Waarom niet?

Weer bijna twee maanden in Nederland geweest. Het was eigenlijk nog niet zo lang geleden dat ik er samen met Kevin was en er werd hier en daar gevraagd "waarom ik er al zo snel weer ben?" De vraag is eigenlijk waarom niet? Ik heb de flexibiliteit en locatie-onafhankelijkheid in mijn leven ingebouwd om als ik zin heb weer een tijd bij mijn zus en haar heerlijke kids te zijn. Kleine kinderen worden snel groot en als tante wil je dan toch het een en ander meemaken.

Met het reisschema van 2019-2020 paste deze twee maanden er precies in en ik kon zo ook mooi alle opa & oma oppasdagen opvangen wanneer de opa & oma in kwestie op vakantie waren. Mijn online werk als editor ging gewoon door, mijn baas daar geeft er niet zoveel om waar ik zit, en het hostel van Kevin in Nicaragua heeft mij zometeen pas weer nodig.

Ook zijn juli en juli weer-technisch wat fijner in Nederland dan oktober en november ;-)

Ik heb het heerlijk gehad. Het was fijn om iedereen zo snel al weer te zien. Nu was het niet van "zeg wat heb jij de afgelopen twee jaar allemaal gedaan?" maar meer een voortzetting van gesprekken. Goede gesprekken, die beginnen met goede vragen. De verjaardag van mijn zus, de familie reünie, de jaarlijkse zussendag, een klein weekje Madrid met Tedje en zelfs mijn eigen fijne verjaardagsfeestje, ik mocht het meemaken.

Ik ben er allemaal erg dankbaar voor en heb met volle teugen genoten. Nu weer opgeladen terug naar Centraal Amerika, naar Nicaragua, nog even terug naar Utopia in Guatemala, in Panama proberen een zeil-lift naar Sint Maarten te vinden, en dan met een lange bocht weer terug voor wellicht een vlucht naar... Nieuw-Zeeland? Kevin wil wel mee, dus daar mikken we op.

Natuurlijk weet ik ook wel ondertussen dat het leven is wat je gebeurd, terwijl je andere plannen maakt ;-)

Cacao paradijs

We zijn ondertussen al 4 maanden in Utopia Eco Lodge & Cacao Farms en mijn volgende Nederland bezoek komt er weer bijna aan. Van 26 mei tot 29 juli ben ik in mijn geboorteland voor familietijd. Dit maal kom ik alleen, Kevin gaat in dezelfde tijd naar zijn ouders in Panama. We zien elkaar dan eind juli weer in Nicaragua, waar we drie maanden samen Mano a Mano gaan runnen. En daarna komen we hier weer terug, in cacao paradijs.

Ik heb nu al meer dan 200 mensen in mijn cacao & chocolade tour gehad en doe het riedeltje nog steeds met veel plezier. Elke groep is weer anders, met andere mensen en andere vragen. En er zijn zoveel aspecten van cacao waar ik het over kan hebben in de 2-3 uur dat de tour duurt, dat het altijd net iets anders uitvalt. Het eindresultaat is wel steeds hetzelfde, want de tour eindigt met een verse batch 70% pure chocolade gemaakt van bonen van onze eigen plantage, waarvan de deelnemers dan bonbonnetjes mogen maken.

Sinds een paar dagen is het allemaal nog mooier geworden, want we zijn van een kleine cabaña naar de manager-woning verhuisd, een mega upgrade. We hebben opeens zoveel ruimte dat we niet weten wat we ermee aanmoeten. Plus ook nog een eigen badkamer, twee balkons, een hangmat, een tuin met cacao boompjes in aanwas en een eigen huis opossum. Die laatste is wel een beetje luid ’s nachts als ze op pad gaat, maar we nemen het voor lief. Alles is mooi ontworpen van hout en erg rustiek. Het is er zo fijn dat we vandaag, onze gezamenlijke vrije dag, niet eens de behoefte hebben om weg te gaan. Een staycation.

In de chocolade keuken is op dit moment mijn studente bezig. Het is een meisje uit het dorp hier vlakbij, haar twee zussen werkten hier al in de restaurant keuken. Ik ben haar aan het trainen op het verwerken van cacao, van het roosteren tot de schillen verwijderen tot het verpakken voor de verkoop. Daarnaast probeer ik haar wat basis recepten te leren, die ik heb uitgetypt in het meest simpele Spaans dat ik ken. Jip en Janneke in Madrid. Haar eerste taal is namelijk een traditionele Maya taal Q'eqchi' en ze is ook nogal uit haar comfortzone in de nieuwe rol.

Ze had bijvoorbeeld nog nooit in haar leven een cake springvorm in elkaar gezet, of een Snickers gegeten (die we hier namaken), laat staan dat ze weet wat Superfood Bliss Balls met moringa en kurkuma zijn en wie die in godsnaam zouden willen eten. Vegan en zonder suiker? Het is een beetje een cultuurschok voor ons beide maar ze doet het super en het is wel gezellig in de keuken zo. Als ik straks weg ben duurt het ongeveer 2 weken voordat de nieuwe “chocolate girl” komt en dit meisje gaat ondertussen de basisproducten een beetje lopende houden.

Naast de chocolade geniet ik nog steeds onwijs van de natuur hier, de wilde jungle, met de meest mooie kleuren vogels, bloemen en vlinders. Ik geef af en toe yogales en doe elke dag mijn eigen flow. Ook heb ik me in tarot kaarten gestort en iedereen hier die maar wil kan een lezing krijgen. Kan ik weer oefenen.

Toch heb ik ook onwijs zin om straks weer in Nederland te zijn. Het zal langzamerhand mooier weer aan het worden zijn en de overgang van lente naar zomer is een vrolijke. Ik zie jullie straks allemaal gauw weer! Tante Daphne komt eraan!

Zonsondergang vanuit de uitkijk

Semuc Champey - de reden dat al die mensen hier komen

Met Semana Santa hadden we grote groepen Guatemalteken op bezoek

Het restaurant met uitzicht tijdens happy hour

De bar van Utopia, met de meest sexy manager ooit

Zo maak je dus chocolade

Een paar van mijn creaties

Cacao fruit

Uitzicht vanaf het yoga platform

Zo immens dankbaar en gelukkig :-)

Utopia

Het is hier, zeg maar, fantastisch. Ruim een jaar geleden stuurde it Utopia Eco-Hotel & Cacao Farm een eerste mailtje, dat ik graag bij hen de rol van “Chocolate Master” kom opnemen. Ik was toen nog in Granada, Nicaragua en had net afscheid genomen van Matt… het plan was langzaam richting Mexico te reizen, en zeker een paar maanden hier te komen werken.

Dat was het plan, maar ik mailde alweer gauw dat ik toch nog éééventjes iets langer ik Nicaragua zou blijven. Dat eventjes werd bijna een jaar, met een nieuwe relatie, een hele hoop leren en een lang bezoek aan Nederland ertussen gefrot, maar toen was het toch eindelijk zover, ik kon naar Guatemala komen. En Kevin ging mee!

Het hotel zit hier midden in jungle rondom Lanquin, waar al minstens 3000 jaar cacao wordt verbouwd. Cacao was een onwijs belangrijk gewas voor de Olmecs, de Mayas en de Azteken, en heeft na het (verwoestende) contact met Europa ook de rest van de wereld veroverd. Op het terrein hier staan ongeveer 2000 cacao bomen, waarvan de meeste ongeveer 3-4 jaar geleden zijn gepland. Dat betekend dat ze dit jaar hun eerste grote oogst gaan geven, en ik zit midden in deze mooie periode.

De omgeving hier staat ook bekend om Semuc Champey, wat in het Q'eqchi' (de inheemse taal) zoveel als de “Plek van de Verborgen Rivier” betekend. Het is een fantastisch mooie plek waar de Cahabon rivier verdwijnt onder een serie van natuurlijke bronnen, vol met super helder water, en op een zonnige dag is het licht door het water magisch mooi.

De eerste dag dat Kevin en ik in Utopia waren hebben ze ons gelijk op de “Semuc tour” gestuurd, waarbij we een grot met kaarsen hebben bezocht, omhoog naar een look-out zijn geklommen, in de baden van Semuc hebben gezwommen en vervolgens met tractor binnenbanden weer terug naar het hotel zijn “getubed”. Een mooie volle dag en een super begin van onze tijd hier.

De volgende dag begon mijn training voor de chocolade. Er worden hier in het restaurant een hoop chocolade producten aangeboden, van bonbons tot vegan avocado chocolate cake, huisgemaakt ijs en cacao granola bars. Hier ben ik nu verantwoordelijk voor, ik sta dus elke dag in de choco-keuken van alles te kokkerellen, letterlijk "tree-to-bar". Daarnaast geef ik de Utopia Chocolate Tours, waarbij je van alles over de cacaoboom en de geschiedenis van chocolade leert en we vervolgens aan de slag gaan de cacaoboon te verwerken tot bonbonnetjes naar eigen smaak.

Hoeveel mensen houden van chocolade? Maar hoeveel mensen weten eigenlijk hoe het wordt gemaakt? Dat het een vrucht is? Bij elke tour hier zie ik werelden opengaan voor mensen, en oogjes oplichten zodra de bonen zich in de blender transformeren tot een vloeibare chocolade massa.

Naast de chocola is hier een mooi yoga deck met fantastisch uitzicht waar ik af en toe ook les geef als de yoga lerares een dag vrij heeft, maar waar ik vooral mijn eigen flows maak. Er is een restaurant en bar waar de rest van de vrijwilligers (ook Kevin) werken, een mooi internationaal team, en dan is er een jungle gym, een volleybal en basketball veld, mooie wandelpaden en de rivier die dag in dag uit op de achtergrond te horen is. Het is wat mij betreft echt een paradijs en ik ben helemaal in mijn nopjes.

Ik ben van plan hier zeker 3 maanden door te brengen en dan Belize te bezoeken voor een nieuwe visumstempel. Het is ruim 12 jaar geleden dat ik daar was voor mijn master onderzoek toendertijd, en zowel Belize als ik zijn in de tussentijd een hoop veranderd. Midden-Amerika heeft me al die tijd niet losgelaten!

Paradise found

Achter ons verdwijnt de rivier in de grotten

Dankbaar

De Nederland reis zit er weer op, de "vakantie" is voorbij. Ik ben onwijs dankbaar voor alle gastvrijheid en warmte die Kevin en ik de afgelopen 2+ maanden hebben ontvangen. Ik mis jullie nu al! Weer terug in Panama in 30+ graden kon het contrast niet groter zijn.

We hebben een mooie tijd gehad in Nederland. Tilburg, Boxtel, Amsterdam, Utrecht, Rotterdam, zelfs een uitstapje naar Antwerpen.  We hebben veel plekken gezien en veel mensen bezocht. Vooral veel tijd in het mooie Boxtel doorgebracht, waar mijn fantastische grote zus een nieuw nestje heeft gecreëerd voor haar groeiende gezin. Het was voor het eerst dat ik bij het afscheid nemen een soort aarzeling voelde, waarom vertrek ik deze keer ook al weer? Misschien was het bezoek simpelweg niet lang genoeg. Of was het echt té lang geleden dat ik er was, twee jaar. Of het steeds groeiende besef dat wat echt belangrijk is in het leven, de mensen die om je geven zijn.

Hier in Panama zijn we er vooral om kerst nog te vieren met de familie van Kevin, en dan vliegen we naar Guatemala voor een nieuwe uitdaging: ongeveer 3 maanden meehelpen bij de Utopia Eco-Lodge en Cacao Farm in Semuc Champey. Mijn rol daar wordt die van "Chocolate Master", voor het geven van tours en workshops over cacao en chocolade. Het is een positie die ik al meer dan een jaar op het oog heb, en het komt er nu eindelijk van. In maart gaat Utopia ook hun eerste yoga retreat organiseren. Het is serieus een perfecte match, en dat alles met wat als fijne mensen klinken in de pijnlijk mooie jungle van Guatemala. Utopia is een juiste benaming en ik heb er zin in.

Kevin gaat ook mee om te helpen bij de bar en in de receptie, en met het algehele managen van de lodge. Het feit dat hij een compleet hostel van constructie tot groot succes heeft meegemaakt is een grote plus natuurlijk. Zijn ouders komen zelfs even langs om ons succes te wensen, ze willen sowieso meer reizen nu ze allebei bijna met pensioen en nog steeds goed ter been zijn. De vader van Kevin heeft vorig jaar een grote rugoperatie gehad en is eindelijk weer een beetje mobiel. Hij beseft maar al te goed dat gezondheid voorafgaat aan vrijheid.

Kerst in de tropen is een mooie gewaarwording. We gaan zo op verzoek van Kevin's moeder het kerststalletje opzetten en de kerstboom optuigen. Tradities die zijn ge-copy-pasted van meer noordelijke (en op deze wereldhelft dus koudere) regionen, zonder dat er eigenlijk goed is gekeken naar de culturele relevantie ervan. Mooi is wel weer dat de meeste kerstliederen op de radio hier gewoon een salsa ritme hebben, van Mariah Carey die maar een ding wil hebben ze hier niet echt gehoord en op een witte kerst hoeft hier niemand te hopen.

Nogmaals bedankt iedereen voor een fantastische tijd in Nederland. Ik ben van plan in juli alweer terug te komen, en dat is een fijn vooruitzicht voor me. De winter laat ik even aan jullie, en mocht je die zat worden dan weten jullie me te vinden!

En dan hier even een belachelijk aantal foto's van Allemaal Hele Belangrijke Mensen en ik.