Tweehonderd meter

Oké hierbij de antwoorden: barbie = barbecue (zeer belangrijk in het Australische leven), brekky = breakfast (wordt vaak onderweg gehaald door de Aussies (spreek uit Ozzies)), Brizzie = Brisbane (waarom ze dit afkorten is me een raadsel, het heeft allebei evenveel lettergrepen...), kindie = Kindergarten (een van de vele "Europese" woorden die de afkomst van de meeste Australiërs verraadt), mozzie = mosquito (zeker na de regen zijn ze nu overal...), polly = politician (schijnbaar is de Australische politiek een onwijs gecompliceerd en onbegrijpelijk fenomeen, ik heb me er nog niet in verdiept...), yewy = u-turn (je verzint het niet...) en ten slotte footy = Australian Rules Football ofwel AFL, zo belangrijk hier dat er zelfs serieuze grappen over worden gemaakt:

"A man arriving for the Grand Final in Melbourne is surprised to find the seat beside his empty. Tickets for the Grand Final are sold out weeks in advance and empty seats unknown. So he says to the man on the other side of the seat, Excuse me, do you know why there is no one in this seat?
Oh, its my wifes', answers the second man, but I'm afraid she died.
That's terrible. I'm so sorry.
Yes, she never missed a match.
But couldn't you have given the ticket to a friend or relative?
Oh, no. They're all at the funeral." (Bill Bryson, In a Sunburned Country)

Dan heb ik groot nieuws deze week want we gaan weer verhuizen! De zoektocht naar een eigen plekje bleek toch niet zo uitdagend want na onze eerste aanmelding voor een huisje dat ons beviel kregen we gelijk een aanbod. We mogen erin! En nu gaat het Australische leven echt beginnen want we wonen straks serieus op 200 meter van het strand. Maroubra beach, bekend om zijn goede golven en bijbehorende surfer gangs, wordt onze nieuwe hood.

We hebben gelijk onze eigen surfboards gekocht en nu de dagen steeds langer en warmer worden kijk ik er al naar uit om 's ochtends voor het werk nog even een paar golven te pakken (hoewel ze op dit moment mij vooral nog pakken...). Wel vreemd is dat momenteel ook de Chrizzy (yep ook die wordt afgekort) voorbereidingen in volle gang zijn. Gister heb ik al het eerste huis gespot dat van onder tot boven overladen was met kerstverlichting en Santa Clauses, en dat schijnt een grote traditie te zijn hier. Wellicht is de overdaad aan lampjes een poging het tekort aan kou en sneeuw goed te maken... Anyway, het is een vreemd contrast, die hitte met kerstliedjes op de achtergrond en de combinatie van de zomer én kerstvakantie die straks begint. Maar eerst heb ik met mijn half-Nederlandse nanny-kids natuurlijk nog Sinterklaas te vieren!

Regen!

Het is hier al een week aan het regenen! Serieus, alles hier is extreem. Extreme droogte, extreme regenval, extreme stormen of overstromingen of hittegolven. Heerlijk, je kan hier niet om de natuur heen, het is overal! Het gras was binnen twee dagen weer helemaal groen en alle bomen en planten slaken een zucht van verlichting. Nu maken ze ten minste een eerlijke kans de zomer straks te overleven, na de extreem hete lente tot nu toe. Ook de bushfires zijn eindelijk voorbij, tegen die muur van water waren ze niet bestand.

Ik ben hard aan het werk ondertussen, als nanny en in het kinderdagverblijf, en ben voor november en december al volgeboekt. Niets dan een overdosis aan kids om je eigen "nest-gevoelens" nog even te sussen, wat heerlijk om thuis te komen na een lange dag (ik maak soms dagen van 12 uur), het kwijl af te wassen en met een glaasje wijn naast Sebas op de bank te kruipen. Hij maakt ook zijn uren vol momenteel, de $500.000-home-cinema is nu bijna af en er staat druk op de laatste lootjes.

De weekenden zijn daarom even rustig, en vooral gevuld met het zoeken naar een nieuw huisje. Nu we allebei een goed inkomen hebben zouden we graag ook iets voor onszelf vinden. Er is op dit moment genoeg aanbod en we hopen snel onze eigen "one-bedder" te betreden. Grappig hoe ze hier alles altijd afkorten trouwens. Raad eens wat de volgende woorden betekenen: barbie, brekky, Brizzie, footy, kindie, mozzie, polly en yewy... De antwoorden komen volgende keer!

De lieve (beetje verlegen) Maro en ik :-)

Het zal je werk maar zijn...

Over natuur gesproken, deze gast van 10 cm breed kwam laatst even schuilen in onze badkamer...

Ver weg

"It is amazingly easy in Australia to forget, or at least to reduce to a dim awareness, that there is a world out there"

Bill Bryson, In a Sunburned Country

Hoewel het geen 6 weken op de boot meer kost om hier te komen, en met Skype/Whatsapp/Facebook het niet echt uitmaakt waar je bent in de wereld (mits je internet tot je beschikking hebt uiteraard), Australië voelt soms toch heel heel erg ver weg. Sinds ik hier ben aangekomen glijden de dagen voorbij in easy-going no-worries-ness, en zonder de telefoontjes en app-jes naar Nederland af en toe zou ik bijna denken dat overal buiten dit immense land de tijd stil staat.

Het scheelt ook dat ik het opeens heel druk heb. Sinds vorige week werk ik 3 dagen als nanny voor een Nederlands-Australisch gezin, ben ik ingeschreven voor een recruitment bureau waarmee ik ook al twee dagen als inval-secretaresse bij de NSW Teachers Association heb gewerkt en wordt ik nog af en toe door het kinderdagverblijf gebeld voor een shift. Helemaal goed allemaal, en lekker afwisselend.

Permanenter werk zal pas mogelijk zijn als we straks een permanenter visum hebben geregeld. Met een Working Holiday visum neemt geen bedrijf je aan voor een vaste positie, wat ook wel te begrijpen is... Ze schijnen daarin sowieso nogal discriminerend te zijn (Australia for the Australians!) en de ironie daarvan blijkt ze hier totaal te ontgaan. De heftige, turbulente en vaak bijna onvoorstelbare geschiedenis van dit land, waar ik steeds meer over te weten kom, heeft een samenleving opgeleverd die nog steeds worstelt het verleden een plaats te geven...

Maar het gaat goed hier, ik heb het onwijs naar mijn zin en geniet met volle teugen van elke mooie zonnige dag (elke dag dus!). Wakker worden met geluiden van de jungle, met een uitzicht van de rijzende zon en palmbomen wordt gewoon niet oud. Andere dingen beginnen al normaler te worden. Als ik op tv nu een auto rechts zie rijden voelt het raar, en ik heb ook al zelf auto gereden. Het lastigste is eigenlijk alleen de richtingaanwijzer aanzetten in plaats van de ruitenwissers. Ik reken ook niet meer terug in euro's, zeker nu ik flinke $$$ aan het verdienen ben. De huur van $420 per WEEK(!) lijkt opeens niet zo exorbitant veel meer. Ik begin te wennen aan het Aussie accent, aan de lifestyle here (no worries, mate!) en aan het feit dat we hier echt écht wonen.

Het is hier fantastisch.

Op de bruiloft van Cameron, een oud huisgenoot van de huisboot in Amsterdam

Hard werken: een Lego helicopter bouwen met Maro

In het echt nog niet gezien, maar wel opgezet in het Australian Museum

Gelukkig

Het is droog in Australie. Het heeft al weken niet meer flink geregend aan de oost-kust en de grond is uitgedroogd. Mocht je er momenteel op worden betrapt de oorzaak van een brand, of "bush fire" te zijn, dan riskeer je 12 jaar gevangenschap, geen grapje. Dit is een "matter of life and death". West Sydney staat al een paar dagen in de fik, honderden huizen zijn verwoest en het ergste is nog niet eens voorbij. Wij zagen de rook komen afgelopen donderdag, de zon was bijna niet meer te zien en 's avonds merkte ik dat al onze kleren naar kampvuur roken...

Het uitzicht vanaf ons balkon...

Ondanks het natuurgeweld heb ik het hier nog prima naar mijn zin. Dit weekend ben ik met Elli naar een Global Rhythms muziek festival in een park geweest, er waren Japanse drummers, een bandje met een synthesizer, een didgeridoo en een drumstel, de Afro Nomads uit West-Afrika en een jazz band. Na zonsondergang kwam de volle maan op en we dansten en dansten.

Vandaag heb ik meegeholpen in de Organic Community garden hier in Randwick, onze gemeente en wel twee kilo biologische aardbeien geoogst. Ik heb nog nooit zulke lekkere aardbeien op. De zomer is in aantocht en de temperaturen lopen op tot in de 30, met af en toe flinke wind, wat het de brandweer natuurlijk niet gemakkelijker maakt...

Ik begin te wennen aan het leven hier, best makkelijk in zo'n relaxed land, met fantastisch weer en vriendelijke mensen. In de winkels wordt ik standaard aangesproken met "hello darling" of "hi love", iedereen is behulpzaam en oprecht geïnteresseerd en vooral onwijs gelukkig. Het maakt mij gelukkig.

De aardbeien oogst... ik werd prompt gedoopt tot "strawberry girl" :-)

Na een tijdje zou ik mijn eigen stukje grond kunnen krijgen hier

Randwick Community Organic Garden

Japanse drummers op het Global Rhythms festival

Een muziek trio bestaand uit een didgeridoo, de drums en een keyboard - heel vet!

De lovely Elli en haar nichtje, in de volle zon

Normaal doen

Aangekomen in Sydney moet ik natuurlijk op zoek naar een baan. Soms denk ik wel eens, waarom hebben eigenlijk de meesten van ons een baan? Waarom doen we werk dat we waarschijnlijk niet zouden doen als we er niet voor betaald worden? Zijn er andere manieren om je leven te leiden, zonder een klein radartje in het systeem te zijn, een systeem dat is gebaseerd op slimme marketing en propaganda, om er maar voor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen belasting betalen en de rest van hun "besteedbare inkomen" uitgeven aan dingen die we niet nodig hebben? Het gaat waarschijnlijk nog wel een paar jaar duren, maar ik hoop deze vragen toch een keer te kunnen beantwoorden. Ondertussen doe ik maar "gewoon" en ben ik aan het solliciteren.

Mijn eerste Australische dollars heb ik al verdient, als invalkracht bij een kinderdagverblijf. Erg leuk werk, de hele dag met kinderen spelen, iets wat me erg gemakkelijk afgaat. Het is ook zwaar, je bent de hele dag in de weer, moet de hele dag opletten dat alle kinderen in leven blijven en je niet het verkeerde kind een standje geeft terwijl het de schuld van de andere was. Lastig hoor. Maar erg bevredigend, iets wat ik eigenlijk ook zou doen zonder er betaald voor je worden... Maar niet iets wat ik mezelf over vijf jaar nog professioneel zie doen.

Wat dan wel? Eerlijk gezegd, geen idee. Nee das niet waar, ik heb een hoop ideeën, ideeën over de wereld, over gerechtigheid, over ecologische en sociale harmonie, over initiatieven en innovaties om het leven op deze planeet een stukje beter te maken. Maar als je die dingen intoetst op de gemiddelde banenwebsite komt er niet veel uit. Het vinden van die ene droombaan is een kwestie van geluk, van goede timing, van trail & error, en van uitzoeken wat het is dat je dan vooral niet wilt doen. Ik ben dus breed aan het zoeken, aan het solliciteren. Gelukkig is er in dit "land of opportunity" zoals ze het zelf noemen genoeg werk te vinden momenteel. Vandaag heb ik een sollicitatiegesprek. Wish me luck!

Upsy Down Town

Op het kinderdagverblijf waar ik werk hebben de kinderen een liedje geleerd:

In Upsy Down Town 
the sky is in the sea, 
the sea is where the sky should be.
The rain is falling up, 
instead of down. 
Down, In Upsy Down Town.
There’s a chocolate cake 
as white as snow, 
The more you eat, the bigger it grows!
You walk upon your nose 
instead of on your toes. 
Down, In Upsy Down Town.

Fantastisch.

Ik voel me alsof ik inderdaad naar Upsy Down Town verhuisd ben, alles is hier anders. Ze rijden hier links, net als in India. Ik heb tot nu toe alleen nog maar rondgelopen of gefietst, en begin nu eindelijk pas een beetje te wennen aan het rechts, links, rechts kijken. Het is heel desoriënterend om op een kruising of rotonde niet precies te weten waar je nu moet kijken, waar het verkeer vandaan kan komen. Je kijkt toch nog altijd even de andere, "verkeerde" kant op. Voor de zekerheid, mocht er iemand aankomen die ook uit Europa komt en aan het spookrijden is.

Dan komen ze hier net uit de "winter" en is de lente begonnen. Het is nu al gemiddeld 24 graden overdag en de zon schijnt zich een ongeluk, dus ik ben benieuwd wat de zomer inhoudt in Sydney. Het zou wel eens warm kunnen worden, zeker omdat dit jaar een van de warmste jaren ooit was hier.

Wat me ook is opgevallen is dat Australiërs erg trots zijn op hun land en het erg belangrijk vinden om de locale economie te ondersteunen door producten te komen die "proudly Australian made and owned" zijn. Ze hebben er zelfs een speciaal logo voor en het is een enorme marketing tool. Grappig, na net drie jaar in Duitsland te hebben gewoond, waar "nationalisme" een vies woord is en zelfs de vlag soms ver te zoeken is. Hier waait hij overal groot en trots uit. Terwijl het eigenlijk maar een rare variant van de Engelse vlag is...

Ook de natuur is hier overweldigend anders, met planten en dieren die ik totaal niet weet te plaatsen. Vleermuizen zo groot als katten, "water dragons" (soort hagedissen), kakkerlakken. Ik heb helaas nog geen koala's, vogelbekdieren of kangoeroes gezien (die laatste al wel gegeten!), maar iets zegt me dat dat niet lang meer zal duren. De bomen zijn groot en tropisch, alles bloeit nu momenteel, met tussendoor fijne palmen. De sterren hebben zich zelfs opnieuw gearrangeerd, de vertrouwde grote en kleine beer zijn omgeruild voor de Soutern Cross en Canis Major.

Toch niet slecht, voor 24 uur vliegen. Er is vast nog veel meer te ontdekken en ik ben blij dat we hier wel een tijdje blijven. Dit land/continent is echt MEGA groot en heeft zoveel spannends te bieden. Dit weekend gaan we langs de kust lopen via de Coastal Walk en met de baas van Sebas naar een Latijns-Amerikaanse party. G'day mate!

Alles en meer

Het gaat goed hier, tot nu toe is Sydney echt fantastisch. Wat een luxe om op 15 minuten fietsen van het strand te wonen. Het bevalt me prima hier. De eerste dagen was het een hoop geregel. Op de een of andere manier heb ik al een baantje gevonden, als "casual worker" bij kinderdagverblijf Alouette hier vlakbij ons huis. Ook heb ik al een telefoonnummer, een belastingnummer, een bankrekening en een fiets.

Sebas kon niet wachten mij alle mooie plekjes te laten zien die hij al had ontdekt. Dit weekend zijn we op zaterdag met de pont naar Manly gegaan, in het noorden van Sydney, een populaire surfspot.We hebben op het strand gewandeld, over de rotsen geklauterd, een biertje gedronken bij de 4 Pines brouwerij en op de boot terug lekker sushi gegeten.

Skyline van Sydney vanaf de veerpont

Surfers lopen hier gewoon in het wild rond

Mooi Manly

Het centrum, in koloniale stijl

Op zondag zijn we langs de kust naar beneden gereden om Elli te bezoeken in Wollongong. We hebben haar huisje bezocht, Mt. Keira beklommen en eieren en groenten geoogst uit de "permacultuur" volkstuin van Elli. Alles groeit hier natuurlijk als een gek, want het is eigenlijk altijd mooi weer. Tot nu toe is het een dag bewolkt geweest, en de lente moet nog beginnen... Sebas en ik moeten elkaar af en toe nog even knijpen, we wonen toch écht opeens in Australië.

Wollongong!

Kakelverse eieren, wat een rijkdom

Lieve groetjes uit Sydney!!