Meesterstuk

Dit is een heel bijzondere blogpost. Het is namelijk geschreven aan een heel bijzonder bureau. Een meester-designer-bureau met een marktwaarde van 18.000 EUR wel te verstaan. Het is een beetje eng, want ik ben als de dood een krasje te maken. Het geheel staat nu ook best wel raar in onze woonkamer, de oude IKEA spulletjes kunnen hun jaloezie en argwaan maar met moeite verbergen. "Ej, psst, wat doet die gast hier? Moet je em zien staan, met zijn ronde kanten, en glad geoliede fineer van Europese walnoot. Wat een uitslover, met die streeploos geverfde lades, die bijna uit hun schuilplaatsen gelanceerd worden met een lichte druk op de voorkant. En over die roestvrijstalen voet zal ik het maar niet hebben, is dat hip tegenwoordig ofzo?"

Haha, grapje natuurlijk. Het is een fantastisch meubel geworden, gemaakt door mijn vriendje, de Meester meubelmaker. Afgelopen weekend was de uitreiking van de meesterbrief en de designprijs (die hij helaas niet heeft gewonnen). Op een klein detail na (Sebas heeft nog één examen te gaan, begin december) is hij zo goed als klaar met de opleiding. En ik ben mega trots! Dit weekend waren zijn vader, stiefmoeder, stiefzus, de man van zijn stiefzus en hun 6 weken oude baby op bezoek om het te vieren. We hadden een huis vol en zijn op zaterdag met zijn allen naar de Handwerkskammer getogen om alle meesterstukken te bewonderen. En gratis worst en bier natuurlijk. Niemand leek het vreemd te vinden dat dit al op het buffet stond, ook al was het pas half 12 's ochtends. Was ik bijna even vergeten dat ik in Duitsland woon...

En dan hier zoals beloofd, wat foto's van het meesterstuk:

Hier nog hard aan het werk

Ambachtelijke verbindingen, gemaakt met de Japanse zaag ernaast

Op het podium (in het witte shirt)

Met zijn vader (kun je het zien?), zijn stiefmoeder en stiefzus op de roltrap

Dit is em dan :)

LAT-relaties, Mafia markten en Corporate Social Responsibility

Het semester is weer begonnen en voor mij is het een beetje een vreemd semester. Ik heb om te beginnen maar één vak. Wel een groot vak, een zogenaamde "Forschungspraktikum" waarin ik een groot onderzoek ga doen om vast te oefenen voor mijn Masterthesis. Aangezien ik in mijn vorige Master kwalitatief onderzoek heb gedaan (lees: interviews in het veld van de Belizeaanse politiek) leek het me leuk nu een poging te wagen het kwantitatief aan te pakken. De komende maanden zal ik als een nerd diep de statistische hel van SPSS induiken. Mijn onderwerp: LAT relaties (Living Apart Together). De beschikbare database van een survey van de Verenigde Naties die we gaan gebruiken laat dit namelijk zeer goed toe. LAT is naast 'getrouwd' en 'samenwonend' een nieuwe relatievorm ontstaan (of pas erkend) in de 2e helft van de 20e eeuw maar nog amper onderzocht. Ik ken deze vorm echter al sinds mijn jeugd, want mijn moeder woont samen met haar nieuwe vriend al jaren zo (Mam, je bent een innovatie!).

Omdat ik bang ben me een beetje te vervelen met steeds maar een specifiek onderwerp volg ik ook een college over Corporate Governance and Corporate Social Responsibility aan de faculteit van Business and Economic en ga ik de seminar Mafia Market and State Failure bijwonen. Daarin gaan we de Siciliaanse en Russische mafia onderzoeken en vergelijken, als een alternatief voor nationale en internationale organisaties die extreem succesvol zijn en het falen van de staat goed weten uit te buiten. Cool!

Het semester zal echter kort zijn, want op 20 januari vlieg ik 1700 kilometer omhoog naar het lieflijke stadje Umeå in Zweden. Ooeoee ik kan niet wachten! Geen uitlaatgassen meer, geen brutale BWM's, geen gebroken glas op elke straathoek, geen junkies en irritante hipsters meer. Maar ook geen Eva-Maria meer, of een Christina, of een Relika. Geen fantastisch appartement met gerenoveerd balkon meer en niet meer elke seconde een super tof feest, gallerie opening, museum rondleiding, flashmob, internationale spreker op de Freie Universität of halve liters bier van de tap voor 2 euro. Ach, je kunt niet alles hebben ;)

Dan is Sebas ondertussen bijna klaar met zijn meesterstuk. Op 31 oktober is de deadline en op 5 november de uitreiking van de meesterbrief. Het gaat snel! Zoals beloofd, hieronder een kort filmpje van het bureau zoals het er enkele dagen geleden uitzag. Eerst zie je rechts op de tafel de bovenkant liggen (meer dan 2 meter breed!) en dan laat Sebas het laatje zien in het onderstuk dat straks aan de rechterkant van het bureau komt. Wat hebben we toch een lol met het laatje haha.

Wieder zurück in Berlin

Ik ben dit weekend weer thuis gekomen uit Nederland. Het was een heerlijk weekje, ik heb leuke dingen gedaan en vond het super fijn om iedereen weer te zien. Ik ben hier gelijk maar gaan stappen, niet bij Yaam, maar een super gave "Balkan Beats" party in Kreuzberg. Balkan is hier mega populair, beetje zigeuner-achtige muziek met de raarste remixes. Wel errug goed dansbaar!

Sebas is ondertussen al ver gevorderd met zijn meesterstuk, het ziet er fantastisch uit. Ik zal de volgende keer wat foto's posten. Op 5 november studeert hij af als Meister Tischler, klaar met school (wat hem betreft voorgoed). Ik sta op het punt te beginnen met het 3e semester van mijn master, het verdiepingssemester. Ik ga er lekker een jaar over doen, want een deel van de vakken ga ik in Zweden doen. Daar heb ik uitgezocht: Global Sociology, Sociology of Culture, Qualitative methods for the Social Sciences en... Webdesign! Ik wou toch ook wel iets hips doen in het überhippe Zweden. Nog 3 en een halve maand en dan zit ik in het vliegtuig naar het hoge, hoge noorden.

De zomer heeft het ondertussen ook opgegeven en het is hier gelijk 10 graden kouder geworden. Helaas zijn de mannen voor mijn balkon er nog steeds (er staat al 2 maanden een enorme steiger voor ons huis, met daarop een hoop Turken die langzaam verven goed onder de knie hebben) en is het daardoor nog net iets donkerder binnen. Ik weet niet of ik al weer klaar ben voor de Berlijns winter, maar ik denk niet dat hem dat iets uitmaakt.

Vandaag ga ik nog even vrolijk bureaucratisch worstelen op de universiteit (ik heb een overzicht van mijn punten tot nu toe nodig voor Zweden, dit blijkt echter de Heilige Graal te zijn, oftewel niet te verkrijgen), dan naar het Ethnologisch museum en vervolgens weer capoeira, jee! Grappig, de docent komt uit Brazilie en daar betekent 'ai!' blijkbaar 'goed zo!'. Ik denk elke keer echter toch dat ik het onwijs fout doe 'ai ai ai!'

Dan was ik donderdag met Saranne in Movie Park Germany en ik wilde jullie deze fantastische foto in de meeste enge achtbaar ever niet onthouden. Verder hebben we trouwens onwijs veel lol gehad, dank je wel voor het super verjaardagscadeau grote zus!

Deadlines

Mijn laatste bericht was weer een tijdje geleden. Ik leef nog! Helaas zit ik wel tot over mijn oren in de paperstress. De deadline nadert en blijkbaar heb ik dat nodig want nu begin ik pas echt vorderingen te maken met schrijven. Nog een week te gaan. Onderwerpen: "Uitdagingen bij onderzoek naar geluk tussen culturen", "De relatie tussen inkomen en geluk" en "Part-time werkende vrouwen in Nederland" (dat zijn er veel trouwens, zo'n 76% van de werkende vrouwen in Nederland doet dit part-time, oftewel minder dan 34 uur per week. Komt blijkbaar doordat de feministische revolutie thuis nog steeds niet helemaal is doorgebroken, het huishouden is nog steeds 'vrouwenwerk'...).

Verder is er niet zoveel gaande, ik zit vooral veel in de bieb te schrijven. Ik doe wel nog steeds capoeira (en heb nog steeds elke week mega spierpijn, wat een sport!) en ben gisteravond begonnen met een nieuwe ronde Spaanse les. Af en toe werk ik ook nog even bij Zalando. Daar heb ik de afgelopen week nieuwe medewerkers getraind in een call-center. Ik heb gehoord trouwens dat we momenteel zo'n 4000 orders per dag ontvangen uit Nederland! We zullen hier dus wel iets goed doen. Mocht je interesse hebben in 20% korting, ik heb een code voor vrienden en familie, laat me het weten als je die wilt ontvangen.

Hoe gaat het in Nederland allemaal op dit moment? Ik ga het zelf snel ontdekken! Ik heb er erg veel zin in weer even naar NL te komen, de laatste keer was met pinksteren en *poef* de zomer is voorbij. Ik kan wel genieten van de herfst, als de lucht fris-krakend aanvoelt 's ochtends en je omhoog kijkt en beseft dat de blaadjes aan de bomen opeens niet zo groen meer zijn. Mijn nieuwe winterbooties staan al op me te wachten (ben vast begonnen met het samenstellen van een 'Zweden-wat-is-het-hier-godvergeten-koud-outfit) en de verwarming in ons appartement hebben we van de week voor het eerst getest.

Sebas zit momenteel ook in de stress, want hij is van de week begonnen met het bouwen van zijn meesterstuk. Het wordt een enorm bureau, uit walnoothout en roestvrijstaal en hij heeft 6 weken de tijd voor dit megaproject. Hierna voor hem nooit meer school, begin november is hij al klaar. Het plan is dan ook momenteel dat hij mee gaat naar Zweden, werkervaring opdoen in het land van minimalistisch design en natuurlijk IKEA. Maar op dit moment zijn we 2 stresskippen in de Wipperstraße. Gelukkig hebben we een heerlijk weekendje Leipzig achter de rug:

Beetje scheef (de foto), maar wel romantisch

Heen en weer

Lol met de Tausch

Het is 'paper-schrijf-tijd'. Mijn tentamen uitslagen zijn allemaal binnen (een 2,0 en twee 1,7's) en het programma voor het nieuwe semester is alvast bekend gemaakt. Toch moet ik voor 30 september nog 3 papers inleveren á 3000 woorden. Het valt wel mee, maar het is ook net te lang om wat voor je uit te typen. Tussendoor probeer ik een beetje van mijn vakantie genieten. Gisteravond had ik een Kleidertausch georganiseerd met vriendinnetjes. Iedereen had kleren meegebracht die niet meer passen, of niet meer leuk zijn, we hebben alles door de kamer verspreid en na het openen van een fles wijn begon de modeshow! Het was erg hilarisch af en toe, maar ook zeer geslaagd en iedereen is naar huis gegaan met wat leuke nieuwe items. Grappig om te zien wat voor de een niets meer waard is, voor de ander een schat blijkt te zijn. De rest ga ik doneren, gewoon door het in een van de honderden kledingcontainers van Humana of het Heilsarmee te gooien.

Uitzoeken maar

Voor het volgende weekend staat een weekendje Leipzig op de planning, samen met Sebas. Daar wilden we al een tijdje heen en het is vlakbij. Gesticht in 1165 heeft het een mooie geschiedenis achter zich en het staat bekend als het 'centrum van de boekdrukkunst' en de op één na oudste universiteit van Duitsland (1409). Hopelijk krijgen we een beetje goed weer, want daar is de laatste tijd werkelijk geen peil op te trekken hier. De ene dag regent het en is het amper 12 graden, de volgende dag heb je je warme jas maar aangetrokken en loop je te puffen in de 26 graden en volle zon.

Dan heb ik trouwens ook 'ganz spontan' een treinkaartje naar Nederland geboekt. Op 29 september reis ik weer richting het westen en steek om 13u de grens over. Ik ga eerst naar Amsterdam en dan richting Brabant. Ik denk dat ik tot ongeveer 6 oktober blijf en het lijkt me leuk iedereen weer te zien! Ik heb gehoord dat de pepernoten alweer in de winkel liggen, dat Wilders de koningin uit de regering wil hebben en dat Zalando in Holland's Next Topmodel haar opwachting maakt. Kan ik nog iets anders schokkends verwachten of ben ik zo wel weer een beetje bij?

Peripatetisch

Laatst kwam ik dit woord tegen: peripatetisch. Oorspronkelijk heeft het begrip verwezen naar Aristoteles en zijn filosofische school en het betekent zoveel als "rondreizen, wandelend, zwervig". Het is een beetje blijven hangen. Gisteren heb ik op de universiteit mijn acceptatie van mijn Erasmus-plaatsing in Zweden ingeleverd en nu is er geen weg meer terug: op 23 januari 2012 begint voor mij het zomersemester aan Umeå University in Noord-Zweden. Ik ga in het "buitenland" studeren. Hoewel er binnen de grenzen van de Europese Unie eigenlijk geen buitenland meer bestaat, daarvoor moet je toch echt het "fort Europa" verlaten tegenwoordig.

Ik ben er nog niet uit waar deze rusteloosheid nu eigenlijk vandaan komt. Het lijkt wel dat hoe meer ik over de wereld leer, in mijn studie of daarbuiten, hoe meer ik ervan wil gaan zien. En blijkt trouwens, las ik gisteren in Psychologie Magazine (thanks Mar!), dat meer dan eenderde van de Nederlanders weleens aan emigreren denkt en elk jaar wel 40.000 Nederlanders de stap zetten. Ik ben dus niet de enige met een draaikont en eigenlijk hebben we het altijd al gedaan. Nederland heeft altijd zijn grenzen verlegt en hoewel dit ons ver heeft gebracht, heeft het helaas ook desastreuze gevolgen gehad voor sommige gebieden in de wereld waarvan de verkenners, en beleidsmakers erachter, vonden dat we er recht op hadden...

Het magazine artikel geeft trouwens ook aan dat de helft van de emigranten na 7 jaar alweer terug naar Nederland verhuist. Want vertrekken is één ding, maar ergens echt aarden iets heel anders. Dat schijnt weer minstens 2 tot 5 jaar te duren. Wil jij weten of je het lang zou uithouden in het buitenland? Je kunt op de site van Psychologie Magazine een test doen >

Op 1 oktober woon ik alweer een jaar in Berlijn en is het vervolgens bijna weer tijd om door te trekken. Tijd dus voor een bezoekje aan Berlijn mocht je de stad nog willen zien samen met een 1-jarige local ;) Het appartement gaan we onderverhuren, de spullen laten we achter. In Umeå heb je niet meer nodig dan een paar goede wandelschoenen en een Zweeds woordenboek. Moet ik mijn blog maar veranderen naar Daphne Var är du? in plaats van Wo bist du? Ik heb er zin in!!!

“The world is a book and those who do not travel read only one page” 
St. Augustine

Dingen

Tijdens de verhuizing is weer eens goed duidelijk geworden welke spulletjes we hebben. Alles een keertje in een doos stoppen, naar beneden dragen, in een vrachtwagentje door de stad rijden en vervolgens 3 verdiepingen naar boven sjouwen, maakt je goed bewust van hoeveel het is. We hebben eigenlijk niet veel, extreem weinig moet ik zeggen, maar dat is ook bewust zo. Je zou het minimalistisch kunnen noemen, maar na een aantal keer verhuizen is het ook puur praktisch. Eens bewust gaan kijken naar wat je allemaal bezit, verzameld, koopt, consumeert, je huis binnenbrengt en vervolgens weggooid of recycled. Ik werd ooit flink aan het denken gezet bij het zien van het volgende filmpje: The Story of Stuff, en sindsdien ben ik gaan downsizen.

Neemt niet weg dat ik nog steeds erg kan genieten van het kopen van spulletjes. De selectie criteria zijn alleen een stuk strenger geworden. Alleen wat zeer praktisch, liefst multifunctioneel is, of extreem mooi en/of met emotionele waarde beladen is krijgt een plekje in ons huis. Het moet vervolgens ook binnen het budget passen en wanneer het reeds in geproduceerd hoeft het ook niet nieuw gekocht te worden. We leven op een planeet met beperkte middelen en de 'Westerse wereld' consumeert reeds veel meer dan proportioneel rationeel. 

Berlijn is voor dat soort denken gelukkig de stad bij uitstek. Je kunt de deur niet uit of je struikelt over een vlooienmarkt (wij hebben er een letterlijk om de hoek, een permanente vlooienmarkt welteverstaan) en de stad is arm en creatief genoeg om voor alles wat nog functioneert, of juist niet, een plekje te vinden. Vergeleken met Nederland is hier iets veel minder snel afval. En als je er goed over nadenkt, dan bestaan afval sowieso niet. Jij bent ervan af, maar het is er nog steeds. Het ligt op een afvalhoop en drijft ergens ver weg in de oceaan. Nog een depressieve, maar eye-opening documentaire: Addicted to Plastic. Waarom zijn we in godsnaam ooit begonnen met het produceren van dit spul? Ohja, om geld te verdienen.

Mmm misschien woon ik ondertussen te lang tussen de rechtsdraaiende, geitenwollensokken-dragende, kritisch politiek geëngageerde, Karl Marx aanbiddende Berlijners en begin ik op ze te lijken. Maar denk er eens over na; over onze consumptie patronen, onze afval gewoontes, over die coffee-to-go met een plastic deksel terwijl je deze toch zittend in het café opdrinkt, over het gemak dat we over de jaren heen gecreëerd hebben en niet meer zonder kunnen, maar waar onze oma's nog nooit van hadden gehoord of gedroomd. Heb je het echt echt echt nodig, of ben je volgende week al vergeten dat je het eigenlijk wilde hebben?

"Be the change you wish to see in the world"
Gandhi