Blue Mountains and Ooooby

Dit weekend zijn Sebas en ik er even tussenuit gegaan, de Blue Mountains in naar de Murphys Glen Campground in the middle of nowhere. Grote eucalyptus bomen, watervallen en kreekjes, duizenden vogeltjes en helaas ook heel veel regen. Ondanks de nattigheid hebben we heerlijk genoten van het bos en de kleine lieflijke dorpjes langs de Western Highway. Het leven gaat daar een stuk langzamer dan in Sydney.

Voordeel van het weer was dat we de camping nagenoeg voor onszelf hadden. Op zaterdagavond hebben we een kampvuur gebouwd, wijn gedronken en gepraat. De volgende ochtend was het wat droger en zijn we met de mountains bikes op ontdekking gegaan, helemaal naar de top, waar het uitzicht fantastisch was. De Blue Mountains, die zo heten omdat de eucalyptusbomen de mist een blauwe gloed geven, is een enorm gebied ten westen van Sydney, zo ruig en wild dat het de kolonisten destijds minstens 25 jaar heeft gekost om de andere kant te bereiken. Nu is het één groot nationaal park, op 1,5 rijden van Sydney vandaan, een paradijs.

Dan heb ik ook nieuws op het werk front, want sinds deze week werk ik als "Customer Happiness Representative" bij Ooooby, wat staat voor Out Of Our Own Back Yards. Het is een verse start-up, begonnen in Auckland, Nieuw Zeeland, en het verbind lokale boeren met lokale (Sydney) consumenten via groeten- en fruitboxen. Ik ben sinds november al klant van FoodConnect, die vorige maand door Ooooby is overgenomen.

Toen mijn eerste Ooooby-box levering niet goed ging heb ik gebeld, en aan het einde gelijk gevraagd of ze misschien hulp nodig hebben. Ja! De onderneming in Sydney is nog erg klein, (alleen Murat, een business student uit Stuttgart, en ik) maar in Auckland zijn ze al een tijdje bezig. Ik begin eerst als part-timer, maar hoop dat het meer gaat worden. En het allerbeste is dat wij onze biologische lokale groeten tegenwoordig voor de helft van de prijs krijgen :-)

Mocht je een Ted Talk (10 min) van mijn nieuwe baas willen zien: kijk hier!

De-facto samenzijn

Be careful what you wish for. Op dit moment is alles een beetje onzeker, spanning en sensatie. Ik zit thuis me rot te solliciteren, maar had verwacht nu in ieder geval te kunnen zeggen dat we een zo goed als permanent visum hebben. Ze nemen je anders niet aan. Vaak zeggen ze er niets over, is het impliciet en wordt je CV gewoon opzij gelegd. Soms staat het er keihard bij: "Only permanent residents and citizens of Australia and New Zealand need apply". Ironisch toch, doe je je Master thesis over het paradoxale concept van EU citizenship, krijgt het begrip "ervaringsdeskundige" vervolgens opeens een hele nieuwe betekenis voor me.

Maar toch kan ik me niet zo zorgen maken. No worries. Een voordeel aan het feit dat ik nu even thuis zit is dat ik me kan focussen op de aanvraag van een permanent visum voor Sebas. Ja, we gaan die weg in. De opleiding die ik zou moeten volgen voor een carrière in een kinderdagverblijf kost voor "buitenlanders" 6600,- Australische dollar (ong. 4300 euro), geld dat we beter aan het visum kunnen besteden. Want dat gaat nogal wat voeten in de aarde hebben, een heel stappenplan is nodig. Stap 1 wordt het laten vertalen van alle certificaten van Sebas door een officiële vertaler hier in Sydney. Ka-Ching! Dan dient hij een "assessment" van zijn "skills" te laten doen, om te kijken of de Duitse training die hij heeft gehad wel opleeft aan de Australische verwachtingen van een meubelmaker. Vervolgens kunnen we de Australische overheid een "expression of interest" opsturen, zodat zij misschien zin krijgen om Sebas uit te nodigen om een visum aan te vragen. En dan kunnen we dus een visum aanvragen, met mij als de "de-facto partner". Trouwen hoeft daarvoor niet, toch best progressief van Australië. Want het aanvragen van een gezamelijke bankrekening vorige week vond ik al een aardig grote stap...

Maar het gaat goed komen. "Nothing that's worthwhile is ever easy", om maar weer eens een cheesy quote ertegen aan te gooien. We hebben elkaar en dat is super. Happy Valentines Day!

Verblijfsvergunning

Het verkrijgen van een Working Holiday visum voor Australië is een eitje, de mijne was destijds per email binnen 24 uur binnen. Je mag ermee werken (max 6 maanden bij dezelfde werkgever), studeren (max. 4 maanden) en verblijven in Oz. Een jaar verlenging is mogelijk, als je in het eerste jaar minstens drie maanden "op het platteland" hebt gewerkt, in de bush. Dat heeft Sebas niet gedaan en zijn visum is ondertussen afgelopen.

En dan wordt het opeens lastig. Zijn huidige baas, de vurige Carlos uit Argentinië, zou hem sponsoren met zijn kleine bedrijfje, maar na een uitvoerig aanmeldingsformulier te hebben ingevuld blijkt hij niet in aanmerking te komen om zomaar buitenlanders te sponsoren. Aan Sebas ligt het niet, hij is bij uitstek de ideale kandidaat, getraind in een ambacht, onder de 30, uit een van de "juiste" landen. Maar mocht Carlos toch uit alle macht zijn enige medewerker blijven behouden, dan zal dat 10.000 Australische dollar kosten. Oeps.

Het zit er waarschijnlijk niet in en we moeten nu onze alternatieve opties overwegen. Door een ander bedrijf gesponsord worden? Een onafhankelijk visum aanvragen? Een tijdje naar Nieuw Zeeland? Een studeervisum proberen te bemachtigen?

Of ik moet snel een bedrijf zien te vinden dat me sponsort, wat in het wereldje van kinderdagverblijven erg makkelijk schijnt te zijn, want daar zijn ze altijd op zoek naar mensen. Ik moet wel eerst een certificaat halen, Certificate III in Early Childhood Education and Care om precies te zijn. Weer een opleiding dus.

We gaan er maar eens hard over nadenken. Want zeker is wel dat we hier nog niet weg willen, nu nog niet.

Kerstvakantie

Gelukkig nieuwjaar! Alweer 2014, ingeluid met het Sydney vuurwerk bij Mrs Macquaries Point, samen met Saranne en Rolf. Ze kwamen aan op eerste kerstdag, en brachten een lading regen met zich mee. Gelukkig was dat ook de enige dag regen, want voor de rest hebben we prima zomerweer gehad. Eerst een week in Sydney, het centrum verkennen, naar het strand, op zoek naar de perfecte ijskoffie, naar de dierentuin, met de pont mee, oesters eten op de vismarkt, de hele nacht dansen bij PACHA, wandelen in de Blue Mountains en champagne drinken met de buren.

In de rij voor de Taronga Zoo in Sydney

Mijn zus en ik

Week twee begon met het ophalen van onze "wicked camper", een Toyota Corolla met een vouwtent op het dak en een afbeelding van Kurt Cobain die verklaard dat hij liever dood dan cool is. Wicked. Daarmee konden we op weg naar het zuiden, het koelere zuiden, want ook dat is hier omgekeerd (net als dat de zon via het noorden door de hemel reist en de maan via "links" vol wordt). Vanuit Sydney is het ongeveer 1000 kilometer naar Melbourne en we hebben de mooie route via de kust genomen, langs tientallen nationale parken en lieflijke kustplaatsjes. Met de camper waren we vrij flexibel, maar helaas kan wildkamperen in New South Wales nog maar op erg weinig plaatsen. We hebben wel telkens mooie campings gevonden, waar meestal ook een fijn kampvuurtje gestookt mocht worden.

Mooie kusten en uitzichten onderweg

Op de achtergrond "Wineglass Bay", een van de mooiste stranden ter wereld

Ik naast een kangoeroe, zomaar langs de weg

Voor mij was het de eerste keer dat ik echt Sydney verlaten heb, en de "bush" ben ingegaan, compleet met het fascinerend wildlife van Australië. Echidnas, wallabies, kangoeroes (mega beesten!), slangen, vogels, possums en een hele hoop bijtende en stekende insecten, ze zitten overal. Helemaal in het zuiden, vlak voor ons eindstation Melbourne hebben we ook de "little penguins" aan land zien komen, de zogenaamde "penguin parade", een enorme attractie op Phillip Island. De beestjes hebben de hele dag gevist in de zee en komen naar zonsondergang thuis om hun jongen te voeren. De babies staan al buiten het nest te wachten, wollig, piepend, hongerig en ongelooflijk schattig staan ze te trappelen van ongeduld, uitkijkend naar de ouders, die ze overigens niet echt herkennen. Het gevolg is dat ze elke volwassen pinguïn die langsloopt aanvallen en om voedsel smeken. Het hele gebeuren was onwijs aandoenlijk.

Ten slotte hadden we nog een mooie week op Tasmanië, de gevangenis van de gevangeniskolonie destijds. Nu vooral een ruig, natuurlijk eiland, met mooie stranden, indrukwekkende bergen en ontzettend aardige relaxte mensen. Het antwoord op alles is daar altijd "no worries". Oh was een land is dit toch! Nog zoveel te zien, te doen, te ontdekken, te ervaren!

Nu weer terug in Sydney zijn Sebas en ik weer aan het werk. Ik nog een week als nanny voor het Nederlands-Australisch gezin, dat volgende week terug naar Nederland trekt. Sebas is met zijn baas bezig het werk-visum rond te krijgen, wat nogal wat voeten in de aarde heeft. Fijn is wel dat we nu eindelijk weer internet thuis hebben, we zijn weer online. Dus... wie wil er gauw skypen? :-)

Ingecheckt!

We zijn verhuisd! Vanuit Nederland bekeken is het relatief gezien maar een klein afstandje, maar voor ons een wereld van verschil. We hebben nu een plekje voor onszelf, een eigen huisje mét tuin. Het is eigenlijk wat ze hier een "granny flat" noemen, met een groter huis eraan verbonden maar de andere drie kanten vrijstaand en een zelfvoorzienende unit. Onze buren in het hoofdhuis zijn twee aardige vrouwen, Australisch en Amerikaans, en we delen de tuin, het washok en de poort naar buiten. We hebben zelfs een parkeerplaats!

Het mooiste hier is echter de locatie. We zitten midden in Maroubra Beach, 200 meter van een van de beste surfstranden van New South Wales af. Zondag zijn we al enkel in zwembroek, zonder schoenen, de straat uitgelopen om even te gaan zwemmen en af te koelen. Het is hier erg warm nu, bijna midzomer en de temperaturen lopen op, ook ´s nachts. Ik bescherm me zo goed als het gaat tegen de felle zonnestralen, met zonnebrand, hoeden en schaduw. Mijn werk is nu nog maar 15 minuten fietsen, van het ene strand naar het volgende, een steile heuvel op en vervolgens weer naar beneden.

Telkens als ik langs de weg race, op een fietspad nota bene, met de bovenaan uitzicht op de zee, zon op mijn gezicht, dan krijg ik de kriebels. Het lijkt wel alsof we op vakantie zijn. Alsof we straks moeten "uitchecken" uit ons huisje, onze tas weer moeten pakken, en terug naar waar dan ook. Maar dat hoeft niet, dit is de komende tijd onze thuis. Zaterdag is onze housewarming, dan gaan we naar het restaurant hiernaast voor hun beroemde "all you can eat" Braziliaanse BBQ, en op zondag is het tijd voor een ritje naar IKEA :-)

Tweehonderd meter

Oké hierbij de antwoorden: barbie = barbecue (zeer belangrijk in het Australische leven), brekky = breakfast (wordt vaak onderweg gehaald door de Aussies (spreek uit Ozzies)), Brizzie = Brisbane (waarom ze dit afkorten is me een raadsel, het heeft allebei evenveel lettergrepen...), kindie = Kindergarten (een van de vele "Europese" woorden die de afkomst van de meeste Australiërs verraadt), mozzie = mosquito (zeker na de regen zijn ze nu overal...), polly = politician (schijnbaar is de Australische politiek een onwijs gecompliceerd en onbegrijpelijk fenomeen, ik heb me er nog niet in verdiept...), yewy = u-turn (je verzint het niet...) en ten slotte footy = Australian Rules Football ofwel AFL, zo belangrijk hier dat er zelfs serieuze grappen over worden gemaakt:

"A man arriving for the Grand Final in Melbourne is surprised to find the seat beside his empty. Tickets for the Grand Final are sold out weeks in advance and empty seats unknown. So he says to the man on the other side of the seat, Excuse me, do you know why there is no one in this seat?
Oh, its my wifes', answers the second man, but I'm afraid she died.
That's terrible. I'm so sorry.
Yes, she never missed a match.
But couldn't you have given the ticket to a friend or relative?
Oh, no. They're all at the funeral." (Bill Bryson, In a Sunburned Country)

Dan heb ik groot nieuws deze week want we gaan weer verhuizen! De zoektocht naar een eigen plekje bleek toch niet zo uitdagend want na onze eerste aanmelding voor een huisje dat ons beviel kregen we gelijk een aanbod. We mogen erin! En nu gaat het Australische leven echt beginnen want we wonen straks serieus op 200 meter van het strand. Maroubra beach, bekend om zijn goede golven en bijbehorende surfer gangs, wordt onze nieuwe hood.

We hebben gelijk onze eigen surfboards gekocht en nu de dagen steeds langer en warmer worden kijk ik er al naar uit om 's ochtends voor het werk nog even een paar golven te pakken (hoewel ze op dit moment mij vooral nog pakken...). Wel vreemd is dat momenteel ook de Chrizzy (yep ook die wordt afgekort) voorbereidingen in volle gang zijn. Gister heb ik al het eerste huis gespot dat van onder tot boven overladen was met kerstverlichting en Santa Clauses, en dat schijnt een grote traditie te zijn hier. Wellicht is de overdaad aan lampjes een poging het tekort aan kou en sneeuw goed te maken... Anyway, het is een vreemd contrast, die hitte met kerstliedjes op de achtergrond en de combinatie van de zomer én kerstvakantie die straks begint. Maar eerst heb ik met mijn half-Nederlandse nanny-kids natuurlijk nog Sinterklaas te vieren!

Regen!

Het is hier al een week aan het regenen! Serieus, alles hier is extreem. Extreme droogte, extreme regenval, extreme stormen of overstromingen of hittegolven. Heerlijk, je kan hier niet om de natuur heen, het is overal! Het gras was binnen twee dagen weer helemaal groen en alle bomen en planten slaken een zucht van verlichting. Nu maken ze ten minste een eerlijke kans de zomer straks te overleven, na de extreem hete lente tot nu toe. Ook de bushfires zijn eindelijk voorbij, tegen die muur van water waren ze niet bestand.

Ik ben hard aan het werk ondertussen, als nanny en in het kinderdagverblijf, en ben voor november en december al volgeboekt. Niets dan een overdosis aan kids om je eigen "nest-gevoelens" nog even te sussen, wat heerlijk om thuis te komen na een lange dag (ik maak soms dagen van 12 uur), het kwijl af te wassen en met een glaasje wijn naast Sebas op de bank te kruipen. Hij maakt ook zijn uren vol momenteel, de $500.000-home-cinema is nu bijna af en er staat druk op de laatste lootjes.

De weekenden zijn daarom even rustig, en vooral gevuld met het zoeken naar een nieuw huisje. Nu we allebei een goed inkomen hebben zouden we graag ook iets voor onszelf vinden. Er is op dit moment genoeg aanbod en we hopen snel onze eigen "one-bedder" te betreden. Grappig hoe ze hier alles altijd afkorten trouwens. Raad eens wat de volgende woorden betekenen: barbie, brekky, Brizzie, footy, kindie, mozzie, polly en yewy... De antwoorden komen volgende keer!

De lieve (beetje verlegen) Maro en ik :-)

Het zal je werk maar zijn...

Over natuur gesproken, deze gast van 10 cm breed kwam laatst even schuilen in onze badkamer...