Naar het zuiden

Na de housesit, en de APK (die we doorkwamen dit keer!) konden de weer op pad. We zouden nu eindelijk echt het Zuidereiland gaan verkennen, en al die plekjes bezoeken waar ik al zoveel over gehoord had. We begonnen met het gezellige Timaru, waar pinguins gewoon het strand oplopen en waar we even konden inslaan voor een rit naar het binnenland. We zouden via Lake Tekapo (een officieel International Dark Sky Reserve), en Lake Pukaki (waar je het beste uitzicht hebt op Mount Cook), naar het Mount Cook National Park rijden. 

Mount Cook, of eigenlijk Aoraki (James Cook heeft de berg niet eens gezien toen... het is enkel naar hem vernoemd), is met 3,724 meter de hoogste piek van Nieuw-Zeeland (Aotearoa). In de bergketen eromheen staan echter nog minstens 18 bergen van boven de 3000 meter, en dat alles samen maakt tot een episch geheel: the Southern Alps. Weer zo'n originele naam... 

We zouden oorspronkelijk alleen op de camping in de Mount Cook vallei kamperen met ons busje en naar het gletsjermeer Hooker Lake lopen. Maar eenmaal ter plekke bleek een van de beste "hut walks" van het land daar te beginnen, de klim naar de Mueller hut. Kevin had deze al eens aangeraden gekregen en daarom besloten we om er de volgende dag gelijk heen te lopen. Hut boeken, eten bij elkaar verzamelen, tas inpakken, en hoppa! We hadden geluk met het weer en het lawine gevaar was te doen. 

De trek begint met 2200 traptredes, wat het makkelijke gedeelte is. Deze trap eindigt namelijk halverwege, waarna je langs rotsblokken groot en klein omhoog moet kachelen en klauteren. In totaal zouden we 1000 meter winnen, en op een bergkam aankomen, vanwaar je 360 graden uitzicht hebt op al het natuurpracht (en geweld) om je heen. Pieken met sneeuw, gletsjers, lawines, afgronden, koude ijswind en rond een uur of 5, bij de hut, een bezoekje van een paar Kea, inheemse berg papegaaien. 

Het was werkelijk waar compleet geweldig. Ik was in mijn element, dit is precies wat Nieuw-Zeeland zo fantastisch maakt voor me. Een grote speeltuin. 

Na een nacht in de hut mochten we alles weer omgekeerd doen, weer naar beneden, en eenmaal terug bij ons busje waren we fysiek best even toe aan wat rust. De rest van de week hebben we nog wallabies gevoerd, een Steampunk museum bezocht (in funky Oamaru) en zeehonden gezien. Na Dunedin (aardige studentenstad) is het volgende hoofdstuk nu "The Catlins", een mooi stukje wilde kust met wildlife, vuurtorens en wandelingen. 

Het is hier onderaan trouwens beduidend kouder dan in de rest van het land, we komen steeds dichterbij het meest zuidelijke puntje van Nieuw-Zeeland en daarmee Antarctica... zouden we geluk hebben en het Aurora Australis (zuiderlicht) een keertje zien? 

ps. Heb je zin, druk dan even op "reply" en laat me weten hoe het daar gaat met jou/jullie!

Ons busje, weer "roadworthy"

Yup, een echte pinguin, gewoon voor je neus

Lake Tekapo

Namaste

Lake Pukaki - zie je Aoraki in de verte?

Niet slecht als kantoortje... :-)

Een gletsjermeer waar de ijsbrokken gewoon in ronddrijven

Hoe ver zullen we gaan?

Nog steeds happy samen :-D

Van gletjser, naar meer, naar rivier... en zo breekt alles stukje bij beetje af

Lunch halverwege de berg

We made it, de Mueller Hut!

Een uitzicht waar je u tegen zegt

De wc....

Ik weet niet wat hier gaande is met het haar van Kevin hahaha

Een echte Kea, een van de slimste vogels ter wereld

Kevin heeft ondertussen ook een aardige uitrusting!

's Avonds in de (lekker volle) hut, met nog 20 andere wandelaars

Zonsondergang over de bergen... magisch!

Weer in de bewoonde wereld, in Steampunk Capital Oamaru!

Steampunk: "The future as it would have been"

Tamme wallabies! In het wild hier een grote plaag, maar zo wel heel lief

Ze eten zo uit je hand

Nugget Point, een van de eerste bezienswaardigheden in "The Catlins"

Het lijkt wel het einde van de wereld...

Carrosserie

Ha lieve allemaal, gelukkig nieuwjaar! 2022 kan eigenlijk alleen maar beter :-) En toch was 2021 niet slecht voor ons. We zijn nu precies een jaar in Nieuw-Zeeland samen en het is even geleden dat we twee jaarwisselingen achter elkaar in hetzelfde land hebben gevierd! 2017-2018 in Panama, 2018-2019 in Guatemala, 2019-2020 Belize, en 2020-2021 in quarantaine in Auckland. We zijn ondertussen wel op het Zuidereiland, wat misschien toch een beetje een ander land is. Alles is hier een stuk groter en wijder dan het Noordereiland van Aotearoa. 

Het #vanlife bevalt nog prima en we hebben zin de grote South Island loop te maken. We beginnen straks bij Arthur's Pass en de beruchte West Coast. We hadden echter bij aankomst in Christchurch een grote beurt en APK voor de bus geboekt, en bleek daarbij dat er wat dingetjes moesten gebeuren voordat we weer veilig verder konden. Een lekkende uitlaatpijp, piepende kogellagers, verkeerde afgestemde remmen en ai ai ai... roest! Het is ook een oud beestje natuurlijk, onze Ford Transit 1999, en daar moet je bovenop blijven zitten. 

Daarom hebben we voor heel januari (de kiwi zomervakantie!) een housesit geregeld, zodat we de bus bij de panelbeater kunnen inleveren. Ik vroeg met altijd al af wat panelbeaters nou precies deden, je ziet er hier altijd overal borden voor, maar nu weet ik het: het zijn carrosserie professionals. We hebben er eentje gevonden die we vertrouwen en die gaat komende week met onze busje aan de slag. Na een fijne kerst met vrienden zijn wij ondertussen in "ons huis" in Merivale ingetrokken en daarmee opeens de trotse oppassers van een Berner Sennenhund en een Golden Retriever, Arla en Benny. Het zijn geweldige beesten, goed getraind en erg leuk om mee samen te wonen. 

We zullen hier een maand zitten en konden de eerste paar dagen niet geloven hoeveel luxe een huis biedt! Overal stopcontacten en wifi! Een douche en bad met onbeperkt warm water! Een grote TV met Netflix en Amazon Prime! Een waterkoker, slowcooker, oven, mixer, koffiemachine, diepvries, wasmachine en vaatwasser! En OMG, de ruimte! We ratelen hier bijna rond in het grote huis en het is ook wel even fijn om stil te staan. We gaan even lekker genieten van de normaliteit hier in een huis in de stad, als een luxe AirBnb. Maar we weten ook dat we straks ongetwijfeld weer staan te popelen op pad te gaan. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar ons allemaal gaat brengen!

Het noorden

Het was leuk zolang het duurde, maar net een paar dagen na mijn laatste blog post kwam Delta opeens Nieuw-Zeeland binnen. En toen waren Kevin en ik pas echt blij met ons grotere busje, want het hele land ging binnen 24 uur in volledige lockdown!

We waren net in Whangārei aangekomen, een redelijk grote stad in het noorden (de regio heet hier heel fantasievol Northland) en waren net in de supermarkt boodschappen voor de week aan het doen toen het opeens bizar druk werd. Er hing een rare sfeer in de lucht en de rijen voor de kassa waren veel groter dan je op dinsdagmiddag zou verwachten. Oké, het was bijna etenstijd, maar dit was extreem! Kevin ging vast in de rij staan en naast het schap met de kokosmelk hoorde ik een dame aan de telefoon iets zeggen over "Auckland" en "level 4 lockdown". 

Boem! Opeens mochten we geen kant meer op. We stonden op een parkeerplek voor campervans aan de marina, best een prima plek eigenlijk, met fijne buren en een mooi uitzicht. En daar hebben we 3 weken gestaan. De routine werd af en toe een beetje eentonig, maar er waren mooie wandelingen in de omgeving en ik had toevallig een grote klus met werk. Even stil staan is af en toe ook wel goed :-)

Elke dag werden de nieuwe nummers aangekondigd, en toen eenmaal duidelijk werd dat het toch vooral in Auckland rommelde, is op een gegeven moment de rest van het land vrijgegeven naar level 3 en toen level 2. We mochten weer op pad! En dat deden we dus ook. Terwijl we nog wel overal trouw incheckten met de QR-code en we binnen mondkapjes droegen was de rest weer als vanouds. Het laatste stukje bovenaan was episch, we zijn vanuit Tapotupotu naar Cape Reinga gelopen, onder een stralende zon en blauwe lucht. Daar was de vuurtoren! En verderop Australië! En de rest van de wereld! 

Toen konden we weer terug omlaag, meer via de westkust deze keer (volg je ons al op Polarsteps?), op zoek naar de mighty kauri bomen, of wat er nog was over is. Ooit was heel Northland bedekt met prachtige kauri bossen, bomen van wel 20 meter in doorsnee en duizenden jaren oud. Maar toen de Europeanen hier kwamen zagen ze geen magie maar geld. Kauri hout en de hars van de boom was in de 19e het grootste exportproduct van Nieuw-Zeeland en het trok veel kolonisten aan. 

Nu is het echter pijnlijk om te bedenken hoe snel en meedogenloos deze prachtige machtige bomen neergehaald zijn, zonder enig besef dat ze er millennia over hebben gedaan om zo groot te worden en er zo niets overblijft voor het nageslacht. Het is nu anders, de bomen zijn beschermd (we hebben immers olie tegenwoordig....), maar helaas zijn de meesten al weg. De grootste kauri ter wereld is nu een toeristenattractie, maar was helaas gesloten omdat Northland de dag voordat we naar de boom zouden gaan weer naar level 3 is gegleden. 

Een meid uit Auckland was met valse papieren naar het noorden gekomen en had hier allerlei plekken bezocht. Ze bleek echter COVID te hebben en wilde vervolgens niet zeggen waar ze allemaal was geweest en wat ze allemaal had gedaan. Het leek erop dat ze bepaalde substanties had lopen verspreiden... maar haar identiteit is niet bekend en de persoon waar ze mee reisde is nog steeds missend. Je kunt wel zeggen dat de meeste mensen hierover redelijk pissig zijn... 

We hebben echter wel de op een na grootste kauri boom mogen bewonderen en die was al zo groot dat het je de adem beneemt. Daarna zijn we maar terug naar Whangārei gereden, om ons hier klaar te maken naar het zuiden te gaan. We hebben papieren die laten zien dat we in de Waikato wonen, bij Johan, en dat zal ons door de zone heen kunnen krijgen. En dan kunnen we hopelijk door, richting de pont, richting het zuidereiland!

Ondertussen alweer 4 jaar samen 💕

Te Matua Ngahere: De vader van het woud

Zie ons lieve busje daar in het groen

Yes! De beroemde vuurtoren!

Er schijnt ooit ook een bordje met de afstand naar Panama te hebben gehangen... 

Op sommige mooie plekken kom je alleen te voet in Nieuw-Zeeland

Zonsondergang... het is hier ondertussen zomertijd trouwens!

Sunset flow :-)

Vanaf de top van de Duke's Nose

Chocolade kopen op de Kerikeri farmer's market

Proper living

Zo het was weer even geleden. Het gaat goed hier in Nieuw-Zeeland. Ik ben ondertussen weer een jaartje ouder en was erg blij het te mogen vieren met een heuse dance party in een club in "the big smoke" (Auckland), thema "That 70's". Kevin had zijn afro al klaar en kreeg daar ook een hoop complimenten op. Niet alleen op het feestje trouwens, hij wordt vaak op straat aangesproken op zijn haar, dat het écht cool is. Het is maar wat exotisch voor die kiwi's hier, die vaak niet eens weten waar Panama eigenlijk ligt. 

Na bijna ons rondje Noordereiland af te hebben, hebben we een housesit in Auckland gedaan, wat ons tijd gaf om een grotere camper te kopen. En dat is gelukt! We hebben nu een super-de-luxe Ford Transit busje waar we zowaar in kunnen staan. Alles zit erop en eraan, van een waterpomp, een boiler, een koelkastje, een douche / toilet combo en op het dak twee zonnepanelen die ons meer dan genoeg elektriciteit geven voor alles wat we maar willen. 

We hebben nu een klein huisje op wielen, en na maanden in de Mazda E2000 te hebben gezeten, voelt het zowat als een rijdende villa. Nu is het echt "proper living", zoals een vriend van ons zei, toen hij na 16 maanden met zijn vriendin in een backpackers busje ook naar een grotere camper is gegaan. 

Na de Auckland housesit hebben we er nog een net boven Auckland gedaan. Het was niet echt nodig, maar deze had een privé spa met mineraal water rechtstreeks uit een lokale geo-thermale bron en lag pal aan het strand, dus leek het ons wel relaxed. We hebben de tijd genomen toen om een nieuwe vloer te leggen in ons "Casita" en ik heb hun naaimachine mogen gebruiken en nieuwe gordijntjes gemaakt. De honden daar waren echt super lief en gehoorzaam, we hebben veel lol met ze gehad. Het waren twee teefjes, die heel toepasselijk Bruce en Jeffrey heetten. 

Daarna zijn we weer op pad gegaan, verder richting het "winterloze" noorden van Nieuw-Zeeland, waar het inderdaad heerlijk zacht is. Vele dagen zonnig met 16 graden, en af en toe en bui, het lijkt de Nederlandse zomer wel. Northland is het laatste stukje op de route, voordat we het Zuidereiland kunnen gaan verkennen als de lente straks aanbreekt. Het land wordt hier erg smal en er is altijd wel een strand in de buurt. We hebben een paar dagen bij een vriendin van mij in Matakana doorgebracht en vandaag hebben we de Waipu grotten verkent, waar je gewoon zonder gids in mag, lekker stalagmieten en -tieten verkennen. Toen we de koplampen even uitzetten, zat het hele plafond vol met "glowworms", net een sterrenhemel. Nu zijn we in Whangarei, een lieflijk stadje met veel kunst en parken. 

Het voelt als een droom soms, de vrijheid hier, de mogelijkheden, de vriendelijkheid, de overvloed. Als ik een paar dagen het nieuws even niet bekijk, dan zou ik zo vergeten dat er daar buiten nog een wereld is waar van alles gebeurt. Er wordt hier nu eindelijk volop gevaccineerd (50+ is ondertussen aan de buurt) en plannen gemaakt om het land langzaam weer te openen, maar het gaat nog wel even duren. 

We rekenen er dus op dat we hier nog wel even blijven zo, rondrijdend in een busje, échte digital nomads. Toen ik die een paar jaar geleden voor het eerst op Instagram zag was ik erg jaloers en leek het bijna onbereikbaar, maar opeens zit ik er middenin. Ik voel me erg dankbaar, en gelukkig, en geniet elke dag met volle teugen. Het enige wat mist is de mogelijkheid om de mensen die ik liefheb zomaar even te bezoeken, maar dat komt heus wel weer. Want ooit zal deze pandemie toch achter ons liggen? 

Welkom in ons nieuwe busje!

Onze achtertuin. Die meid daar was een fotoshoot aan het doen

Lekker zelfgemaakt bananenijs eten bij een vriendin die ik nog van Ooooby ken

We hebben haar geholpen met wat klusjes in de tuin

Zie ons huisje op de achtergrond :-)

Gezellig samen eten

Wat een plaatje

Dit is der dan! Casita!

Where the sky meets the earth

Mooi hoe dieren in zo'n korte tijd zo van je kunnen gaan houden (en vice versa)

Bruce en ik, wandelen aan het strand in Waiwera

Jeffrey en Kevin, lekker knuffelen

De ochtend van mijn verjaardag, lekker havermout aan het koken!

Dit is met Juno, de housesit hond in Auckland

Werken in de bieb, met een rare man op de achtergrond

Een wandeling alleen. Kevin wil niet altijd mee

Na de regen komt altijd weer de zon en een regenboog!

Gelukkig gaat hij vaak ook wel mee wandelen (of "trampen" zoals ze het hier noemen)