en de heuvels trekken op alsof ze de strakblauwe lucht aanbidden. Alles wat ik van een land verwacht is hier te vinden. Behalve bepaalde mensen natuurlijk... Kom je snel een keertje langs? :-)

Vanuit Johan zijn we naar Raglan gereden, het hippie-dorpje bij uitstek aan de kust, waar we voor het eerst echt in ons busje (Bennie) hebben geslapen en genoten hebben van de (corona) vrijheid hier. We hebben gesurft (Ngarunui Beach), een vulkaan beklommen (Mount Karioi, 756 meter) en nota bene gedanst op een feestje! Het is alsof we in een parallel universum zijn beland. Nu we de smaak van het #vanlife eenmaal te pakken hebben, lonkt de weg. Waar kunnen we allemaal nog meer heen? Hoelang gaan we erover doen? Gaan we linksom of rechtsom het Noordereiland over? Het Zuidereiland doen we maar beter volgende zomer... We hebben geen haast! 

Dat we toch niet helemaal van de buitenwereld zijn afgesloten blijkt wel weer met de laatste 'community breakout' van het akelige virus. Het is nog niet helemaal duidelijk waar het vandaan komt, en wat de gevolgen ervan precies zijn, maar we zijn gelukkig zelf niet meer in Auckland. Met Level 2, waar de rest van het land onder zit, is iedereen alleen wat voorzichtiger, maar blijft alles wel gewoon open. Vanochtend nog in een café zitten werken... wel ingecheckt daar met mijn COVID Tracker app!

Zonsondergang bij Ngarunui Beach

Op bezoek bij Frans, een vriend van mijn Ooooby dagen

Moest er even opklimmen

Aan de Waikato rivier - je mag er gratis staan, als je maar geen rommel achterlaat

Yoga bij Lake Ngaroto

Lekker koken in ons busje

Bridal Veil Falls - 50 meter drop

Bovenop Mount Karioi - lunchtijd

Op een reggae feestje

Raglan Estuary - met Mount Karioi op de achtergrond

Let's go surfing!

Bij de werf - Fish 'n Chips voor dinner

#digitalnomads - even werken in een café

Johan laat een zelfgemaakte banjo zien ;-)

Met neef Karsten bij de Hamilton Gardens afgesproken

In de Surrealistische tuin....

Rare wereld

 Kevin en ik zijn alweer bijna een maand in Nieuw-Zeeland. Na de quarantaine dachten we goed te zitten, en lekker van het corona-vrije eiland te kunnen genieten. We gingen gelijk op zoek naar een campervan om door NZ te kunnen touren, en ondertussen ook naar het museum, naar cafe's, naar restaurants etc. Het is bizar hoe ver weg corona hier lijkt. Nieuw-Zeeland: het land waar knuffels nog steeds gebeuren... 

Na een paar dagen hadden we ons busje, een leuke Mazda E2000 uit 2005 inclusief "self-contained" certificaat, zodat we er overal mee mogen staan. Ook hadden we een housesit geregeld, bij een gezin aan de noordkust van Auckland, die net een mopshond puppy hadden gekregen, maar ook een familiereünie op het Zuidereiland hadden gepland. De puppy moest thuis blijven, want het was nog niet gevaccineerd, en daarom kwamen wij in het huis. Het gaf ons mooi de mogelijkheid van dit deel van Auckland te genieten en ons busje eens goed uit te mesten. De vorige eigenaren hadden het niet zo vaak schoongemaakt geloof ik. 

So far so good. Maar na een paar dagen kregen we opeens een berichtje van de huiseigenaren. Of ik toevallig die dame was die in het nieuws was? Er was blijkbaar iemand met corona los in Nieuw-Zeeland, ook al had ze de quarantaine doorlopen en twee keer een negatieve test geleverd. Ik was het niet, maar de dame had wel in hetzelfde isolatie hotel gezeten als ons, tijdens precies dezelfde periode, ze was één dag voor ons vertrokken. Ze had het virus blijkbaar tegen het einde van iemand gekregen die op dezelfde verdieping als zij zat, iemand die net was aangekomen en de Zuid-Afrikaanse variant onder de leden had. 

Ik heb de NZ healthline gebeld, en ook op aandringen van de huiseigenaren hier gelijk een test laten doen. Er stond een lange rij, maar toen we vertelden dat wij in hetzelfde hotel hebben gezeten, en dus extra verdacht zijn, waren we zo aan de beurt. Een spannende 24 uur later kregen we al resultaat: negatief. Goed nieuws, maar het is nu wel even afwachten wat er verder gaat gebeuren. Hebben meer mensen de corona weer van deze dame gekregen? Moet het land straks weer in lockdown?

Het lijkt belachelijk om zo over slechts één geval te praten, gezien wat er allemaal in de rest van de wereld aan de hand is. Het voelt bijna kneuterig veilig zo, als dit onze enige zorgen zijn. We hebben geluk gehad dat we naar Nieuw-Zeeland mochten komen, en dat we nu een zo goed als corona-vrij en ook toeristen-loos land voor ons hebben liggen. Ik heb nu geen Ooooby om me ~70 uur per week bezig te houden en ben van plan te genieten van al het schoons hier. 

Ooooby wist trouwens al gelijk dat ik er weer was, en vroegen me of ik toevalling interesse had om het zwangerschapverlof van de hub coördinator in Christchurch over te nemen. Het zou een jaar zijn, een part-time aanstelling, en na even nadenken heb ik toch maar 'nee' gezegd. Ik wil niet terug naar Ooooby, als ik straks een vaste baan zoek hier dan toch hopelijk wel iets met cacao of chocolade! Maar eerst gaan we touren. #vanlife here we come :-)

Gelukt!

Het is ons gelukt, we zijn in Nieuw-Zeeland aangekomen! Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven, maar nog net op de valreep van 2020 vlogen Kevin en ik samen met zijn kersverse NZ Resident Visa en een plekje in de Managed Isolation Facilities van Amsterdam via Singapore naar Auckland. 

We hadden het niet meer verwacht, maar als een soort kerstwonder kwam het mailtje met het partnervisum voor Kevin opeens om middernacht kerstavond binnen en toen ging het snel. De quarantaine hotels in Nieuw-Zeeland zitten al weken bomvol, maar met veel F5 en steeds blijven checken hadden we opeens een optie voor 30 december. Wow. Dat betekende nog maar 2 dagen om een vlucht te boeken, in te pakken en afscheid te nemen. Dat laatste was nog wel het moeilijkste... Maar we besloten het toch te doen, dit was onze kans! 

Na 5 maanden Nederland was ik er ook wel klaar voor. Ik ben er sinds ik in 2010 naar Berlijn ben vertrokken nooit meer zo lang geweest! Maar het was wel een heerlijke tijd, met eerst nog redelijk wat vrijheid vergeleken met Panama. Heerlijk weer bij mijn lieve lieve zus Saranne en haar gezinnetje in huis, al mijn lieve familie en vrienden weer zien, lekker met de fiets en met de trein, en genieten van de zomer en herfst. Onder de omstandigheden en deze bizarre situatie in de wereld hebben we er het beste van gemaakt. 

Helemaal fijn werd het toen in oktober Kevin ook met speciale toestemming van de IND naar Nederland mocht komen. Nu was alles weer compleet, zeker toen we opeens een case manager voor ons NZ visum toegewezen kregen. Serieus, we hebben dit jaar zoveel papierwerk moeten doen om samen te zijn en samen te blijven, het draait me voor de ogen. Maar het is uiteindelijk dus allemaal gelukt en ik ben dolgelukkig met alle mogelijkheden en kansen die ik heb gekregen en gecreëerd. 

Weggaan uit Boxtel was zwaar, ik moest mezelf echt losscheuren. Soms denk ik wel eens... wat als ik nou gewoon in Nederland blijf? Lekker dicht bij de velen waar ik van houd? Maar als ik dan even doordenk, en mezelf weer zie settelen daar, na alles wat ik al heb gezien en meegemaakt, maar ook alles wat ik nog wil zien en meemaken, schreeuwt mijn hart nee. Ik ga weer, op naar het volgende avontuur, backpack mee, let's go! En dit keer terug naar het land waar ik me al vanaf dag 1 thuis heb gevoelt: Aotearoa, nu samen met Kevin.

Hier werden we met open armen ontvangen. Alles ging super soepel. De vlucht was aangenaam, nergens vertraging, altijd duidelijk wat je moest doen qua veiligheidsmaatregelen, en eenmaal in Auckland heetten ze ons van harte welkom. Met Kevin's papieren was alles in orde, en wat hen betrof kwam ik gewoon thuis, een halve kiwi. Er stond een bus te wachten die ons naar het 5-sterren Pullman hotel in Auckland bracht voor onze 14 dagen verplichte quarantaine, op kosten van de NZ overheid. Niet slecht! 

We hebben een ruime kamer met aparte woonkamer, een groot 2-persoonsbed, een badkamer met bad en maar liefst twee tv's. Ook is er wifi en wordt er drie keer per dag een heerlijke maaltijd aan de kamer bezorgd. Je kunt steeds zelf een keuze maken uit het menu, krijgt altijd een toetje, en ze houden compleet rekening met mijn lastige glutenvrije voorkeur. We zitten op de 11e verdieping met een mooi groen uitzicht en de Sky Tower in zicht, waar met nieuwjaar het vuurwerk afgeschoten werd. Iedereen is super vriendelijk en we mogen boodschappen (lees: "flesjes wijn en chocolade") van de lokale supermarkt bij het hotel laten bezorgen. 

Het enige puntje is natuurlijk dat we niet weg mogen. Je breekt de wet hier als je je niet aan de isolatie houdt, en we worden streng in de gaten gehouden door het hotel personeel en het Nieuw-Zeelandse leger dat hiervoor is ingezet. Yup, een soort gouden kooi! Voor wat frisse lucht mag je op gezette tijden rondjes lopen op een dakterras, waar wat planten zijn neergezet, maar voor de rest moeten we in onze kamer blijven. Verlangend kijk ik naar buiten, wachtend op het moment dat ik het land écht in mag! We tellen de dagen af en houden ons ondertussen bezig met werken, lezen, Netflixen, spelletjes spelen, Zumba, yoga en de jetlag wegslapen. 

Tegen de tijd dat we hier weg mogen, en het corona-vrije Nieuw-Zeeland in mogen, zal ik wel gewend zijn aan het idee dat ik hier eindelijk, na ruim 3,5 rondtrekken in Midden-Amerika, weer terug ben. Het plan is om eerst een camperbusje te kopen en het eiland te gaan ontdekken. Ik kan niet wachten om Kevin te laten zien waarom dit land toch zo super speciaal is!

Eerste zonsondergang in Nieuw-Zeeland op de laatste dag van het jaar

Ontbijtje via de roomservice

Veel verkeer op oudjaarsavond - iedereen loopt gewoon 'los'!

Soms zonnig, soms bewolkt, maar altijd een fijn uitzicht

We made it! Ons huisje deze 2 weken

De bus die ons naar het hotel zou brengen

Aangekomen in Auckland, na al 24 uur een mondkapje op te hebben gehad

Overstappen in Singapore, netjes afstand houden en in de rij staan

Vliegtuig vrijwel leeg...

Dan kun je dus lekker languit liggen :-)

Nog een laatste foto met Rolf en Roanne, die ons super vroeg in de ochtend naar Schiphol brachten

Dag Nederland... raar om in deze tijden te reizen...

Fernweh

Bijna midzomer, op het noordelijk halfrond dan; dit jaar is snel gegaan tot nu toe. 2020 zal altijd herinnert worden als het jaar van corona, er is nu voortaan een 'vóór corona' en (hopelijk in de niet al te verre toekomst) een 'ná corona'. We zitten er nu nog middenin, in ieder geval zo lijkt het in Panama. Twee weken geleden, op 1 juni, zou het land de strenge lockdown opheffen. We hoefden niet meer naar buiten op geslacht en ID nummer, maar mochten gewoon buiten de deur stappen wanneer we maar wilden. Kevin en ik zijn voor het eerst in maanden samen in het park gaan wandelen, en boodschappen gaan doen.

Samen naar de supermarkt met onze 'matching' zelfgemaakte mondkapjes - highlight van de week

Het voelde bijna als een bizarre hoeveelheid vrijheid, en het was ook te mooi om waar te zijn. Want na een week bleek dat ze er hier in de stad niet mee om konden gaan; mensen gingen lukraak overal heen en hielden feesten bij elkaar thuis. Overal luide salsa muziek, de geur van BBQ, de straat vol geparkeerde auto's... De regering kreeg een kleine paniekaanval en heeft de volgende maandag de restricties weer teruggezet. 

En daar zitten we nu dus nog steeds in, na 3 maanden mag ik nog steeds maar 6 uur per week naar buiten, op maandag, woensdag en vrijdag (de vrouwendagen), van 9:30u tot 11:30u. En langzaamaan begint het nu echt teveel te worden (of dus eigenlijk te weinig)...

Terwijl in Nederland kids weer gewoon naar school gaan en in Nieuw-Zeeland corona al helemaal is uitgebannen, zitten we hier nog altijd vrijwel opgesloten. Ik heb niet het juiste land uitgekozen lijkt wel! Maar aangezien dit het enige land leek waar ik samen met Kevin dit alles kon uitzitten, is het uiteindelijk toch de enige keuze voor mij geweest. Liever samen opgesloten, dan gescheiden in vrijheid. Ook al moest ik daar mijn schoonouders bij voor lief nemen. Aardige mensen, maar samen met je schoonouders maandenlang opgesloten zitten is natuurlijk geen ideale situatie. Ik droom van andere omgevingen, van vliegtuigen, inspirerende ontmoetingen, grote bossen, brede horizonnen, en kijk geobsedeerd naar alle afleveringen van Floortje naar het Einde van de Wereld die ik nog niet heb gezien. De hevige fernweh laat me beseffen dat ik nog lang geen genoeg van het reizen heb. 

Ondertussen heb ik mijn escape al wel geplant. Het luchtruim in Panama gaat als het goed is 22 juni weer open en ik heb voor 7 juli een ticket naar Nederland geboekt. Het is fijn om iets te hebben om naar uit te kijken, hoewel er ergens nog een kans bestaat dat Panama toch weer vluchten laat cancellen. Met Lufthansa vlieg ik in principe direct naar Duitsland en dan door naar Amsterdam. Eerst alleen, Kevin plant om begin augustus achter me aan te komen, daarvoor houden we de inreisrestricties voor Nederland goed in de gaten. 

Een zomer in Nederland dus, waar alles anders is! Ik heb een retourtje geboekt, met een terugvlucht begin oktober naar Panama. We wachten namelijk nog steeds op antwoord uit Nieuw-Zeeland, wat tot 10 maanden kan duren zeggen ze. Gelukkig is immigratie daar wel weer volop aan het werk. We wachten het af, en proberen er ondertussen het beste van te maken.

Coronataine in Panama

Weer een blogpost. Dit keer niet van waar ik naartoe ben geweest, of wat mijn volgende bestemming is. Maar van het even nergens heen gaan. In ieder geval niet in persoon. In mijn hoofd heeft de hele wereld zich opeens 180 graden gedraaid, alles ziet er anders uit. Ik mag niet klagen, ik zit veilig en wel bij de ouders van Kevin, in hun mooie huis in Panama City. We zijn helemaal welkom, ze vinden het fijn hun zoon dichtbij zich te hebben in deze tijd. De broer van Kevin zit in Rusland momenteel. Ook hebben ze mij de afgelopen jaren al goed leren kennen en nu hebben we opeens nog meer quality time samen. Ze vinden het geweldig dat Kevin een meid heeft gevonden die kan koken.

De lockdown hier is best wel streng, zeker als ik het met Nederland vergelijk (helemaal met Zweden!). Hier hebben ze de bevolking opgesplitst, naar mannen en vrouwen en aan de hand van het nummer van je identiteitskaart. Vrouwen mogen alleen op maandag, woensdag en vrijdag naar buiten, mannen alleen op dinsdag en donderdag. Voor de mannen zat zaterdag er aanvankelijk ook bij, maar die is geschrapt omdat er simpelweg teveel mensen nog "illegaal" op straat liepen. Er werden dagelijks meer mensen opgepakt dan dat er nieuwe coronagevallen bijkwamen...

Is het een vrouwendag, dan mag ik maar 2 uur naar buiten, bepaald door het cijfer waarop mijn paspoortnummer eindigt. Dit is 0 voor mij, wat correspondeert met het uur van 10 tot 11. Je krijgt er aan beide kanten een half uur bij, ik mag dus van 9:30u tot 11:30u naar buiten, 3 dagen per week. Ik ga dan altijd even wandelen, gewoon blokjes om in de wijk hier, over verlaten straten, met alleen af en toe een woest blaffende hond die me begroet, of iemand die net toevallig een van zijn 3 gloednieuwe auto's staat te wassen. Mensen wandelen hier niet echt, en nu al helemaal niet. De grote parken zijn gesloten, en de villawijk hiernaast is dus een beetje mijn enige optie. Met als kleine afleiding af en toe een bezoekje aan de drogist. Waar je verplicht een mondkapje moet dragen en met alcohol bespoten wordt bij de ingang.

Allemaal niet erg natuurlijk. We leven nog! En isolatie zijn we ook wel gewend, na meer dan 7 maanden vorig jaar in de diepe jungle van Guatemala. Helaas hier geen onbeperkte voorraad cacaobonen echter. Maar ik ben binnen genoeg te doen; veel online schrijf- en redigeerwerk, yoga uren, WhatsApp bellen, Netflix momenten, kombucha/zuurkool/bananenwijn projecten, FitnessBlender martelingen samen met Kevin en hele periodes diep verzonken in de fantastische Outlander serie (de boeken). Ook ben ik online een cursus over de Special Theory of Relativity van Einstein aan het volgen. Alsof de wereld zelf al niet een mindfuck genoeg is momenteel. "Time is suspect" heeft de man ooit gezegd. Relatief is het allemaal inderdaad.

Sommige dagen wordt het even veel. Dan twijfel ik heftig of ik niet toch een van de laatste KLM vluchten naar Nederland had moeten nemen. Wie weet hoe lang dit nog gaat duren? Maar aan de andere kant had ik ook niet zolang zonder Kevin willen zijn. Het was bij toeval, en dus een onwijs geluk, dat we voor deze periode niet veel plannen hadden. We hadden geen vliegtickets klaarliggen, of chocolade ideeën, en zaten niet ergens op een eiland. We zouden nu gewoon even in Panama City zijn en voor Kevin de visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland in orde krijgen. Die is intussen de deur uit, en nu wordt het wachten. En de hele wereld wacht met ons mee. 

In mijn eigen voetstappen

Kevin en ik zijn momenteel in Playa del Carmen, en over enkele dagen vliegen we heel efficiënt via Fort Lauderdale in Florida naar het kleine eilandje van Sint Maarten. Daar wonen een nicht en een neef van mij, beiden met een gezinnetje, en het stond al eeuwen op de lijst om er eens langs te gaan. Ik was ten slotte al die tijd vlak om de hoek! Nu is het dan zover, de timing bepaald door de vakantie van Saranne en Rolf die samen met Roanne (nog net voordat ze 5 jaar is) en Maas óók naar het eiland komen. Een Caribische familiereünie.

Voor het zover was echter hebben we een voor mij zogehete trip down memory lane gemaakt. Het begon met een moeilijk afscheid van de hele crew van het cacao paradijs Utopia. We wisten dit keer niet of we (ooit) nog terug gaan komen en dat is altijd raar gedag zeggen. Reizen is afscheid nemen, constant. Maar gelukkig ook tegemoet zien en begroeten. Vanaf Semuc Champey zijn we naar Flores gereisd, vanaf waar ik ooit 12 jaar geleden samen met Genevieve en wat andere vrienden Tikal heb gezocht (hoe me dat verging lees je hier). Dit keer hebben Kevin en ik in hetzelfde hostel geslapen als waar ik toen heb verbleven, Los Amigos in Flores. Het was een beetje veranderd, maar toch heel bijzonder.
Geen Tikal dit keer (Kevin had deze Maya ruïnes ook al gezien, met zijn ouders begin dit jaar), maar we hebben een bezoek gebracht aan het een-na-grootste ruïne complex van Yaxha. We verbleven in een (voor ons best wel luxe) lodge aan het meer, met een heuse huis krokodil. Op de vroege ochtend zijn we het ruïne park binnen gegaan, dat we vrijwel helemaal voor onszelf hadden. Indrukwekkend weer, om te zien hoe ontzettend ver de beschaving van de Maya was met alles. Van architectuur tot het schrift, van astronomie tot geneeskunde. Veel is verloren gegaan helaas. Toen de Spanjaarden hier aankwamen hebben ze hun stinkende best gedaan zoveel mogelijk van de plaatselijke cultuur uit te roeien, en te vervangen met het aanbidden van een buitenlands idee van god.

Na Yaxha was het tijd Mary Lee en Al weer eens te zien, het "rijke Canadese stel" waar ik toen met Sebastian voor op het huis en de honden heb gepast. Super leuk hun weer eens te zien! Ik was van harte welkom, hoewel met een andere vent uiteraard. Het was alsof we een paar dagen in een 5-sterren resort verbleven, met een privé kamer, een infinity pool en een buitenkeuken. Veel gegeten en veel gedronken (Belizean rum!) en met zijn allen oud en nieuw gevierd. De een na laatste dag kwam er een hele groep biker vrienden en was het weer feest. Voor mij was het allemaal een beetje trippy, zoveel herinneringen. Maar goede herinneringen, Belize is altijd een heel speciaal land geweest waar ik een speciale tijd heb doorgebracht.

Vervolgens gingen we door, via het noorden Belize uit, de route die ik toen zo vaak heb gedaan, van Chetumal naar Cancun. Echter nu 10-12 jaar later is alles anders. Het toen stoffige kustplaatjes Tulum waar je een aantal Maya ruïnes aan de kust hebt, is nu een soort Disney land voor volwassenen. Druk, toeristisch, commercieel, te duur en geen echte local meer te zien. Gelukkig nog wel hier een daar een rustig hoekje, en toch fijn dat met de toeristische tsunami er altijd wel een Italiaan besluit een echte gelateria te openen. Van Bacalar en Tulum zijn we nu in Playa del Carmen, ook een monster geworden, voor de laatste paar dagen voor de vlucht. We hebben een AirBnB buiten het centrum, flink wat eten ingeslagen en zijn tussen het verkennen van het stadje door online aan het bijwerken en ook al onze spullen aan het uitzoeken. Of dat laatste vooral ik. Mijn tas is *ahem* een beetje te zwaar ondertussen. Het wordt dus nog meer afscheid nemen voor me.

#digitalnomads in Los Amigos Hostel in Flores

Flores, het stadje in een meer

Bij de ruïnes van Yaxha

Opsekop voor de tempel

Indrukwekkend en geen kip te bekennen

Hello Mary Lee!!

Lekker aan de Belizeaanse rum :-P

Even de Belizeaanse krant aan het zwembad lezen

Ze hebben nog steeds honden!

Links Brende de housekeeper, die zich mij nog herinnerde, recht Mary Lee, niets veranderd! 

Het meer van de 7 kleuren, het wonderlijke natuurschoon van Bacalar

Dat moet je verkennen vanaf het water

Een beetje acro yoga bij de cenote in de buurt

Af en toe even online werken, met een lekkere mochaccino uiteraard

Yoga aan het strand van Tulum

De kust waar zovelen voor komen, met azuurblauw water, witte stranden en altijd zon

Lekker een frisse duik in een van de vele cenotes, ingestorte onderwater rivieren