De-facto samenzijn

Be careful what you wish for. Op dit moment is alles een beetje onzeker, spanning en sensatie. Ik zit thuis me rot te solliciteren, maar had verwacht nu in ieder geval te kunnen zeggen dat we een zo goed als permanent visum hebben. Ze nemen je anders niet aan. Vaak zeggen ze er niets over, is het impliciet en wordt je CV gewoon opzij gelegd. Soms staat het er keihard bij: "Only permanent residents and citizens of Australia and New Zealand need apply". Ironisch toch, doe je je Master thesis over het paradoxale concept van EU citizenship, krijgt het begrip "ervaringsdeskundige" vervolgens opeens een hele nieuwe betekenis voor me.

Maar toch kan ik me niet zo zorgen maken. No worries. Een voordeel aan het feit dat ik nu even thuis zit is dat ik me kan focussen op de aanvraag van een permanent visum voor Sebas. Ja, we gaan die weg in. De opleiding die ik zou moeten volgen voor een carrière in een kinderdagverblijf kost voor "buitenlanders" 6600,- Australische dollar (ong. 4300 euro), geld dat we beter aan het visum kunnen besteden. Want dat gaat nogal wat voeten in de aarde hebben, een heel stappenplan is nodig. Stap 1 wordt het laten vertalen van alle certificaten van Sebas door een officiële vertaler hier in Sydney. Ka-Ching! Dan dient hij een "assessment" van zijn "skills" te laten doen, om te kijken of de Duitse training die hij heeft gehad wel opleeft aan de Australische verwachtingen van een meubelmaker. Vervolgens kunnen we de Australische overheid een "expression of interest" opsturen, zodat zij misschien zin krijgen om Sebas uit te nodigen om een visum aan te vragen. En dan kunnen we dus een visum aanvragen, met mij als de "de-facto partner". Trouwen hoeft daarvoor niet, toch best progressief van Australië. Want het aanvragen van een gezamelijke bankrekening vorige week vond ik al een aardig grote stap...

Maar het gaat goed komen. "Nothing that's worthwhile is ever easy", om maar weer eens een cheesy quote ertegen aan te gooien. We hebben elkaar en dat is super. Happy Valentines Day!

Verblijfsvergunning

Het verkrijgen van een Working Holiday visum voor Australië is een eitje, de mijne was destijds per email binnen 24 uur binnen. Je mag ermee werken (max 6 maanden bij dezelfde werkgever), studeren (max. 4 maanden) en verblijven in Oz. Een jaar verlenging is mogelijk, als je in het eerste jaar minstens drie maanden "op het platteland" hebt gewerkt, in de bush. Dat heeft Sebas niet gedaan en zijn visum is ondertussen afgelopen.

En dan wordt het opeens lastig. Zijn huidige baas, de vurige Carlos uit Argentinië, zou hem sponsoren met zijn kleine bedrijfje, maar na een uitvoerig aanmeldingsformulier te hebben ingevuld blijkt hij niet in aanmerking te komen om zomaar buitenlanders te sponsoren. Aan Sebas ligt het niet, hij is bij uitstek de ideale kandidaat, getraind in een ambacht, onder de 30, uit een van de "juiste" landen. Maar mocht Carlos toch uit alle macht zijn enige medewerker blijven behouden, dan zal dat 10.000 Australische dollar kosten. Oeps.

Het zit er waarschijnlijk niet in en we moeten nu onze alternatieve opties overwegen. Door een ander bedrijf gesponsord worden? Een onafhankelijk visum aanvragen? Een tijdje naar Nieuw Zeeland? Een studeervisum proberen te bemachtigen?

Of ik moet snel een bedrijf zien te vinden dat me sponsort, wat in het wereldje van kinderdagverblijven erg makkelijk schijnt te zijn, want daar zijn ze altijd op zoek naar mensen. Ik moet wel eerst een certificaat halen, Certificate III in Early Childhood Education and Care om precies te zijn. Weer een opleiding dus.

We gaan er maar eens hard over nadenken. Want zeker is wel dat we hier nog niet weg willen, nu nog niet.

Kerstvakantie

Gelukkig nieuwjaar! Alweer 2014, ingeluid met het Sydney vuurwerk bij Mrs Macquaries Point, samen met Saranne en Rolf. Ze kwamen aan op eerste kerstdag, en brachten een lading regen met zich mee. Gelukkig was dat ook de enige dag regen, want voor de rest hebben we prima zomerweer gehad. Eerst een week in Sydney, het centrum verkennen, naar het strand, op zoek naar de perfecte ijskoffie, naar de dierentuin, met de pont mee, oesters eten op de vismarkt, de hele nacht dansen bij PACHA, wandelen in de Blue Mountains en champagne drinken met de buren.

In de rij voor de Taronga Zoo in Sydney

Mijn zus en ik

Week twee begon met het ophalen van onze "wicked camper", een Toyota Corolla met een vouwtent op het dak en een afbeelding van Kurt Cobain die verklaard dat hij liever dood dan cool is. Wicked. Daarmee konden we op weg naar het zuiden, het koelere zuiden, want ook dat is hier omgekeerd (net als dat de zon via het noorden door de hemel reist en de maan via "links" vol wordt). Vanuit Sydney is het ongeveer 1000 kilometer naar Melbourne en we hebben de mooie route via de kust genomen, langs tientallen nationale parken en lieflijke kustplaatsjes. Met de camper waren we vrij flexibel, maar helaas kan wildkamperen in New South Wales nog maar op erg weinig plaatsen. We hebben wel telkens mooie campings gevonden, waar meestal ook een fijn kampvuurtje gestookt mocht worden.

Mooie kusten en uitzichten onderweg

Op de achtergrond "Wineglass Bay", een van de mooiste stranden ter wereld

Ik naast een kangoeroe, zomaar langs de weg

Voor mij was het de eerste keer dat ik echt Sydney verlaten heb, en de "bush" ben ingegaan, compleet met het fascinerend wildlife van Australië. Echidnas, wallabies, kangoeroes (mega beesten!), slangen, vogels, possums en een hele hoop bijtende en stekende insecten, ze zitten overal. Helemaal in het zuiden, vlak voor ons eindstation Melbourne hebben we ook de "little penguins" aan land zien komen, de zogenaamde "penguin parade", een enorme attractie op Phillip Island. De beestjes hebben de hele dag gevist in de zee en komen naar zonsondergang thuis om hun jongen te voeren. De babies staan al buiten het nest te wachten, wollig, piepend, hongerig en ongelooflijk schattig staan ze te trappelen van ongeduld, uitkijkend naar de ouders, die ze overigens niet echt herkennen. Het gevolg is dat ze elke volwassen pinguïn die langsloopt aanvallen en om voedsel smeken. Het hele gebeuren was onwijs aandoenlijk.

Ten slotte hadden we nog een mooie week op Tasmanië, de gevangenis van de gevangeniskolonie destijds. Nu vooral een ruig, natuurlijk eiland, met mooie stranden, indrukwekkende bergen en ontzettend aardige relaxte mensen. Het antwoord op alles is daar altijd "no worries". Oh was een land is dit toch! Nog zoveel te zien, te doen, te ontdekken, te ervaren!

Nu weer terug in Sydney zijn Sebas en ik weer aan het werk. Ik nog een week als nanny voor het Nederlands-Australisch gezin, dat volgende week terug naar Nederland trekt. Sebas is met zijn baas bezig het werk-visum rond te krijgen, wat nogal wat voeten in de aarde heeft. Fijn is wel dat we nu eindelijk weer internet thuis hebben, we zijn weer online. Dus... wie wil er gauw skypen? :-)

Ingecheckt!

We zijn verhuisd! Vanuit Nederland bekeken is het relatief gezien maar een klein afstandje, maar voor ons een wereld van verschil. We hebben nu een plekje voor onszelf, een eigen huisje mét tuin. Het is eigenlijk wat ze hier een "granny flat" noemen, met een groter huis eraan verbonden maar de andere drie kanten vrijstaand en een zelfvoorzienende unit. Onze buren in het hoofdhuis zijn twee aardige vrouwen, Australisch en Amerikaans, en we delen de tuin, het washok en de poort naar buiten. We hebben zelfs een parkeerplaats!

Het mooiste hier is echter de locatie. We zitten midden in Maroubra Beach, 200 meter van een van de beste surfstranden van New South Wales af. Zondag zijn we al enkel in zwembroek, zonder schoenen, de straat uitgelopen om even te gaan zwemmen en af te koelen. Het is hier erg warm nu, bijna midzomer en de temperaturen lopen op, ook ´s nachts. Ik bescherm me zo goed als het gaat tegen de felle zonnestralen, met zonnebrand, hoeden en schaduw. Mijn werk is nu nog maar 15 minuten fietsen, van het ene strand naar het volgende, een steile heuvel op en vervolgens weer naar beneden.

Telkens als ik langs de weg race, op een fietspad nota bene, met de bovenaan uitzicht op de zee, zon op mijn gezicht, dan krijg ik de kriebels. Het lijkt wel alsof we op vakantie zijn. Alsof we straks moeten "uitchecken" uit ons huisje, onze tas weer moeten pakken, en terug naar waar dan ook. Maar dat hoeft niet, dit is de komende tijd onze thuis. Zaterdag is onze housewarming, dan gaan we naar het restaurant hiernaast voor hun beroemde "all you can eat" Braziliaanse BBQ, en op zondag is het tijd voor een ritje naar IKEA :-)

Tweehonderd meter

Oké hierbij de antwoorden: barbie = barbecue (zeer belangrijk in het Australische leven), brekky = breakfast (wordt vaak onderweg gehaald door de Aussies (spreek uit Ozzies)), Brizzie = Brisbane (waarom ze dit afkorten is me een raadsel, het heeft allebei evenveel lettergrepen...), kindie = Kindergarten (een van de vele "Europese" woorden die de afkomst van de meeste Australiërs verraadt), mozzie = mosquito (zeker na de regen zijn ze nu overal...), polly = politician (schijnbaar is de Australische politiek een onwijs gecompliceerd en onbegrijpelijk fenomeen, ik heb me er nog niet in verdiept...), yewy = u-turn (je verzint het niet...) en ten slotte footy = Australian Rules Football ofwel AFL, zo belangrijk hier dat er zelfs serieuze grappen over worden gemaakt:

"A man arriving for the Grand Final in Melbourne is surprised to find the seat beside his empty. Tickets for the Grand Final are sold out weeks in advance and empty seats unknown. So he says to the man on the other side of the seat, Excuse me, do you know why there is no one in this seat?
Oh, its my wifes', answers the second man, but I'm afraid she died.
That's terrible. I'm so sorry.
Yes, she never missed a match.
But couldn't you have given the ticket to a friend or relative?
Oh, no. They're all at the funeral." (Bill Bryson, In a Sunburned Country)

Dan heb ik groot nieuws deze week want we gaan weer verhuizen! De zoektocht naar een eigen plekje bleek toch niet zo uitdagend want na onze eerste aanmelding voor een huisje dat ons beviel kregen we gelijk een aanbod. We mogen erin! En nu gaat het Australische leven echt beginnen want we wonen straks serieus op 200 meter van het strand. Maroubra beach, bekend om zijn goede golven en bijbehorende surfer gangs, wordt onze nieuwe hood.

We hebben gelijk onze eigen surfboards gekocht en nu de dagen steeds langer en warmer worden kijk ik er al naar uit om 's ochtends voor het werk nog even een paar golven te pakken (hoewel ze op dit moment mij vooral nog pakken...). Wel vreemd is dat momenteel ook de Chrizzy (yep ook die wordt afgekort) voorbereidingen in volle gang zijn. Gister heb ik al het eerste huis gespot dat van onder tot boven overladen was met kerstverlichting en Santa Clauses, en dat schijnt een grote traditie te zijn hier. Wellicht is de overdaad aan lampjes een poging het tekort aan kou en sneeuw goed te maken... Anyway, het is een vreemd contrast, die hitte met kerstliedjes op de achtergrond en de combinatie van de zomer én kerstvakantie die straks begint. Maar eerst heb ik met mijn half-Nederlandse nanny-kids natuurlijk nog Sinterklaas te vieren!

Regen!

Het is hier al een week aan het regenen! Serieus, alles hier is extreem. Extreme droogte, extreme regenval, extreme stormen of overstromingen of hittegolven. Heerlijk, je kan hier niet om de natuur heen, het is overal! Het gras was binnen twee dagen weer helemaal groen en alle bomen en planten slaken een zucht van verlichting. Nu maken ze ten minste een eerlijke kans de zomer straks te overleven, na de extreem hete lente tot nu toe. Ook de bushfires zijn eindelijk voorbij, tegen die muur van water waren ze niet bestand.

Ik ben hard aan het werk ondertussen, als nanny en in het kinderdagverblijf, en ben voor november en december al volgeboekt. Niets dan een overdosis aan kids om je eigen "nest-gevoelens" nog even te sussen, wat heerlijk om thuis te komen na een lange dag (ik maak soms dagen van 12 uur), het kwijl af te wassen en met een glaasje wijn naast Sebas op de bank te kruipen. Hij maakt ook zijn uren vol momenteel, de $500.000-home-cinema is nu bijna af en er staat druk op de laatste lootjes.

De weekenden zijn daarom even rustig, en vooral gevuld met het zoeken naar een nieuw huisje. Nu we allebei een goed inkomen hebben zouden we graag ook iets voor onszelf vinden. Er is op dit moment genoeg aanbod en we hopen snel onze eigen "one-bedder" te betreden. Grappig hoe ze hier alles altijd afkorten trouwens. Raad eens wat de volgende woorden betekenen: barbie, brekky, Brizzie, footy, kindie, mozzie, polly en yewy... De antwoorden komen volgende keer!

De lieve (beetje verlegen) Maro en ik :-)

Het zal je werk maar zijn...

Over natuur gesproken, deze gast van 10 cm breed kwam laatst even schuilen in onze badkamer...

Ver weg

"It is amazingly easy in Australia to forget, or at least to reduce to a dim awareness, that there is a world out there"

Bill Bryson, In a Sunburned Country

Hoewel het geen 6 weken op de boot meer kost om hier te komen, en met Skype/Whatsapp/Facebook het niet echt uitmaakt waar je bent in de wereld (mits je internet tot je beschikking hebt uiteraard), Australië voelt soms toch heel heel erg ver weg. Sinds ik hier ben aangekomen glijden de dagen voorbij in easy-going no-worries-ness, en zonder de telefoontjes en app-jes naar Nederland af en toe zou ik bijna denken dat overal buiten dit immense land de tijd stil staat.

Het scheelt ook dat ik het opeens heel druk heb. Sinds vorige week werk ik 3 dagen als nanny voor een Nederlands-Australisch gezin, ben ik ingeschreven voor een recruitment bureau waarmee ik ook al twee dagen als inval-secretaresse bij de NSW Teachers Association heb gewerkt en wordt ik nog af en toe door het kinderdagverblijf gebeld voor een shift. Helemaal goed allemaal, en lekker afwisselend.

Permanenter werk zal pas mogelijk zijn als we straks een permanenter visum hebben geregeld. Met een Working Holiday visum neemt geen bedrijf je aan voor een vaste positie, wat ook wel te begrijpen is... Ze schijnen daarin sowieso nogal discriminerend te zijn (Australia for the Australians!) en de ironie daarvan blijkt ze hier totaal te ontgaan. De heftige, turbulente en vaak bijna onvoorstelbare geschiedenis van dit land, waar ik steeds meer over te weten kom, heeft een samenleving opgeleverd die nog steeds worstelt het verleden een plaats te geven...

Maar het gaat goed hier, ik heb het onwijs naar mijn zin en geniet met volle teugen van elke mooie zonnige dag (elke dag dus!). Wakker worden met geluiden van de jungle, met een uitzicht van de rijzende zon en palmbomen wordt gewoon niet oud. Andere dingen beginnen al normaler te worden. Als ik op tv nu een auto rechts zie rijden voelt het raar, en ik heb ook al zelf auto gereden. Het lastigste is eigenlijk alleen de richtingaanwijzer aanzetten in plaats van de ruitenwissers. Ik reken ook niet meer terug in euro's, zeker nu ik flinke $$$ aan het verdienen ben. De huur van $420 per WEEK(!) lijkt opeens niet zo exorbitant veel meer. Ik begin te wennen aan het Aussie accent, aan de lifestyle here (no worries, mate!) en aan het feit dat we hier echt écht wonen.

Het is hier fantastisch.

Op de bruiloft van Cameron, een oud huisgenoot van de huisboot in Amsterdam

Hard werken: een Lego helicopter bouwen met Maro

In het echt nog niet gezien, maar wel opgezet in het Australian Museum