Dat deden we dus

Hey, we zijn in Panamá! Na 3 maanden fijn Europa had ik nog 40 dagen Colombiaans visa over (van de 180!). We zouden ze niet nodig hebben, want na een paar weken begon het te knagen bij Kevin. We gingen van Bogota naar Cali, en verder naar Popayán en San Agustín, het zuiden van het land. Dicht bij de Pacifische kust van Colombia, die recht doorloopt naar Panamá. Kevin was ook bijna jarig (2 december), én we wisten dat zijn ouders 6 weken naar Cyprus zouden gaan, er zat een housesit op ons te wachten. Dus hebben we een vlucht geboekt. 

Tot die tijd hebben we nog van Colombia genoten. Cali wordt (door de Caleños zelf) de salsa hoofdstad van de wereld genoemd. We hebben er een complete week salsa lessen geboekt, en zijn naar de beroemde salsa club La Topa Tolondra gegaan. We oefenden elke dag, gingen dansend over straat, en hebben nu aardig wat meer moves "under our belt"!

Het was vreemd, want we zijn twee keer in Cali geweest. De eerste keer hadden we alle slechte berichten over de stad in ons hoofd: het is gevaarlijk, je kunt overal beroofd worden, de cartels zijn er nog gaande... We waren super paranoïde en hebben het hostel amper verlaten. Toen we terugkwamen voelde het anders. Er wonen ook normale mensen in de stad, met normale levens, die trots zijn op hun stad en hun cultuur en dit graag willen delen. We deden een walking tour, rustig door de binnenstad. We liepen naar de lokale markt voor fantastische Pacifische vis. We boekten onze salsa lessen. En door onze andere mindset, was het alsof we opeens op een compleet andere plek waren. Cali was niet veranderd, maar wij zagen het anders, en daardoor voelden we ons anders, en gedroegen we ons anders! 

“There is only one reality, but there are many ways that reality can be interpreted.”

― B.K.S. Iyengar, Light on Life

Anyways, we hadden het er opeens veel meer naar ons zin. En we zijn niet beroofd of aangevallen of ontvoerd. En moesten wel een beetje om onszelf lachen. Tussen deze "Geschiedenis van Twee Steden" door hebben we San Agustín bezocht. Het stond al op de lijst vanwege het mysterieuze archeologische park dat er ligt, maar ik zag een paar maanden geleden ook dat vrienden van mij uit Nicaragua, een Mexicaans / Duits stel, daar net land had gekocht. En we waren welkom! Super leuk om Gabriela en Philip weer te zien. We hebben in Nicaragua toen ooit samen de vulkaan Telica beklommen, dat was net voordat ik Kevin leerde kennen. Zo'n tocht schept een band, en we hebben sowieso veel gemeen, zelfde humor, kijk op het leven, drang om meer met de natuur te zijn. 

Throwback aug 2017, op de top van Telica! Links ik, met dan Philip en Gabriela 💕

We zijn een hele week bij ze gebleven en het was fijn. Ze woonden pas net 3 maanden op hun kleine biologische finca en waren nog een beetje aan het wennen, langzaam plannen aan het maken. Voor ons was het interessant om een kijkje in onze eventuele toekomst te hebben. Zitten wij er straks ook zo bij? Hoe zou dat zijn? Om na zolang en zoveel reizen opeens de rugzak neer te gooien? En de handen in de aarde te steken? Mmm.

En toen dus naar Panamá. Kevin wilde aanvankelijk zijn ouders verrassen en zomaar op de stoep staan, maar zijn nichtje, die zou kunnen zorgen dat zijn ouders dan ook daadwerkelijk thuis zijn, was zelf weg. Dus heeft hij ze alsnog een week voorpret gegeven, en de vraag of ze ons willen ophalen van het vliegveld. Kevin was helemaal in zijn nopjes, met zijn verjaardag omringt door vrienden en familie. Kerst en oud en nieuw in aantocht, het huis al gauw voor onszelf, leuke activiteiten in de stad, even genieten van zijn geboorteplek. Ondertussen zijn zijn ouders alweer terug uit Cyprus, en wij vliegen 22 februari weer terug naar het zuiden, direct naar Quito (Ecuador). Nog zo'n plek met een slechte reputatie. Maar alle reizigers in Cali die er net vandaan kwamen waren alleen maar lyrisch. En wist je dat rond de 80% van de "fine flavour cacao" ter wereld uit Ecuador komt? 

Oké, en dan nu wat foto's, een soort random selectie. Hoe is alles daar? 

Hey, Malou (vriendin van Tedje) is op vakantie in Panamá!

Nog een hike, dit keer het oude schoolvrienden van Kevin

Gezellig, kerst bij de grootouders (wij zijn een beetje underdressed)

Aan de Cinta Costera in Panama City

Op het Panama Jazz Festival, rechts achter mij een oud-oom van Kevin

Dixit spelen met vrienden 💟

Familie reünie! (zie je ons?)

Lekker hip in een micro brouwerij met vrienden voor live jazz

Erick (links) en zijn Emilia hebben net een kindje gekregen 💕

De oudjaars-optocht en wisseling van de lokale reina in Las Tablas

Si, Panamá! 

Ook Dixit spelen met de familie. Opa vergat steeds welke kaart hij had neergelegd 😅

Een nachtje kamperen in nationaal park La Yeguada!

Weer een hike

Tot slot, lekker chillen in de tuin van het vakantiehuisje van de ouders van Kevin 🏡

Europa

Het was raar om weer terug te komen in Colombia. In het grauwe koude Bogota. Alsof die drie maanden in Europa niet gebeurd waren! Maar dat waren ze wel, en ik heb er met volle teugen van genoten. Het is altijd beter om in de zomer in Nederland aan te komen. Iedereen is relaxter, het is fijner vertoeven. We hebben er veel uitgehaald, met eerst een paar dagen in het, nog ongeschonden, Valencia. Lekker de jetlag eruit gefietst in het Túria park! 

Parc del Museu de les Ciències in Valencia

Tja, we moesten natuurlijk het beroemde "Agua de Valencia" proberen

En toen door naar Eindhoven, voor een warm welkom van Roanne en Maas, en mijn zus, mijn lieve, geweldige, mooie, prachtige, sterke grote zus. We zijn zo verschillend, maar juist daarom vullen we elkaar zo goed aan. Een verblijf in Nederland begint altijd met een dikke knuffel en het neergooien van de backpack op de zolderkamer in Boxtel 🏡 Zo fijn! 

Lekker aan de wandel, van Oisterwijk naar Boxtel

Met de klokhuis-podcast (On-on-onmisbare uitvindingeeeeeen) gaat de rit erg snel! 

Colombiaanse arepas voor bij de BBQ

Een verlaat verjaardagsfeestje en top welkomsfeestje!

Een van mijn cadeautjes: een dagje prehistorisch dorp met opa en oma en de bups

Het was een mooi dagje samen!

De tijd in Boxtel en Tilburg ging snel, zeker ook met een weekje Amsterdam tussendoor. Mijn moeder zou met haar partner Peter hun 70e verjaardag vieren in het legendarische bakhuisbos, waar ik al kampeer sinds ik een paar weken oud ben. We zaten er een week om alles voor te bereiden en het is een geweldige samenkomst geworden. Boffen met het weer ook! Het was de eerste keer dat Kevin "mijn" bos zag, en meemaakte. Lekker kampvuurtje stoken, skinny dippen in het Heerderstrand, paddestoelen bestuderen, grote potten soul-food koken, rond het vuur zitten en 's avonds in de tent genieten van de frisse boslucht en -geluiden. Het feest aan het einde was de kers op de taart. En het was dubbel feest dat weekend, want de dag erna vierde mijn vader dat hij al 25 jaar met Truus is getrouwd! 

Bij het Holocaust momument in Amsterdam met Marijke en Gerard

Een bezoekje aan Marken, iconisch eiland in de voormalige zuiderzee

Op bezoek bij mijn lieve oud-tante Ada

Yes, we gaan naar Artis om de baby giraf te bewonderen! 

In het bakhuisbos, tijd om de blokhut op te tuigen

Lekker kokkerrelen boven het vuur

Mijn lieve moeder in haar knollentuin :-)

Kevin die met de kettingzaag aan de slag ging (boom was door Tim omgehakt)

Bij een feest hoort altijd een stukje natuurlijk

Lieve Maria en Peter... hoeveel weten jullie eigenlijk van elkaar? ;-)

En nogmaals gefeliciteerd aan papa en Truus met 25 jaar getrouwd 🌟

Helaas kregen we een paar weken later wat slechter nieuws, met eerst mama die halsoverkop over haar elektrische fiets valt en op haar hoofd beland. Het was een harde klap, ze was even weg, en kwam pas weer echt bij op de IC... Iedereen flink geschrokken, en zeker Peter, die de volgende dag zelf naar het ziekenhuis werd afgevoerd met een beroerte. Allebei mochten na een dag weer naar huis, maar mama is tot vandaag nog herstellende, met flinke vermoeidheid, dubbelzien en traag praten en denken. 

Hier zagen Peter en mama elkaar weer na allebei een respectievelijk nachtje in het ziekenhuis...

We hebben ook Cyprus weer bezocht, met onderweg pit-stops in Bochum (mijn vriendin van de uni in Berlijn bezocht), Praag en Wenen (het was op de route...). Wat een bof om zo tussendoor nog meer van Europa te ontdekken, beide steden hebben hun eigen pracht en praal. 

Praag was prachtig maar errug druk met toeristen

In Wenen begon de herfst zich al aan te kondigen! 

Vanuit Wenen vertrok onze vlucht naar Paphos, een uurtje bij Limassol vandaan, waar de broer van Kevin al een aantal jaar woont. Hij en zijn vrouw hadden net hun tweede kindje gekregen, de kleine Sasha die nog geen maand oud was toen we haar al mochten vasthouden. En hun kleine Daniel van 3 wist ook nog wie we waren! Terwijl het in Nederland al wat guurder begon te worden, zaten wij tussen de olijfbomen, carob, kamelen en granaatappels. Oh en wijn, die net als in Porto soms goedkoper was dan water. Met onze neus vielen we in een wijnfestival-botervloot, met traditionele Cypriotische muziek en onbeperkte wijn op de tap, rood en wit. Het was genieten van familie, van het eiland, van elkaar 🌞

Gelukkig was het in Cyprus gewoon lekker warm

Ome Kevin en Tante Daphne 💑

Land in zicht! 

Kusje voor de kameel? 

Daar is Sasha, ons nieuwste nichtje 

Fijn op stap met Kevin's broer en vrouw!

Wat een luxe om een toffe oom te hebben

En een tante die rare dingen doet

En toen weer terug naar Boxtel, voor de laatste loodjes en een fijn midweekje Rotterdam met de van Sprundels. Wat hebben we het toch goed in Nederland, een van de beste landen om geboren te worden in deze wereld. Het is alsof je de loterij wint, de voorsprong die je hebt met een Nederlands paspoort. Super willekeurig ook, wie of wat bepaald waar je geboren wordt? Ik heb nu een veilige jeugd gehad, met een goede school, en de kans om zelfs twee master opleidingen te doen met ondersteuning van de staat. Ik ben niet uitgehuwelijkt, besneden, misbruikt, gebombardeerd, overstroomd of thuisgehouden toen ik eenmaal ongesteld werd. Reizen gaat ook lekker zo, met wel 191 landen waar ik visa-vrij heen mag (Panama heeft er 149). En waar heb ik dat alles aan verdient? Ik kan alleen maar dankbaar zijn. Ben ik ook :-)

En ik ben ook mega dankbaar weer aan iedereen die ons een warm welkom heeft geheten, onderdak heeft geboden, ons op sjouw heeft genomen en ons gevoerd heeft! Mijn hart is weer helemaal vol 💗

Een ijsje met onze neef Onno!

Veel rondgesjouwd samen!

En dan nog een laatste wandeling in de duinen met zijn allen...

We hebben de Euro-trip heel decadent afgesloten met een weekje Porto, een verassend leuke stad. Het idee was eerst om een stuk van de Camino de Santiago te lopen, maar de stad zelf had zoveel te bieden, dat we vooral veel kilometers in het centrum en eromheen hebben gelopen. Zelf ben ik ook een dag met de bus naar de Porto "mountains" gereden, om daar ook nog een hele dag op en neer door de bossen te struinen. We vlogen uiteindelijk via Madrid weer terug naar Bogota, om onze weg in Colombia te vervolgen. Hoewel... vrijdag gaan we alweer van land wisselen! (daarover later meer). 

Bye bye Nederland!

Porto was heerlijk, wat een topstad!

De natuur in, op slechts een halfuurtje met de bus vanuit de stad

En toen de backpack weer op!