Twee jaar Berlijn!

Op weg naar het café

De herfst is begonnen. En ik bedacht me opeens dat het alweer bijna 2 jaar geleden is dat ik naar Berlijn ben verhuisd. Toen was het ook herfst, met mooi gekleurde bomen langs de Mariendorfer Damm. Wat is er alweer veel gebeurd ondertussen. Deze 1 oktober ga ik in Beieren vieren met Sebas, zijn zus, haar man, en haar twee kids, über-Duits op het Oktoberfest. We vertrekken aanstaande zaterdag richting zuiden met de trein, om een week in München en ook een paar dagen in Nürnberg door te brengen. Het is hier trouwens ongeveer even ver vandaan als naar Amsterdam, 6 uurtjes. 'Bayern' wordt hier door de meesten ook als een ander land gezien, vooral door de 'Bayer' zelf. Ik kijk uit naar de week met bier, brezels, dirndls en schlagers. En vooral naar het wederzien met Katharina en haar kleintjes Anna en de kersverse Dylan. Lekker even tante spelen!

Vorige week hadden Sebas en ik ook samen iets te vieren, namelijk het feit dat we elkaar op 21 september 4,5 jaar kenden. Het is toevallig ook de Onafhankelijkheidsdag van Belize, wat 31 jaar geleden een onafhankelijke natie-staat geworden is. Reden in ieder geval voor een uiterst Berlijnse brunch op zondagmorgen, bij het leuke Café Dritter Raum, en daarna een tochtje met de S-bahn naar König Wusterhausen, waar een kasteel te bezichtigen is. Het kasteel was nogal teleurstellend eerlijk gezegd, maar het fantastische weer maakte een hoop goed.

Mmmm brunch!

Afgelopen weekend heb ik ook het "Decolonize the City!" congres bijgewoond, een mega interessante 2 dagen met academici van over de hele wereld die allemaal met post-koloniale en vooral de-koloniale theorie bezig zijn. Het ging over de nog steeds bestaande ongelijke machtsverhoudingen die al sinds eeuwen bestaan in de wereld, tussen de Metropolen (lees: 'Westerse wereld') en de Periferie (lees: 'ontwikkelingslanden'). Dat "wij" rijk zijn, en "zij" arm is namelijk geen toeval. Maar dat is wellicht een onderwerp voor een andere blogpost. En misschien wel voor een andere blog ;-)

Planeet Agi

Sebastian vraagt zich soms wel eens af of ik niet gewoon van een andere planeet kom. Planeet Agi, waar alle bewoners overgemotiveerd, zwaar gedisciplineerd en barstende van de energie door het leven gaan. Iedereen doet daar natuurlijk aan yoga, ook al moeten we daar om 6 uur voor opstaan. Iedereen eet ook erg gezond en neemt elke dag zijn eigen lunch mee, liefs rauwe haring met uitjes en salade. Er wordt de hele dag gelezen en geleerd, en college's gevolgd, met sportlessen, en dwarsfluit-uurtjes, met liters Yogi thee en chocola met minstens 72% cacao. Mmm dat klinkt eigenlijk best goed...

Helaas heb ik deze planeet nog niet gevonden, maar ik ben nu op een plek waar ik me als een vis in het water voel. Ik zit momenteel in Bonn, op de 23ste Europäische Sommerakademie van het Gustav-Stresemann-Institut, om 10 dagen lang dagelijks over Europa te leren en te discussiëren. Sinds donderdag zit ik al elke dag om 9 uur, samen met 85 andere studenten, onderzoekers en experten uit alle mogelijke landen, klaar voor een vol programma, om alle mogelijke kanten van Europa te belichten. Van het nieuwe Lissabon verdrag, tot de Euro-crisis, tot de opbouw van de EU, de kandidaatlidstaten en de 'buitenlandse' politiek.

Morgen staat er een simulatie spel op het programma, waarbij ik de media vertegenwoordig, en aan het einde wordt besloten of Turkije, Macedonië, Montenegro en Servië de status kandidaat lidstaat krijgen. Dan vertrekken we op woensdag met de bus naar Brussel, om daar 3 dagen lang de Raad, het Parlement en de Commissie te bezoeken, want een Europäische Sommerakademie kan natuurlijk niet zonder bezoekje aan het hol van de leeuw. Ik ben hier trouwens de enige Nederlander en wordt constant gevraagd hoe dat dan in Nederland zit, met onze fijne Geert Wilders en onze kijk op Duitsland, Europa en het hele Griekenland gebeuren. Tja... wat vinden we daar eigenlijk van?

Kortom, ik ben gewoon helemaal blij. Een zomer lang helemaal niets doen zal voor mij wel nooit weggelegd zijn. Aanstaande zondag ga ik weer naar Berlijn terug stuiteren en beginnen aan mijn Masterthesis, waar ik ook al het onderwerp voor weet: European Citizenship and the Changing Faces of Migration in Europe. Ik heb nu al bakken vol met input en inspiratie en dank onze regeringsleiders dat ze dit fantastische sociale, economische en politieke experiment (lees: de EU) ooit zijn aangegaan, zonder te weten waar het ons heen gaat brengen. Mij heeft het ondertussen namelijk al ver gebracht.

Duitsland is ook mooi

Mijn laatste bericht was alweer een tijdje geleden. Ondertussen ben ik terug in good ol' Berlin, wat nu toch wel een beetje als thuis voelt. Mijn verjaardag heb ik nog eens dunnetjes over gedaan toen het echt zover was, samen met Elli en Zooey uit Australië. Elli heb ik in Umeå leren kennen, en is een erg goede vriendin geworden. Zij is na het einde van het semester daar aan een Eurotrip begonnen, via Denemarken, naar Nederland en toen een midweekje Berlijn. Op mijn verjaardag hebben we kano's gehuurd en zijn we door de kanalen van Kreuzberg gaan cruisen.

Tussendoor ben ik ook weer bij Zalando begonnen, zelfde functie maar op een nieuwe locatie in hartje Berlijn. Het ideale bijbaantje eigenlijk wel, en de korting is mooi meegenomen ;-)

Dan hebben Sebas en ik afgelopen week ook niet stilgezeten, want we zijn met de fiets 5 dagen naar het Nationale park de "Sächsische Schweiz" onder Dresden gegaan. We hebben vier dagen op een camping/hostel combi gestaan, aan de oever van de Elbe, aan het einde van de wereld. Het was werkelijk paradijs, midden in de natuur met over het hele landschap krijtrotsen her en der verspreid. We zijn zelfs even een dagje de grens over gefietst, naar Tsjechië voor een uitgebreid diner.

In de trein op weg naar Dresden

Krijtrotsen na miljoenen jaren erosie 

Na een heftige klim boven op de burch van Hohnstein aangekomen, net op tijd voor de lunch en een Kodak momentje :-)

Lieflijk dorpje in de bergen

Nog maar 1 kilometer te gaan!

Het dal van de Elbe

Mooie vergezichten die de klim naar boven wel waard zijn

En 's avonds daalt de mist neer

Ondertussen in mijn kleine zusje Eva in Berlijn aangekomen en gaan we deze week gezellig samen doorbrengen. Te veel te doen, te weinig tijd dus we gaan maar aan de slag!

Onderweg

Dat was het dan, mijn half jaar in Noord-Zweden is alweer voorbij. Op het randje van afgezaagd kan ik alleen maar denken "wat gaat de tijd toch snel hé?". Het leven lijkt erg lang als je vooruit kijkt, maar terugblikkend was het enkel een serie ogenblikken waar geen grip op de krijgen valt.

Na een week samen met Sebas in Umeå, hebben we de nacht trein naar Stockholm genomen (bedje met uitzicht op de oostkust van Zweden iemand?), waar we mijn grote zus en haar vriend troffen om samen van Zuid-Zweden te genieten. Met de auto van Stockholm, naar Göteborg (Jeutebor-j), via Malmö (Malmeuuu) en Hamburg (gewoon Hamburg, alweer in Duitsland inderdaad), naar Heerde voor de familie reünie van mijn moeder's kant. Om een indruk te krijgen van onze reis, hier een selectie van foto's:

De vier musketiers onderweg in Stockholm

Het smalste straatje van Stockholm - 60 cm breed

Midsommarkransen :-)

Dat geïmporteerde Heineken bier ging er wel in

Vervolgens in Göteborg, onderweg naar de Archepilago

Een lieflijk vissersdorpje op een van de eilanden

Dit land ga ik straks missen....

Toch nog best koud!!!

Fika met mijn grote zus in de rosentuin in Malmö

En toen lag Duitsland er ook uit....

Zo waar

Ondertussen ben ik weer in Nederland, in Tilburg om precies te zijn, fijn bij mijn moeder thuis. Een weekje in Brabant, met rosé-tjes op het terras, haring bij de lunch en op vrijdag een barbecue feestje in de achtertuin. Aanstaande zaterdag neem ik de trein weer terug naar huis, terug naar Berlijn, waar het 'normale' leven weer op me wacht. Op naar mijn laatste semester!

Weer samen - de laatste week in Umeå

 

Tijd om te gaan

Het is bijna zover, mijn tijd in Umeå zit er over 9 dagen alweer op. Hoewel na de laatste sneeuwbuien in mei de twijfel toch wel een beetje insloeg of de winter in Umeå ooit eindigt, kan ik nu zeggen dat het het allemaal waard is geweest want lente/zomer in Noord-Zweden is fantastisch!! De laatste dagen wordt het hier helemaal niet meer donker en dat is verwarrend, maar ook best fijn als je om half 2 's nachts naar huis aan het fietsen bent. Licht op je fiets is hier niet nodig. De zon gaat onder om 23u en komt weer 'op' om 2.30u. Afgelopen vrijdag was er een groot studentenfeest omdat het semester is afgelopen en we hebben de hele nacht buiten staan feesten, in het 'daglicht'. Een vreemde gewaarwording.

'Zonsondergang', of wat erop moet lijken

Op dinsdag komt Sebastian aan in Umeå, om ervoor te zorgen dat ik toch echt weer mee naar huis kom. We gaan een week lang genieten van alles wat Umeå te bieden heeft: een fietstochtje naar een eiland voor de kust, het verkennen van grotten, winkelen in het schattige centrum, wandelen rond het meer en in de bossen en uiteraard Nederland van Duitsland zien winnen in de lokale sportbar (dat wordt nog wat trouwens... hopelijk doen we het beter dan afgelopen zaterdag...).

Dan nemen we op 19 juni de 'nachttrein' naar Stockholm. Ik ben niet van plan om te slapen, maar om de hele weg van het uitzicht te genieten. Het zal me wel zwaar vallen om afscheid te nemen van mijn thuis hier, van het stadje en vooral van mijn nieuwe vrienden. Ik heb de komende jaren een hoop reizen te maken om al mijn nieuwe vrienden te gaan bezoeken!

In Stockholm zien we vervolgens mijn grote zus en haar vriend, voor een paar dagen in de hoofdstad en vervolgens een roadtrip via Göteborg terug naar... Nederland! Voor even dan. Want op 7 juli is het dan weer echt tijd om naar 'huis' te gaan, Berlijn roept me weer.

"How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard"

(A.A. Milne, Winnie-the-Pooh)

Het lieflijke centrum van Umeå

Zomer in Umeå

Ze hadden gelijk toen ze zeiden dat de lente in Umeå maar twee weken duurt. Het begon warmer te worden, de sneeuw verdween, de natuur is geëxplodeerd en toen was het opeens zomer. Écht zomer! Vanochtend werd ik wakker omdat de zon al sinds 4 uur vanochtend op mijn raam stond te schijnen, wat een soort greenhouse effect tot gevolg had. De zon verdwijnt trouwens we nog steeds achter de horizon, maar is nooit meer echt ver weg. Ze is even weg, maar een schemering verraad haar aanwezigheid, en dan begint ze al snel weer aan een volle rondgang door de onwijs blauwe hemel.

Dit weekend was er een groot brännboll toernooi, met op zaterdagavond het eindfeest in Ålidhem, de studentenwijk. Ik heb gehoord dat er respectievelijk een fiets, een barbecue en een bank door een ruit zijn gegooid en de politie is geregeld uitgerukt. Dronken studenten in het wild, zonder gevoel van richting of tijd, dat zorgt voor problemen. Zelf zat ik braaf binnen met vriendinnetjes oer-Zweeds het Eurovisiesongfestival te kijken, wat hier enorm populair is blijkbaar. Het was dit jaar ook niet voor niets, want Zweden heeft zowaar gewonnen! Ik vond het nummer sowieso al tof en nu is er helemaal niets anders meer op de radio te horen dan Loreen met Euphoria.

Juichen voor de Zweedse Loreen

Na nog een doorzakkertje ben ik naar huis gefietst langs het Nydala meer en moest echt even stoppen voor de volgende foto. Dit was om half 2 's nachts, echt niet te geloven.... Nog 4 weekjes tot midzomer! Ik ga dit mooie Zweden toch wel onwijs missen straks...