Strandleven

Al weer bijna twee maanden terug in Las Peñitas, Nicaragua. De plek waar ik niet had gedacht zoveel tijd door te brengen. Nicaragua was een land waar ik doorheen moest op weg naar Mexico. Het is een land geworden waar ik mijn hart verloren heb.

Samen met Kevin run ik Mano a Mano weer, maar het is laagseizoen. Dit betekend minder toeristen en een lage bezetting. Door de "situatie" in Nicaragua zijn er nog eens extra minder mensen en het is te merken. Veel vragen of het nu weer veilig is hier, of alles weer "normaal" is.

In principe kun je hier als toerist weer een prima tijd hebben. Het land is nog steeds onwijs mooi, je loopt nergens gevaar voor wat dan ook (behalve dan misschien het krijgen van dengue dat zich steeds meer verspreid hier) en het is allemaal zelfs een beetje goedkoper nu omdat veel hotels en restaurants eenvoudig hun prijzen omlaag hebben moeten doen vanwege de situatie en concurrentie. Er zijn geen wegblokkades meer, geen grote optochten waarbij de politie optreed, geen gebouwen en bomen die in de fik worden gestoken. Je zou bijna denken dat alles inderdaad weer oké is.

Maar op de achtergrond broeit alles nog. De president is nog steeds niet de favoriete persoon van het volk, evenmin als zijn vrouw de vice-president. Het stel heeft er echter alles aangedaan om de oppositie hardhandig de kop in te drukken. Het volk weet even niet meer wat ze moeten doen, of wat ze kunnen doen, en of ze eigenlijk wel iets moeten doen met de prijs die erop staat als je het lef hebt om je ook maar enigszins negatief tegen het regime uit te spreken...

Er heerst een afwachtende sfeer, tot wellicht 2021 wanneer er weer presidentiële verkiezingen zijn. Sommige vertellen ons hier dat hij deze wellicht gaat winnen, met corruptie, maar dat het volk dit niet zal laten gebeuren. Maar wat er dan wel gebeurd? Niemand weet het precies. En als je net als Kevin en Thyrso hier een bedrijf hebt dat helemaal van het toerisme en dus de veiligheid en stabiliteit in het land afhangt is dit best wel spannend.

Aan de ene kant willen we graag dat de toeristen weer terugkomen, dat het hostel weer lekker vol zit en iedereen naar Nicaragua komt. Maar aan de andere kant is het ook heel dubbel om lekker aan het strand mojitos te drinken terwijl de lokale bevolking zo onderdrukt wordt...

Een interessante situatie is het sowieso. Ik ben in ieder geval wel weer blij hier te zijn, en geniet van het leven hier. Naast receptie en het algemene management van het hostel is er genoeg tijd om lekker te surfen, yoga te doen, chocolade en bananenwijn te maken, te lezen en te leren, en ook zelfs af en toe weg te gaan met Kevin, kleine tripjes om meer van Nicaragua te zien.

En volgende week komt Tedje aan, samen met haar zusje! We hebben een hele planning voor de boeg en ik kan niet wachten hun dit mooie land te laten zien. Lieve groetjes uit het mooie Nicaragua :-)

Onze lieve meiden maken mojito's! 

Yoga les geven met uitzicht op de zee

Mano a Mano vanuit de lucht

Deze was binnen twee weken alweer helemaal uitverkocht, alle 18 liters

De bananenwijn was dan ook heel erg lekker

Spelletjes spelen op de straten van Leon

Zonsondergang met de vulkanen op de achtergrond

Tijdens een canyon tour in Somoto

Een biertje van een micro craft brewery in Nicaragua

Samen eten met het personeel en de vrijwilligers

Zonsondergang over de strand van Las Peñitas

In ruil voor een tarot legging kreeg ik een yoga foto-shoot van een vriendin :-)

Heel blij met de foto's, en deze zijn nog onbewerkt zelfs!

Eigenaren van een hostel in El Transito, waar we een surftripje maakten

Kreeft eten, need I say more?

Dat ben ik ja, wachtend op een golf

Homemade chocolate peanut butter cups met cacao bonen uit Nicaragua

#hostellife

Meet Gatún, de hostel kat, een schatje. Het was zo warm dat ze in een pot ging liggen. 

Even de computer opstarten om wat online te werken. Aan de bar :-P

Waarom niet?

Weer bijna twee maanden in Nederland geweest. Het was eigenlijk nog niet zo lang geleden dat ik er samen met Kevin was en er werd hier en daar gevraagd "waarom ik er al zo snel weer ben?" De vraag is eigenlijk waarom niet? Ik heb de flexibiliteit en locatie-onafhankelijkheid in mijn leven ingebouwd om als ik zin heb weer een tijd bij mijn zus en haar heerlijke kids te zijn. Kleine kinderen worden snel groot en als tante wil je dan toch het een en ander meemaken.

Met het reisschema van 2019-2020 paste deze twee maanden er precies in en ik kon zo ook mooi alle opa & oma oppasdagen opvangen wanneer de opa & oma in kwestie op vakantie waren. Mijn online werk als editor ging gewoon door, mijn baas daar geeft er niet zoveel om waar ik zit, en het hostel van Kevin in Nicaragua heeft mij zometeen pas weer nodig.

Ook zijn juli en juli weer-technisch wat fijner in Nederland dan oktober en november ;-)

Ik heb het heerlijk gehad. Het was fijn om iedereen zo snel al weer te zien. Nu was het niet van "zeg wat heb jij de afgelopen twee jaar allemaal gedaan?" maar meer een voortzetting van gesprekken. Goede gesprekken, die beginnen met goede vragen. De verjaardag van mijn zus, de familie reünie, de jaarlijkse zussendag, een klein weekje Madrid met Tedje en zelfs mijn eigen fijne verjaardagsfeestje, ik mocht het meemaken.

Ik ben er allemaal erg dankbaar voor en heb met volle teugen genoten. Nu weer opgeladen terug naar Centraal Amerika, naar Nicaragua, nog even terug naar Utopia in Guatemala, in Panama proberen een zeil-lift naar Sint Maarten te vinden, en dan met een lange bocht weer terug voor wellicht een vlucht naar... Nieuw-Zeeland? Kevin wil wel mee, dus daar mikken we op.

Natuurlijk weet ik ook wel ondertussen dat het leven is wat je gebeurd, terwijl je andere plannen maakt ;-)

Cacao paradijs

We zijn ondertussen al 4 maanden in Utopia Eco Lodge & Cacao Farms en mijn volgende Nederland bezoek komt er weer bijna aan. Van 26 mei tot 29 juli ben ik in mijn geboorteland voor familietijd. Dit maal kom ik alleen, Kevin gaat in dezelfde tijd naar zijn ouders in Panama. We zien elkaar dan eind juli weer in Nicaragua, waar we drie maanden samen Mano a Mano gaan runnen. En daarna komen we hier weer terug, in cacao paradijs.

Ik heb nu al meer dan 200 mensen in mijn cacao & chocolade tour gehad en doe het riedeltje nog steeds met veel plezier. Elke groep is weer anders, met andere mensen en andere vragen. En er zijn zoveel aspecten van cacao waar ik het over kan hebben in de 2-3 uur dat de tour duurt, dat het altijd net iets anders uitvalt. Het eindresultaat is wel steeds hetzelfde, want de tour eindigt met een verse batch 70% pure chocolade gemaakt van bonen van onze eigen plantage, waarvan de deelnemers dan bonbonnetjes mogen maken.

Sinds een paar dagen is het allemaal nog mooier geworden, want we zijn van een kleine cabaña naar de manager-woning verhuisd, een mega upgrade. We hebben opeens zoveel ruimte dat we niet weten wat we ermee aanmoeten. Plus ook nog een eigen badkamer, twee balkons, een hangmat, een tuin met cacao boompjes in aanwas en een eigen huis opossum. Die laatste is wel een beetje luid ’s nachts als ze op pad gaat, maar we nemen het voor lief. Alles is mooi ontworpen van hout en erg rustiek. Het is er zo fijn dat we vandaag, onze gezamenlijke vrije dag, niet eens de behoefte hebben om weg te gaan. Een staycation.

In de chocolade keuken is op dit moment mijn studente bezig. Het is een meisje uit het dorp hier vlakbij, haar twee zussen werkten hier al in de restaurant keuken. Ik ben haar aan het trainen op het verwerken van cacao, van het roosteren tot de schillen verwijderen tot het verpakken voor de verkoop. Daarnaast probeer ik haar wat basis recepten te leren, die ik heb uitgetypt in het meest simpele Spaans dat ik ken. Jip en Janneke in Madrid. Haar eerste taal is namelijk een traditionele Maya taal Q'eqchi' en ze is ook nogal uit haar comfortzone in de nieuwe rol.

Ze had bijvoorbeeld nog nooit in haar leven een cake springvorm in elkaar gezet, of een Snickers gegeten (die we hier namaken), laat staan dat ze weet wat Superfood Bliss Balls met moringa en kurkuma zijn en wie die in godsnaam zouden willen eten. Vegan en zonder suiker? Het is een beetje een cultuurschok voor ons beide maar ze doet het super en het is wel gezellig in de keuken zo. Als ik straks weg ben duurt het ongeveer 2 weken voordat de nieuwe “chocolate girl” komt en dit meisje gaat ondertussen de basisproducten een beetje lopende houden.

Naast de chocolade geniet ik nog steeds onwijs van de natuur hier, de wilde jungle, met de meest mooie kleuren vogels, bloemen en vlinders. Ik geef af en toe yogales en doe elke dag mijn eigen flow. Ook heb ik me in tarot kaarten gestort en iedereen hier die maar wil kan een lezing krijgen. Kan ik weer oefenen.

Toch heb ik ook onwijs zin om straks weer in Nederland te zijn. Het zal langzamerhand mooier weer aan het worden zijn en de overgang van lente naar zomer is een vrolijke. Ik zie jullie straks allemaal gauw weer! Tante Daphne komt eraan!

Zonsondergang vanuit de uitkijk

Semuc Champey - de reden dat al die mensen hier komen

Met Semana Santa hadden we grote groepen Guatemalteken op bezoek

Het restaurant met uitzicht tijdens happy hour

De bar van Utopia, met de meest sexy manager ooit

Zo maak je dus chocolade

Een paar van mijn creaties

Cacao fruit

Uitzicht vanaf het yoga platform

Zo immens dankbaar en gelukkig :-)

Utopia

Het is hier, zeg maar, fantastisch. Ruim een jaar geleden stuurde it Utopia Eco-Hotel & Cacao Farm een eerste mailtje, dat ik graag bij hen de rol van “Chocolate Master” kom opnemen. Ik was toen nog in Granada, Nicaragua en had net afscheid genomen van Matt… het plan was langzaam richting Mexico te reizen, en zeker een paar maanden hier te komen werken.

Dat was het plan, maar ik mailde alweer gauw dat ik toch nog éééventjes iets langer ik Nicaragua zou blijven. Dat eventjes werd bijna een jaar, met een nieuwe relatie, een hele hoop leren en een lang bezoek aan Nederland ertussen gefrot, maar toen was het toch eindelijk zover, ik kon naar Guatemala komen. En Kevin ging mee!

Het hotel zit hier midden in jungle rondom Lanquin, waar al minstens 3000 jaar cacao wordt verbouwd. Cacao was een onwijs belangrijk gewas voor de Olmecs, de Mayas en de Azteken, en heeft na het (verwoestende) contact met Europa ook de rest van de wereld veroverd. Op het terrein hier staan ongeveer 2000 cacao bomen, waarvan de meeste ongeveer 3-4 jaar geleden zijn gepland. Dat betekend dat ze dit jaar hun eerste grote oogst gaan geven, en ik zit midden in deze mooie periode.

De omgeving hier staat ook bekend om Semuc Champey, wat in het Q'eqchi' (de inheemse taal) zoveel als de “Plek van de Verborgen Rivier” betekend. Het is een fantastisch mooie plek waar de Cahabon rivier verdwijnt onder een serie van natuurlijke bronnen, vol met super helder water, en op een zonnige dag is het licht door het water magisch mooi.

De eerste dag dat Kevin en ik in Utopia waren hebben ze ons gelijk op de “Semuc tour” gestuurd, waarbij we een grot met kaarsen hebben bezocht, omhoog naar een look-out zijn geklommen, in de baden van Semuc hebben gezwommen en vervolgens met tractor binnenbanden weer terug naar het hotel zijn “getubed”. Een mooie volle dag en een super begin van onze tijd hier.

De volgende dag begon mijn training voor de chocolade. Er worden hier in het restaurant een hoop chocolade producten aangeboden, van bonbons tot vegan avocado chocolate cake, huisgemaakt ijs en cacao granola bars. Hier ben ik nu verantwoordelijk voor, ik sta dus elke dag in de choco-keuken van alles te kokkerellen, letterlijk "tree-to-bar". Daarnaast geef ik de Utopia Chocolate Tours, waarbij je van alles over de cacaoboom en de geschiedenis van chocolade leert en we vervolgens aan de slag gaan de cacaoboon te verwerken tot bonbonnetjes naar eigen smaak.

Hoeveel mensen houden van chocolade? Maar hoeveel mensen weten eigenlijk hoe het wordt gemaakt? Dat het een vrucht is? Bij elke tour hier zie ik werelden opengaan voor mensen, en oogjes oplichten zodra de bonen zich in de blender transformeren tot een vloeibare chocolade massa.

Naast de chocola is hier een mooi yoga deck met fantastisch uitzicht waar ik af en toe ook les geef als de yoga lerares een dag vrij heeft, maar waar ik vooral mijn eigen flows maak. Er is een restaurant en bar waar de rest van de vrijwilligers (ook Kevin) werken, een mooi internationaal team, en dan is er een jungle gym, een volleybal en basketball veld, mooie wandelpaden en de rivier die dag in dag uit op de achtergrond te horen is. Het is wat mij betreft echt een paradijs en ik ben helemaal in mijn nopjes.

Ik ben van plan hier zeker 3 maanden door te brengen en dan Belize te bezoeken voor een nieuwe visumstempel. Het is ruim 12 jaar geleden dat ik daar was voor mijn master onderzoek toendertijd, en zowel Belize als ik zijn in de tussentijd een hoop veranderd. Midden-Amerika heeft me al die tijd niet losgelaten!

Paradise found

Achter ons verdwijnt de rivier in de grotten