donderdag 2 mei 2019

Cacao paradijs

We zijn ondertussen al 4 maanden in Utopia Eco Lodge & Cacao Farms en mijn volgende Nederland bezoek komt er weer bijna aan. Van 26 mei tot 29 juli ben ik in mijn geboorteland voor familietijd. Dit maal kom ik alleen, Kevin gaat in dezelfde tijd naar zijn ouders in Panama. We zien elkaar dan eind juli weer in Nicaragua, waar we drie maanden samen Mano a Mano gaan runnen. En daarna komen we hier weer terug, in cacao paradijs.

Ik heb nu al meer dan 200 mensen in mijn cacao & chocolade tour gehad en doe het riedeltje nog steeds met veel plezier. Elke groep is weer anders, met andere mensen en andere vragen. En er zijn zoveel aspecten van cacao waar ik het over kan hebben in de 2-3 uur dat de tour duurt, dat het altijd net iets anders uitvalt. Het eindresultaat is wel steeds hetzelfde, want de tour eindigt met een verse batch 70% pure chocolade gemaakt van bonen van onze eigen plantage, waarvan de deelnemers dan bonbonnetjes mogen maken.

Sinds een paar dagen is het allemaal nog mooier geworden, want we zijn van een kleine cabaña naar de manager-woning verhuisd, een mega upgrade. We hebben opeens zoveel ruimte dat we niet weten wat we ermee aanmoeten. Plus ook nog een eigen badkamer, twee balkons, een hangmat, een tuin met cacao boompjes in aanwas en een eigen huis opossum. Die laatste is wel een beetje luid ’s nachts als ze op pad gaat, maar we nemen het voor lief. Alles is mooi ontworpen van hout en erg rustiek. Het is er zo fijn dat we vandaag, onze gezamenlijke vrije dag, niet eens de behoefte hebben om weg te gaan. Een staycation.

In de chocolade keuken is op dit moment mijn studente bezig. Het is een meisje uit het dorp hier vlakbij, haar twee zussen werkten hier al in de restaurant keuken. Ik ben haar aan het trainen op het verwerken van cacao, van het roosteren tot de schillen verwijderen tot het verpakken voor de verkoop. Daarnaast probeer ik haar wat basis recepten te leren, die ik heb uitgetypt in het meest simpele Spaans dat ik ken. Jip en Janneke in Madrid. Haar eerste taal is namelijk een traditionele Maya taal Q'eqchi' en ze is ook nogal uit haar comfortzone in de nieuwe rol.

Ze had bijvoorbeeld nog nooit in haar leven een cake springvorm in elkaar gezet, of een Snickers gegeten (die we hier namaken), laat staan dat ze weet wat Superfood Bliss Balls met moringa en kurkuma zijn en wie die in godsnaam zouden willen eten. Vegan en zonder suiker? Het is een beetje een cultuurschok voor ons beide maar ze doet het super en het is wel gezellig in de keuken zo. Als ik straks weg ben duurt het ongeveer 2 weken voordat de nieuwe “chocolate girl” komt en dit meisje gaat ondertussen de basisproducten een beetje lopende houden.

Naast de chocolade geniet ik nog steeds onwijs van de natuur hier, de wilde jungle, met de meest mooie kleuren vogels, bloemen en vlinders. Ik geef af en toe yogales en doe elke dag mijn eigen flow. Ook heb ik me in tarot kaarten gestort en iedereen hier die maar wil kan een lezing krijgen. Kan ik weer oefenen.

Toch heb ik ook onwijs zin om straks weer in Nederland te zijn. Het zal langzamerhand mooier weer aan het worden zijn en de overgang van lente naar zomer is een vrolijke. Ik zie jullie straks allemaal gauw weer! Tante Daphne komt eraan!

Zonsondergang vanuit de uitkijk

Semuc Champey - de reden dat al die mensen hier komen

Met Semana Santa hadden we grote groepen Guatemalteken op bezoek
Het restaurant met uitzicht tijdens happy hour

De bar van Utopia, met de meest sexy manager ooit

Zo maak je dus chocolade

Een paar van mijn creaties

Cacao fruit

Uitzicht vanaf het yoga platform

Zo immens dankbaar en gelukkig :-)


vrijdag 25 januari 2019

Utopia

Het is hier, zeg maar, fantastisch. Ruim een jaar geleden stuurde it Utopia Eco-Hotel & Cacao Farm een eerste mailtje, dat ik graag bij hen de rol van “Chocolate Master” kom opnemen. Ik was toen nog in Granada, Nicaragua en had net afscheid genomen van Matt… het plan was langzaam richting Mexico te reizen, en zeker een paar maanden hier te komen werken.

Dat was het plan, maar ik mailde alweer gauw dat ik toch nog éééventjes iets langer ik Nicaragua zou blijven. Dat eventjes werd bijna een jaar, met een nieuwe relatie, een hele hoop leren en een lang bezoek aan Nederland ertussen gefrot, maar toen was het toch eindelijk zover, ik kon naar Guatemala komen. En Kevin ging mee!

Het hotel zit hier midden in jungle rondom Lanquin, waar al minstens 3000 jaar cacao wordt verbouwd. Cacao was een onwijs belangrijk gewas voor de Olmecs, de Mayas en de Azteken, en heeft na het (verwoestende) contact met Europa ook de rest van de wereld veroverd. Op het terrein hier staan ongeveer 2000 cacao bomen, waarvan de meeste ongeveer 3-4 jaar geleden zijn gepland. Dat betekend dat ze dit jaar hun eerste grote oogst gaan geven, en ik zit midden in deze mooie periode.

De omgeving hier staat ook bekend om Semuc Champey, wat in het Q'eqchi' (de inheemse taal) zoveel als de “Plek van de Verborgen Rivier” betekend. Het is een fantastisch mooie plek waar de Cahabon rivier verdwijnt onder een serie van natuurlijke bronnen, vol met super helder water, en op een zonnige dag is het licht door het water magisch mooi.

De eerste dag dat Kevin en ik in Utopia waren hebben ze ons gelijk op de “Semuc tour” gestuurd, waarbij we een grot met kaarsen hebben bezocht, omhoog naar een look-out zijn geklommen, in de baden van Semuc hebben gezwommen en vervolgens met tractor binnenbanden weer terug naar het hotel zijn “getubed”. Een mooie volle dag en een super begin van onze tijd hier.

De volgende dag begon mijn training voor de chocolade. Er worden hier in het restaurant een hoop chocolade producten aangeboden, van bonbons tot vegan avocado chocolate cake, huisgemaakt ijs en cacao granola bars. Hier ben ik nu verantwoordelijk voor, ik sta dus elke dag in de choco-keuken van alles te kokkerellen, letterlijk "tree-to-bar". Daarnaast geef ik de Utopia Chocolate Tours, waarbij je van alles over de cacaoboom en de geschiedenis van chocolade leert en we vervolgens aan de slag gaan de cacaoboon te verwerken tot bonbonnetjes naar eigen smaak.

Hoeveel mensen houden van chocolade? Maar hoeveel mensen weten eigenlijk hoe het wordt gemaakt? Dat het een vrucht is? Bij elke tour hier zie ik werelden opengaan voor mensen, en oogjes oplichten zodra de bonen zich in de blender transformeren tot een vloeibare chocolade massa.

Naast de chocola is hier een mooi yoga deck met fantastisch uitzicht waar ik af en toe ook les geef als de yoga lerares een dag vrij heeft, maar waar ik vooral mijn eigen flows maak. Er is een restaurant en bar waar de rest van de vrijwilligers (ook Kevin) werken, een mooi internationaal team, en dan is er een jungle gym, een volleybal en basketball veld, mooie wandelpaden en de rivier die dag in dag uit op de achtergrond te horen is. Het is wat mij betreft echt een paradijs en ik ben helemaal in mijn nopjes.

Ik ben van plan hier zeker 3 maanden door te brengen en dan Belize te bezoeken voor een nieuwe visumstempel. Het is ruim 12 jaar geleden dat ik daar was voor mijn master onderzoek toendertijd, en zowel Belize als ik zijn in de tussentijd een hoop veranderd. Midden-Amerika heeft me al die tijd niet losgelaten!

Paradise found

Achter ons verdwijnt de rivier in de grotten

dinsdag 11 december 2018

Dankbaar

De Nederland reis zit er weer op, de "vakantie" is voorbij. Ik ben onwijs dankbaar voor alle gastvrijheid en warmte die Kevin en ik de afgelopen 2+ maanden hebben ontvangen. Ik mis jullie nu al! Weer terug in Panama in 30+ graden kon het contrast niet groter zijn.

We hebben een mooie tijd gehad in Nederland. Tilburg, Boxtel, Amsterdam, Utrecht, Rotterdam, zelfs een uitstapje naar Antwerpen.  We hebben veel plekken gezien en veel mensen bezocht. Vooral veel tijd in het mooie Boxtel doorgebracht, waar mijn fantastische grote zus een nieuw nestje heeft gecreëerd voor haar groeiende gezin. Het was voor het eerst dat ik bij het afscheid nemen een soort aarzeling voelde, waarom vertrek ik deze keer ook al weer? Misschien was het bezoek simpelweg niet lang genoeg. Of was het echt té lang geleden dat ik er was, twee jaar. Of het steeds groeiende besef dat wat echt belangrijk is in het leven, de mensen die om je geven zijn.

Hier in Panama zijn we er vooral om kerst nog te vieren met de familie van Kevin, en dan vliegen we naar Guatemala voor een nieuwe uitdaging: ongeveer 3 maanden meehelpen bij de Utopia Eco-Lodge en Cacao Farm in Semuc Champey. Mijn rol daar wordt die van "Chocolate Master", voor het geven van tours en workshops over cacao en chocolade. Het is een positie die ik al meer dan een jaar op het oog heb, en het komt er nu eindelijk van. In maart gaat Utopia ook hun eerste yoga retreat organiseren. Het is serieus een perfecte match, en dat alles met wat als fijne mensen klinken in de pijnlijk mooie jungle van Guatemala. Utopia is een juiste benaming en ik heb er zin in.

Kevin gaat ook mee om te helpen bij de bar en in de receptie, en met het algehele managen van de lodge. Het feit dat hij een compleet hostel van constructie tot groot succes heeft meegemaakt is een grote plus natuurlijk. Zijn ouders komen zelfs even langs om ons succes te wensen, ze willen sowieso meer reizen nu ze allebei bijna met pensioen en nog steeds goed ter been zijn. De vader van Kevin heeft vorig jaar een grote rugoperatie gehad en is eindelijk weer een beetje mobiel. Hij beseft maar al te goed dat gezondheid voorafgaat aan vrijheid.

Kerst in de tropen is een mooie gewaarwording. We gaan zo op verzoek van Kevin's moeder het kerststalletje opzetten en de kerstboom optuigen. Tradities die zijn ge-copy-pasted van meer noordelijke (en op deze wereldhelft dus koudere) regionen, zonder dat er eigenlijk goed is gekeken naar de culturele relevantie ervan. Mooi is wel weer dat de meeste kerstliederen op de radio hier gewoon een salsa ritme hebben, van Mariah Carey die maar een ding wil hebben ze hier niet echt gehoord en op een witte kerst hoeft hier niemand te hopen.

Nogmaals bedankt iedereen voor een fantastische tijd in Nederland. Ik ben van plan in juli alweer terug te komen, en dat is een fijn vooruitzicht voor me. De winter laat ik even aan jullie, en mocht je die zat worden dan weten jullie me te vinden!

En dan hier even een belachelijk aantal foto's van Allemaal Hele Belangrijke Mensen en ik.

































vrijdag 21 september 2018

Pacuare River

Na de cacao finca en nog een aantal daagjes samen in het wilde Bocas Town hebben de wegen van Kevin en ik zich gescheiden. Ik ging verder naar het noorden richting Costa Rica, Kevin ging in één ruk terug naar Panama City om daar nog een paar weken met zijn ouders door te brengen. Het was zwaar afscheid nemen, na bijna een jaar vrijwel onafscheidelijk te zijn geweest. De busrit was voor mij een goede tijd om eens terug te kijken op de afgelopen maanden, de afgelopen jaren zelfs. Van Nieuw-Zeeland, via Colombia, door Panama en Costa Rica om uiteindelijk in Nicaragua te blijven hangen... tot we weer in Panama belandden! Mexico zou ik nooit bereiken op deze reis, laat staan Nederland voor de kerst van 2017. Maar goed, hoewel we nog even in Las Peñitas hadden willen blijven mocht het niet zo zijn, en hebben we de maanden tot de vlucht naar Nederland toch prima doorgebracht, een hoop meegemaakt en fantastische mensen ontmoet. Nicaragua is nog steeds onrustig, maar het schijnt qua veiligheid en ook toerisme weer wat beter te worden. Als we straks in december hier terugkomen gaan we kijken hoe de situatie ervoor staat...

Maar eerst dus Nederland! Niet te geloven dat het alweer 2 jaar geleden is dat in ons kikkerlandje was en het gemis is flink gaan knagen. Ik kom eraan! Ondertussen 3 neefjes en nichtjes rijker dan toen ik vertrok, met nog 2 meer onderweg, heerlijke babyvreugde straks dus.

Mijn laatste weken voor de vlucht heb ik in een lodge aan de Pacuare rivier doorgebracht, ergens tussen de Caribische kust en San Jose (de hoofdstad van Costa Rica van waaruit ik vlieg). De Pacuare schijnt een van de beste rafting rivieren ter wereld te zijn en ik heb inderdaad een mooie rit gehad over de stroomversnellingen! De lodge is alleen met 4x4 of per boot te bereiken en de meeste klanten komen via de tweede manier. Het was altijd weer mooi om na een paar dagen zonder gasten de boot te zien landen en de gidsen met de klanten uit te zien stappen, volgeladen met baggage en voorraden. Ze zouden koken, een fles wijn soldaat maken (en vaak ook een fles lokale rum, of Guaro) en de volgende dag na het ontbijt de rafting trip vervolgen. Ik heb vooral meegeholpen met de lodge schoonmaken en houden, en had tussendoor veel vrije tijd. Veel tijd om in de enorm rustige vallei, midden in de jungle en zonder internet, even dingen te laten bezinken, veel te lezen, yoga te doen, bij de waterval zwemmen en zelfs een keertje proberen te vissen (zonder succes helaas). Ik heb vooral veel met mijn billen in de hangmat en mijn neus in deel 4 van de Earth Children van Jean M. Auel gezeten, heerlijk boek :-)

Ik heb nu nog een paar dagen in Turrialba en San Jose tegemoet, dan een overstap van 24 uur in Toronto (yup in Canada!) en dan landt ik eindelijk op 25 september op Schiphol. Hiephoi! Kevin komt net een uur voor mij aan en ik kijk onwijs uit naar het weerzien. Niet alleen met hem natuurlik, maar met iedereen. Ik zie jullie daar allemaal dus gauw :-D

De Pacuare Lodge vanaf boven gezien

Mijn yoga spot

Rechts de keuken en gemeenschappelijke ruimte

Onze vleermuis vriendjes in de badkamer

Uitzicht op de rivier vanuit de hangmat (de rivier was die dag onwijs bruin door de regen!) 
Mijn enige selfie van de hele twee weken...


Rafting! Ik krijg nog fotos van mijn eigen rafting avontuur toegestuurd :-)

maandag 3 september 2018

Cacao Finca


Voor augustus had ik een cacao finca ("plantage") gevonden, wat mij het paradijs leek. Het was inderdaad fantastisch, om drie weken lang door zoveel cacao en chocolade omringt te zijn. Bizar dat ik nog steeds geen genoeg van het spul heb gekregen. Integendeel, ik word er allemaal meer en meer verliefd op. De eigenaar van de finca is Dorien uit Belgie, die ooit haar thuisland verlaten heeft omdat ze het er maar saai vond en via een toevallige omweg uiteindelijk een stuk land in Panama heeft gekocht, waar toen al een hoop cacao bomen stonden. Samen met haar Panameense partner Papito heeft ze er langzaam "boomhutten" gebouwd, een groot huis en een fijne cabin letterlijk over het water. Die laatste was waar Kevin en ik de meeste nachten doorbrachten, luisterend naar de vissen en genietend van de bioluminescentie in het water en de miljoenen sterren en planeten boven ons hoofd.

Huisje op het water

De taken bestonden uit meehelpen met de bouw van een nieuwe boomhut, werken in de tuin, creatieve projectjes zoals tafels opknappen en verven en planthouders macraméen (niet gedacht dat die skill ooit nog eens van pas zou komen!) en daarnaast chocolade maken. Dit begon bij het oogsten, letterlijk de plantage inlopen en cacaovruchten van de boom snijden met een mes op een lange stok. Dan de zakken met vruchten terug dragen en het vruchtvlees plus bonen uit de schil halen voor de fermentatie. Na de fermentatie worden de bonen gedroogd wat een uitdaging kan zijn als het om de zoveel dagen flink regent. Van een vorige oogst had Dorien al gedroogde bonen klaarstaan en die hebben we geroosterd, gekraakt, de schil verwijderd ("winnowing" of wannen in het Nederlands, een oeroud woord!) met een ventilator en simpele zwaartekracht tot de nibs overblijven. De nibs worden vervolgens vermalen en deze pasta gaat dan met suiker ongeveer 15 uur in de verfijner of melanger om chocolade te maken. Het is een proces hoor!

Er was constant chocolade, van cacao pasta om in de koffie te roeren en warme chocomel te maken, tot cacao-boon-schillen om thee mee te zetten, tot zelfgemaakte bonbonnetjes gevuld met kokosnoot praline ook van de finca. Ik ben ook gaan experimenteren met de kombucha, met cacao thee als starter en cacao vruchtvlees voor een tweede fermentatie. Ik heb ook een recept voor gekarameliseerde cacao nibs met Dorien gedeeld, waarvan we heel van zakjes hebben verkocht op de lokale markt. Ik heb cacao tours en natuurwandelingen gegeven, kleine chocolade workshops en cacao verhalen vertelt aan de klanten die de finca B&B bezochten en heerlijk kunnen sparren met Dorien over alles chocola. Hoe meer ik te maken heb met cacao, hoe meer ik erdoor gefascineerd wordt. Het laat me maar niet gaan ;-)

Ondertussen zijn Kevin en ik weer terug in Bocas town en ons aan het voorbereiden voor een tijdelijk afscheid. Kevin gaat terug richting Panama City voor een groot familie feest en om zijn business partner van Mano a Mano te treffen, om samen plannen te maken over de toekomst van het hostel... Zelf ga ik naar Costa Rica om de laatste paar weken voor ik naar Nederland vlieg in een rivier lodge door te brengen. Hun specialiteit is wild-water rafting, wat ik nog nooit heb gedaan maar wat al een tijdje op mijn lijstje stond. Er is daar geen internet dus ik ga weer off-the-grid! Op 23 september kom ik weer uit de jungle om het vliegtuig te halen in San Jose. Met een dag overstap in Toronto kom ik uiteindelijk 25 september in Nederland aan. Het is nu meer dan twee jaar geleden dat ik er was en ik kan niet wachten om iedereen te zien!

Boomhut in de aanbouw

Lekker spelen met de dochtertjes van Dorien en het zoontje van Papito


Ons huisje over het water in Dolphin Bay

Schilderprojectjes

Tafel opgeknapt en geschildert

De cacao kamer - met het logo van de finca op de muur

Ga ik hier ooit genoeg van krijgen?

Op de markt om de cacao nibs te verkopen - VRNL Papito, Dorien, Xavier, Marta, Kevin, Chris, Daphne

Cacao boom vol met pods!

Pods naar huis gesleept klaar om de bonen eruit te halen

Bonen oogsten!

Aan het werk :-)

Fermentatie, van probiotische limonade, tot zuurkool, tot cacaobonen, tot kombucha