Feijoas

Het feijoa seizoen is begonnen in Nieuw Zeeland. Feijoa's zijn kleine ovale groene vruchten met een zeer unieke smaak. Je haat ze of je vind ze heerlijk, er is geen tussenin blijkbaar, net als carnaval. Afgelopen week hadden we ze voor het eerst in de Ooooby boxen en veel mensen wilden ze graag ruilen voor iets anders omdat ze ofwel zelf een boom in de achtertuin hebben staan, of ze de dingen totaal niet kunnen uitstaan. Over een paar weken zullen ze overal zijn, mensen nemen zakkenvol mee naar werk om gratis uit te delen, en ze worden op een gegeven freeijoa's genoemd omdat je ze dan aan de straatstenen niet meer kwijt kan. En dan is het seizoen opeens weer voorbij, en heb je alleen nog de feijoa jams, feijoa chutneys, feijoa cider, feijoa ijs, feijoa curry, feijoa marinade, feijoa yoghurt en een hele range feijoa lichaamsverzorgingsproducten. Mij deed het vruchtje denken aan de vele guavas die ik in Cuba op heb, en het schijnt inderdaad familie te zijn. Dat dit voor mij de eerste feijoas van mijn leven waren konden ze echt niet geloven.

Lekker samen yoga doen

Ik kreeg gister trouwens een mailtje van de Nieuw Zeelandse overheid, dat mijn visum aanvraag is goedgekeurd. Zo snel al, ik was een beetje overdonderd! Ik zal nu gauw bericht krijgen over het uitgeven van het visum, ongeveer 6 maanden eerder dan ik had verwacht, en een label in mijn paspoort krijgen dat me hier voorgoed laat blijven. Het is toch bizar dat zo'n stom stukje papier zoveel bepaald voor zoveel mensen. Het hele verblijfsvergunning en burgerschap systeem is in mijn ogen niets anders dan de middeleeuwse standenmaatschappij op globale schaal. In welke stand/land je wordt geboren bepaald letterlijk de rest van je leven. En Nederland staat bijna bovenaan de lijst van landen waar het niet slecht is om vandaan te komen. Nieuw Zeeland staat er zo'n beetje naast, en nu ben ik ook hier lid van de club geworden. Mijn katertje Kiwi is blij dat ik kan blijven :-)

Bij Ooooby is het een beetje druk momenteel. Sinds een paar weken is mijn collega in Auckland ermee gestopt (na ruim 3 jaar de Ooooby dozen daar te hebben gepland en ingepakt) en ik heb haar rol overgenomen, naast alles wat ik al deed. Ik leid nu de twee hubs naast elkaar en dat is natuurlijk niet lang vol te houden. Ik ga dus gauw vervanging voor mezelf vinden hier in de Waikato, en over een paar maanden ook in Auckland. Het is de bedoeling dat mijn tijd steeds meer vrij komt om andere Ooooby hubs te helpen opstarten. Ik weet nu precies wat erbij komt kijken om een hub op te zetten en draaiende te houden en nu is het tijd Ooooby te verspreiden. In mei gaat er een crowd-funding campagne live om eindelijk ontwikkelingskapitaal op te halen en grote sprongen te maken, nieuwe hubs zijn al begonnen in de Verenigde staten en Australië en andere steden in Nieuw Zeeland staan ook op de planning. Zuid-Amerika en Europa zullen ook volgen in een aantal jaar en ik sta aan de voorfront met al mijn kennis en ervaring.

Maar eerst nog een vakantie in Nederland. Nog even en dan heb ik al twee nichtjes die ik toch wel heel graag zo snel mogelijk wil zien en ik mis Sebas elke dag een beetje meer, dus ik klim begin September weer in het vliegtuig om een maand lang echt tante Daphne te zijn, iedereen weer te zien en even bij te komen van alle ontwikkelingen hier. Soms wou ik wel dat ik mijn taart kon hebben en ook kon eten, zoals ze dat hier zeggen.

We krijgen steeds meer regen en de herfst in in aantocht, maar het blijft mooi allemaal

Mijn andere baantje op de markt gaat ook nog gewoon door, elke zaterdagochtend

Het Balloons over Waikato festival afgelopen weekend

Mijn groentetuintje waar alles lustig doorgroeit

Wortelen

Mijn nieuwe baantje op de markt gaat voorspoedig, ik heb zaterdag de eerste keer alleen gedraaid en iedereen was erg tevreden. Ik ook, want ik kwam thuis met een hoop heerlijke spulletjes, met korting of zelfs helemaal gratis. "Perks of the job" zeggen ze dan. De Ooooby boxen lopen ook lekker, vandaag alweer de 7e week ingepakt en opgestuurd, met mooie lokale producten.

Vandana Shiva, een hoop Phd studenten en ik

Via Ooooby kom ik ook in allerlei interessante situaties terecht. Zo hebben ik vorige week de groenten voor een GMO-free lunch geleverd tijdens een event over "modern agriculture, food safety and ecosystem sustainability" waar ik onder andere de enorm inspirerende Vandana Shiva heb ontmoet. Afgelopen week heb een symposium over sustainability bijgewoond met de sessies van de meeste uitlopende disciplines en hoe zij op dit moment met sustainability bezig zijn, van traditionele Māori voedselsystemen tot innovaties in elektrische voertuigen.

Met Ooooby, de markt en al mijn extra activiteiten heb ik niet veel "loze" tijd meer, maar dat betekent ook minder tijd om na te denken over alles wat ik moet missen. Sebastian, die nog steeds in Berlijn zit, en mijn grote zus die op springen staat met mijn allereerste nichtje. Tante Daphne, die in Nieuw-Zeeland woont...

Surf's up!

Maar goed, je kunt niet alles hebben. En ik heb al veel. Een fantastische baan, mooie carrière perspectieven, een glorieuze omgeving, en alle vrijheid die ik me wensen kan. Vrijheid om op een zondagochtend met vrienden in de auto te springen, naar de kust te rijden, voor een schijntje de hele middag surfboards en wetsuits te huren en golf na golf te pakken onder de stralende zon. Ik begin het steeds beter onder de knie te krijgen en heb dit weekend voor het eerst een golf gepakt die nog moest "breken". Dat ging onwijs hard maar ik bleef overeind en reed 'em helemaal uit, wat een kick!

Daarna hebben we yoga gedaan op de klif voor de kust en zijn met de zonsondergang in de rug weer terug naar huis gereden, moe maar voldaan.

Morgenochtend ga ik weer naar mijn "veggie patch" in een lokale community garden waar Ooooby mee samenwerkt, en mijn wintergroenten zaaien. Hier groeien de meeste gewoon het hele jaar door blijkbaar en ik dacht dat het wel eens tijd werd dat ik zelf mijn handen in de aarde steek. Zou ik dan binnenkort eens een keer wortel gaan schieten?

Mijn "kantoor"

Gloeiwormen

Twee weken terug ben ik persoonlijk naar de Department of Immigration gegaan om mijn visum aanvraag in te leveren. Ik had eindelijk alles compleet en nu is het lange wachten begonnen op de uitslag. Dat kan wel een paar maanden duren, maar hopelijk niet te lang. Ik neem aan dat ik een goede kandidaat ben en heb mijn papieren netjes voorbereid. Als het ja-woord straks komt dan krijg ik een Residence Permit voor Nieuw-Zeeland, om hier onbeperkt te wonen en te leven. Als ik hier dan vervolgens 2 jaar aan een stuk verblijf, dan wordt het omgezet naar een Permanent Residence. Dat betekent dat ik de rest van mijn leven terug kan komen naar Nieuw-Zeeland, ongeacht hoe lang ik weg blijf. Kijk, das toch wel een fijn vooruitzicht. 

Hard aan het werk

Met Ooooby gaat alles ondertussen prima. Ik zit helemaal in de wekelijkse routine van boxen plannen, klanten informeren, verzoekjes verwerken, orders plaatsen, producten ophalen en boxen inpakken. Rinse and repeat, met veel plezier. In Auckland hebben ze net een Ooooby box op GrabOne gezet (een soort Groupon) dus daar is het ook lekker druk en alsof ik niet al genoeg te doen heb ben ik vandaag ook begonnen met mijn nieuwe (tweede) baantje als market manager op de zaterdagochtend Farmers Market hier in Cambridge. Johan mijn oom kwam ermee, en het leek me wel leuk om te doen. Is het ook! Ik ben er 's ochtends als eerste en help alle stalhouders hun plekje te vinden, ik zet de tafeltjes op voor de klanten en zorg de hele ochtend dat klanten kunnen pinnen en alles verder goed verloopt. Live muziek, goede koffie, mooie gesprekken. Ik dacht, ik ben toch zo vaak op de markten hier te vinden, dan kan ik er net zo goed voor betaald worden :-)

Al die drukte geeft me amper tijd om Sebas te missen, wat misschien wel goed is. Het gaat nog wel even duren voordat duidelijk wordt of hij zich bij me kan voegen en werkelijk een ticket kan boeken. Ik kan niet wachten alles aan hem te laten zien! Vorige week was een vriendin uit Sydney op bezoek en we zijn samen 1.5 uur naar het noord-westen gereden, vooral over grindpaden, naar de Nikau cave & cafe. De eigenaren van het gebied daar leven vooral van de schapenhouderij (hun dochter is de wereldkampioen schapen scheren!) maar hebben toevallig ook een glow worm cave op hun land liggen. Daarin hebben we een persoonlijke tour gekregen van Philip, de eigenaar, een heerlijk vent met veel lol in zijn leven. Hij vertelde dat hij minstens 4000 keer door de grotten is gegaan, maar het elke keer nog steeds even fantastisch vind. 

Na de tour hebben we in het cafe gegeten en gevraagd waar we ergens konden kamperen. Ze zeiden dat verderop in het bos een hutje stond waar we in mochten trekken, dat hoefde niks te kosten. Gloeiwormen, een magische zonsondergang, miljoenen sterren en een prachtige maansopkomst... het was werkelijk een natuurdroom. En er zijn zoveel van deze plekken hier!

Morgen heb ik weer een markt voor Ooooby en daarna rijdt ik naar Pirongia om biologische pruimen op te halen voor de boxen, en de familie te ontmoeten die ze verbouwen. Ramen open, muziek hard aan en met de wind in mijn haren denk ik dat ik misschien wel echt op mijn plek ben hier. Wie komt er gauw eens langs? :-D

Weer thuis

Happy new year!

Zo, weer terug in Nieuw Zeeland. Ik heb een heerlijke tijd gehad in Nederland en Duitsland, en het was erg fijn iedereen weer te zien, veel te kort als altijd. Met de trein naar Berlijn voelde een beetje als thuiskomen, als een van mijn bezoekjes naar Nederland die weer eens ten einde kwam. Maar ook daar moest ik weer weg, weg van Sebas, terug naar huis.

En het is hier toch ook heerlijk. Echt zomer nu, en lekker warm en zonnig, elke dag. Ik ben gelijk weer in mijn werk gesprongen en na een week plannen heb ik de eerste Ooooby-boxen-inpak-dag geregeld. Alle producten werden op tijd afgeleverd, al het materiaal was aanwezig, mijn vrijwilligers stonden paraat en het is allemaal vloeiend verlopen. En ik was de hele tijd op het ergste voorbereid, dus toen ik de dozen uiteindelijk bij de koerier had afgeleverd was het een beetje een anti-climax. Dozen weg, bazen trots, klanten blij, en ik ben de eerste week als Hub Coordinator (General Manager voor de overheid) van Ooooby Waikato overleeft. En nee, niet Ooooby White Ghetto dus.

En ik heb zo'n lol in mijn werk, wat ook een van de grootse redenen was dat ik iedereen weer heb achtergelaten en de 28 uur terug ben gevlogen naar Kiwi land. Ik wordt ervoor betaald om lokale boeren op te sporen, ze op hun land te bezoeken en de aanplantingen te bewonderen, producten mee te krijgen om thuis uit te proberen, de contacten te onderhouden en vervolgens alles elke week zo combineren en plannen dat alle Ooooby klanten een gevarieerde box thuiskrijgen met lokale biologische groenten. Ik zou dit vrijwillig nog doen. Zelf kom ik nu ook om in de groenten, vooral tomaten want het is hoogseizoen in de kas van mijn oom en tante. Het inpakken gebeurd in de woonkamer hier, met behulp van Johan's vader van 93, een hele fijne man en het is elke week een hele productie lijn, waarbij de C-keuze gewoon lekker blijft staan tot het in mijn salade terecht komt. Het is een rijkdom.

Lekker bezig

Zo ik ben uitgenodigd om een visum aan te vragen, heb nu 4 maanden de tijd om alle documenten bij elkaar te schrapen. Politie checks voor Nederland, Duitsland en Australië (want wie weet wat ik daar allemaal heb uitgespookt de afgelopen 10 jaar!), mijn geboorteakte, het baanaanbod van Ooooby, een medische controle met x-ray, al mijn diploma's etc. etc. Ik moet mijn hele bestaan bewijzen, en aantonen dat ik een goede contributie tot Nieuw Zeeland zal zijn.

Ooooby dozen inpakken!

Dan was ik de afgelopen twee weken in Auckland om de rol van supply coordinator te leren, degene die de boxen plant en alle producten besteld van de suppliers, de orders invoert en vervolgens het inpakken overziet. Het was een grote logistieke puzzel, maar is helemaal goed gegaan. Gaf wel een kick om voor bijna 400 mensen in Auckland en Waikato te beslissen wat zij de komende week gaan eten :-)

In een lava grot

Heb in Auckland ook Rangitoto, een grote (slapende) vulkaan beklommen, met lava grotten en een fantastisch uitzicht aan de top, en weer een tijdje op het dromerige Waiheke Island doorgebracht, in het eco-village waar de oprichter van Ooooby en zijn lieftallige gezin woont. Ben nu weer terug op de boerderij van mijn oom in de Waikato, en heb nog een paar weken om de start van de onafhankelijke Ooooby hub hier voor te bereiden, eind januari gaat het live.

Maar eerst... kom ik toch nog even naar Nederland! Het is nu anderhalf jaar geleden dat ik richting Australië vertrokken ben, en alweer bijna 5 maanden sinds ik Sebas heb gezien... Heb zin in een koude kerst, en om iedereen weer te zien!! Ik vlieg op 16 december en kom 31 uur later op 17 december om 5:55u op Schiphol aan. Terug ga ik weer op 9 januari, en kom dan serieus pas op 11 januari weer in Auckland aan.... het is niet om de hoek zeg!

Ik zie jullie allemaal snel weer, houdt een plekje in de agenda vrij voor me :-D

Uitzicht vanaf Rangitoto

Beth en ik :-)

Van Waiheke tot Waikato

Toen duidelijk werd dat ik naar Nieuw-Zeeland zou komen, ging Ooooby hard op zoek naar werk voor mij. Voor Customer Happiness wilden ze me zeker hebben, want daarin heb ik mezelf wel bewezen in Sydney. Daar begon ik gelijk mee, en twee weken lang deed ik klantenservice voor Sydney, Auckland en de nieuwe Ooooby hub in Waikato, terwijl ik mijn vervanging in Sydney trainde het daar van mij over te nemen. Toen werd duidelijk dat de nieuwe hub hier in Waikato, die per 1 december officieel af gaat breken van Auckland, ook wel een "general manager" kan gebruiken. Wat een toeval dat ik hier nu net ben komen wonen! En wat een toeval dat zo'n positie zeker in aanmerking komt voor een permanent visum! Waar Ooooby me maar al te graag bij helpt, dus dat is ook geregeld.

De afgelopen week was ik op bezoek bij de oprichters van Ooooby op Waiheke Island, waar destijds ook het jaarlijkse Ooooby event had plaatsgevonden. Het was een vermoeiende maar inspirerende week. Ooooby staat op het punt om te exploderen, met nieuwe hubs die opengaan (Waikato, Seattle, Melbourne, Fresno, Atlanta, Panama, en Chili misschien...) en na jaren rond geprutteld te hebben qua organisatievorm willen ze nu langzaam overstappen naar een "self-managing organisational structure". Dat betekent dat er geen "bazen" meer zijn bij Ooooby, alleen maar "rollen" in "cirkels" met "accountabilities" en een hele hoop vertrouwen. Er komt een hele nieuwe woordenschat bij kijken, die ik nu maar eens even snel ga leren. Want toen duidelijk werd dat mijn academische achtergrond in Organisatiewetenschappen ligt ben ik ook gelijk aangesteld om Ooooby door de transitie te leiden. Wie had gedacht dat ik nu jaren later, en letterlijk aan de andere kant van de wereld, "nog eens wat aan me studie heb". Ha! Het is een hele uitdaging, maar een betere kans kan ik me niet voorstellen. Ooooby begint in mijn bloed te kruipen...

Verder heb ik ook enorm genoten van de werkvakantie, Waiheke is errug mooi, en de mensen errug aardig. Op weg naar het eiland heb ik twee dagen meegeholpen met Ooooby boxen inpakken, om daar alvast in getraind te worden. Ik heb in Sydney ook vaak meegeholpen met inpakken, een hele fijne bezigheidstherapie, met aan het eind altijd een hoop left-overs die mogen worden meegenomen. Nu ben ik weer thuis op de boerderij van mijn oom, met een koelkast vol biologische asperges, boerenkool, broccoli, artisjok, rabarber en nog veel meer. Wat een rijkdom. Ik zit hier precies op de juiste plek, in de juiste tijd, tussen de juiste mensen. De volgende stap is nu gauw dat permanente visum aanvragen, zodat ik mijn Duitse import-vriendje hiernaar toe kan halen ;-)

Uitzicht vanaf een heuvel in het eco-dorp waar de oprichter van Ooooby woont

Een van de honderden mooie baaien van Waiheke - oh en happy ikke :-)

Ooooby dozen inpakken

Tijdmachine

Afgelopen zaterdag ben ik meegegaan naar het Hamilton Tulip Festival, "celebrating Dutch culture" in de Hamilton Gardens. Mijn achter-oom en -tante gingen oliebollen bakken voor het festival en ik heb hun schoondochter geholpen deze te verkopen. Blijkbaar is er een zeer actieve Nederlandse club hier in de Waikato, en naast verschillende activiteiten wordt er dus elk jaar dit Tulpen feest gevierd. 

Het was een bizarre ervaring. Ben je aan de andere kant van de wereld en zit je opeens tussen een hele lading Hollanders, die gezellig aan de koffie met appeltaart zitten. De gemiddelde leeftijd was best hoog, en de meeste oudjes wonen hier al sinds de oorlog of langer. Dat weerhield ze niet om zich uit te dossen in "typisch Nederlandse" outfits en de klompendans te doen. Er waren kroketten, dropjes, stroopwafels, zoute haring, rookworsten, kaasschaven en zakken witlof (?) te koop, en de oliebollen natuurlijk, die als zoete broodjes over de toonbank gingen, want tja "vorig jaar waren ze zo uitverkocht!". Bijzonder interessant was het allemaal wel, en ik heb zelfs de Nederlandse ambassadeur hier in Nieuw-Zeeland ontmoet, die dit ook allemaal wel eens met eigen ogen wou zien. 

Ik kon de verleiding natuurlijk niet weerstaan :-)

Op zondag was ik toe aan iets heel anders, en ben met mijn auto (ik heb een auto gekocht!) naar Sanctuary Mountain Maungatautari gereden om een stukje Nieuw-Zeeland te zien dat met veel moeite is teruggebracht naar de staat waarin de Maori het waarschijnlijk gevonden hebben. Wat een contrast met de rest van deze regio, zodra ik het hek binnenstapte was het alsof ik een andere wereld betreed! Dichte jungle vol vogelgeluiden maar met tegelijkertijd een enorme rust.


Ik heb uren bijna gehypnotiseerd rondgelopen en probeerde de inheemse vogels te spotten die op het blaadje stonden wat ik had meegekregen. Een paar lieten zich inderdaad zien, zoals de ijdele Piwakawaka (Fantail), de nieuwsgierige Popokatea en de schattige Miromiro.

Sanctuary Mountain wordt omgeven door een 47km lang hek dat ondoordringbaar is door de vele indringers in Nieuw-Zeeland die het de inheemse fauna ontzettende lastig heeft gemaakt te overleven, zoals ratten, possums, muizen en wezels. Het is een uniek project en het grootste ecologische "eiland" in de wereld, een veilige haven om langzaam bijna-uitgestorven inheemse diersoorten terug te brengen. Het is werkelijk een paradijs.

Alsof je een statige kathedraal binnenstapte...

Doorsnede van een varen-boom

Olifanten in Nieuw-Zeeland? :-)

Links het "normale" land, rechts het reservaat