Tesoro Verde

De afgelopen maand hebben Kevin en ik off-the-grid in een eco-lodge aan de Caribische kust van Panama doorgebracht. Op een enorm stuk jungle met uitzicht op de zee hebben we de Schotse Jim en Heather vergezeld als Workaway vrijwilligers om mee te helpen hun land bij te houden en te ontwikkelen. Het was fantastisch! Heather en Jim zijn ooit, bijna 30 jaar geleden met een zeilboot op pad gegaan en uiteindelijk na 18 jaar zeilen in Panama "vast" komen te zitten. Nu zijn ze bezig hun stukje aarde om te toveren tot een mooie plek, om er samen met de natuur comfortabel te kunnen leven. De natuur is hier overweldigend! Door de geografische ligging van Panama, als een brug tussen Noord en Zuid-Amerika, is dit een van de meest biodiverse plekken op aarde. Nog voor het ontbijt zagen we vaak al een aantal toekans, luiaards en kolibries en de vegetatie is zeg maar uitbundig.

We hebben onwijs veel gedaan in de tijd die we er hebben doorgebracht. Cacao en limoen bomen planten, een moestuin aanleggen, paden vrijmaken, de bamboe plantage onderhouden, bakbananen, mangos en broodfruit oogsten, ananas in de grond stoppen, compost plekken aanleggen. We hebben veel geleerd en konden goed met onze hosts opschieten. In de vrije tijd hebben we nieuwe recepten uitgeprobeerd, zoals broodfruit-chocolade cake en jobo-kombucha. Yoga gebeurde op het dakterras met uitzicht over de jungle en de zee. Ons onderkomen was een "bothi", geinspireerd op de onderkomens die je in de Schotse heuvels vind voor wandelaars. Het deed me aan de lintoe's (lean-to's) denken waar we in "ons bos" in de Veluwe altijd kampeerden, heerlijk met drie zijden open. Stroom kwam van zonnepanelen op het dak, water van de bron verder op de heuvel. Met mijn verjaardag zijn we naar een onbewoond eiland voor de kust gekayakt (is dat een woord?), om daar met kampvuur en tentjes te bivakkeren en de bijna volle maan te bewonderen.

De hele ervaring was fantastisch en de maand is voorbij gevlogen. Het is lastig allemaal in woorden om te zetten, dus hierbij een hoop foto's om het allemaal wat beeld te geven. Ondertussen zijn we nu weer terug in Panama City, de urban jungle, gelukkig maar voor een paar dagen want 2 augustus trekken we weer in binnenland in. We gaan langzaam onze weg naar het beroemde Bocas del Toro maken waar Doreen en Papito op ons wachten om hun te helpen met hun cacao en paarden finca!

Heather & Jim - heerlijke mensen!

Onze bothi!

Deze lieverd viel uit de boom naast ons huisje!

Te lief! Beetje verdwaald zo uit de boom

Aan de slag in de bamboe waar Jim zijn eigen huis aan het groeien is

Calabash bewerken

Macrame met "draad' gemaakt van plastic flessen - upcycling!

Full moon pizza night!

Iconische kikker - giftig mooi!

Kayaken!

Tesoro heeft enorm veel luiaards die er lekker rondhangen

Love in the Caribean

Yeah!

Choco-broodfruit cake, gekarameliseerde cacao nibs (zelf geoogst, gefermenteerd en geroosterd!) en jobo vodka - yup

Een EK wedstrijd bekijken op een drijvende boot-bar

Cocos koekjes en koffie voor 't ontbijt op het eiland - goedemorgen!

Op een onbewoond eieieielaaaaand - lekker kamperen :-)

Met de moeder van Kevin lekker poedelen

Bye bye Tesoro Verde... I'll be back! ♡

Gevlucht

Het is er allemaal niet beter op geworden in Nicaragua. Er brak steeds meer geweld uit, vooral vanuit de regering, en ondertussen zijn er al meer mensen overleden dan in het regime van Maduro in Venezuela. En dat met een bevolking van amper 5 miljoen… Nicaragua lijdt. Toch blijven de mensen door protesteren, vreedzaam, met optochten, wegversperringen en deze week stakingen in het hele land. De toeristenstroom is nu echt opgedroogd, we enige gasten die we nog in Mano a Mano hadden waren degene die nog niet weg hadden kunnen gaan.

Het begon er steeds meer op te lijken dat we maar het beste weg konden gaan. Dus hebben we een vlucht geboekt, onze spullen uitgezocht, en onze taxichauffeur laten weten dat we naar het vliegveld moesten voor onze vlucht op woensdagochtend. Hij zei dat we dan gelijk moesten vertrekken, op maandag, en hopen dat we door de versperringen heen zouden komen. Het werd een bizarre rit. Net buiten Leon ging de auto stuk en moesten we terug naar het huis gesleept worden, door twee blokkades heen met mannen met doeken voor hun gezicht, die onze bagage wilden doorzoeken op wapens… een van de meest beangstigende momenten in mijn leven.

Een nieuwe auto, alle bagage weer overheven, weer op pad, dit keer al in het donker via landweggetjes ver van de grote weg. Er kwamen ons autos tegemoet en zo wisten we ongeveer welke kant we op moesten. Het begon te regenen, en niemand van ons wist of we in Managua überhaupt kans hadden om veilig het vliegveld te bereiken. Maar wonder boven wonder kwamen we aan. Opeens stonden we met onze tassen onder de TL verlichting, ongeveer 36 uur voordat onze vlucht zou gaan! We hebben even in het vliegveld proberen te slapen, en toen in de ochtend gevraagd of ze ons wellicht op een eerdere vlucht konden zetten. Er was alleen geen plek, we waren niet de enige die weg wilden! Daarom in een hotel gewacht tot het dan eindelijk tijd was om in te checken, en dit land te verlaten. Ik heb al mijn bezittingen meegenomen, geen idee of en wanneer ik weer terug ga komen…

In Panama heel warm verwelkomd door de ouders van Kevin en nu even rust pakken, zaken uitzoeken en een volgende stap plannen. Wellicht even vrijwilligerswerk bij een lodge in de jungle doen. Het hostel is nog open, een van de medewerkers heeft het roer overgenomen om toch nog verloren reizigers een plek te kunnen blijven bieden. De toekomst voor het hostel is onzeker, het ligt er echt aan wat er nu verder in het land gaat gebeuren. Vandaag is er weer een nationaal dialoog tussen verschillende sectoren uit de samenleving. Helaas vind de president niet dat hij daar perse bij hoeft de zijn, de lafaard. Maar de hoop op een vredige en democratische overgang naar een nieuwe leider is nog niet verloren, hoewel deze wel met de dag kleiner wordt…

Ik heb trouwens eindelijk Nederland-plannen gemaakt en geboekt! Op 25 September kom ik aan, en ik blijf tot al mijn zwangere zussen zijn bevallen ;-) Zie jullie allemaal gauw dus!

Zekere onzekerheid

Er wordt momenteel geschiedenis geschreven in Nicaragua. Na jaren van onderdrukking en erosie van de democratie door president Daniel Ortega en zijn vrouw (toevallig de vice-president) zijn de mensen het zat en al weken op straat aan het protesteren. Meestal verloopt het vredig, vol trots op eigen land en enkel snakkend naar vrede en gerechtigheid. Maar soms maakt de overheid de domme fout met de nationale politie gewelddadig op te treden en escaleert de boel. Gebouwen zijn afgebrand, minstens 100 mensen zijn al overleden en nog meer zitten er vast of zijn gewoon verdwenen.

De vonk die het vuur heeft aangestoken was de aankondiging van de overheid dat de sociale zekerheidspremies omhoog gaan, en de pensioenen omlaag. De INSS (Instituto Nicaragüense de Seguridad Social) werd al lang gezien als het zakgeldpotje van de overheid, waaruit leuke projectjes werden betaald, bedrijfjes werden geholpen van vrienden van de president, een symbool van de corruptie. De pot begon leeg te raken en Ortega dacht dat een simpele verhoging nog wel weg te komen. Er ging er echter niet in, en hoewel de premieverhoging alweer is ingetrokken, willen de mensen nu gewoon van Ortega af. Het is bizar, deze man heeft in jaren 70 hard meegevochten als revolutionair om van de dictator Somoza af te komen. Nu roepen de mensen "Ortega y Somoza, son la misma cosa", oftewel, Ortega y Somozo, ze zijn hetzelfde...

Aan het strand merken we weinig van de echte onrust gelukkig, maar is het toerisme wel enorm omlaag gegaan. Niet alle bedden zijn meer vol hier, en Las Peñitas is in het algemeen een stuk rustiger. Het is nu ook laagseizoen, eind mei komt de regen altijd, dus het is lastig te zeggen of straks de mensen weer terugkomen in de zomervakantie van het noordelijk halfrond, of dat Nicaragua opeens niet meer op het lijstje staat van go-to vakantielanden...

We kijken het allemaal even aan hier, hoe dit stukje geschiedenis zich ontwikkeld. Het is vreemd fascinerend er middenin te zitten terwijl het gebeurd en ik ben onwijs trots op de lokale bevolking hier die enorm betrokken en actief zijn. Er wordt flink gebruik gemaakt van sociale media om protesten te organiseren en elkaar op de hoogte te houden, met onwijze passie. Dit volk heeft pit! Maar het kan ook verder de verkeerde kant opgaan en we houden rekening met de mogelijkheid het hostel even (tijdelijk) te moeten verlaten, een bizar idee. Tot die tijd houden we hier alles gaande, met de gasten die we hebben. Veel Nederlanders momenteel!

"GEZOCHT voor het vernielen van een land - Beloning: een vrij Nicaragua"

Wat meer cacao

Alweer negen maanden in Nicaragua en veel daarvan heeft in het teken van cacao gestaan. Om hier weer een volgende 3 maanden te kunnen blijven moest ik even het land verlaten en ik ben naar Costa Rica gegaan voor “some unfinished business”. Met Matt heb ik vorig jaar juni op de experimentele finca (plantage) van Cata Chocolate gewerkt, maar we zijn toen vertrokken voordat ik de mogelijkheid had hun chocolatefabriek te zien! Ik heb dus weer contact opgenomen en ik was meer dan welkom om langs te komen en een paar dagen mee te helpen in de productie.

Het was een droom! De hele setup was lekker kleinschalig en hoewel er een hoop komt kijken bij het maken van een goede chocoladereep van de cacaoboon, het is ook allemaal geen rocket science. Okay, een beetje alchimie komt er wel bij kijken, maar dat maakt het juist zo interessant allemaal. Roosteren, breken, winnowen, vermalen, verfijnen, temperen en vervolgens in de vormen gieten. We hebben bij alles mogen meehelpen, geduldig bijgestaan en geïnstrueerd door de lieftallig Silvia, die helemaal alleen de complete productie van Cata verzorgt. Ze was erg blij met wat assistentie!

Daphne in de chocolade fabriek

De recepten op de muur voor de bonbon vullingen, de shop achter het raam

De cacao pasta aan de refiner toevoegen

De tempering machine, die de chocolade op de juiste temperatuur brengt voor de vormen

Het hele proces beschreven op de muur

Het choco dream team!

Amandel toffee met chocolade bedekken

Gevulde bonbons, handgemaakt!

De laatste dag heeft Chris, de eigenaar van Cata ons meegenomen naar de finca. Het was vreemd daar weer eens te zijn, een ander leven, met een andere liefde... telkens realiseer ik me weer dat het bij het reizen (of leven) niet uitmaakt waar je heengaat, of zelfs wat je daar precies doet, maar de mensen die je ontmoet maken een plek. De connecties, relaties, gevoelens, het zijn de zielen waar je de ruimte mee deelt die de ervaring bepalen. Deze wereld is vol mooie mensen 😊

Op weg terug naar Las Peñitas zijn Kevin en ik gestopt in een klein kustplaatje in Nicaragua voor een paar daagjes “echte vakantie” en toen ben ik naar Managua getrokken om mee te helpen bij het Foro del Cacao, georganiseerd door een van de grootste cacao exporteurs in Nicaragua, Ingemann Fine Cacao. Een van de gastsprekers op het event was de procurement manager van Whittaker’s Chocolate uit Nieuw Zeeland! Het was heerlijk met hem even over mijn tweede thuisland te praten, en meer leren over het bedrijf die ik toen met heel wat van mijn verdiende Ooooby dollars heb gesponsord 😉 Het heeft me Nieuw Zeeland best doen missen moet ik zeggen! En een contact in de chocolade industrie in NZ is natuurlijk nooit mis. Had ik natuurlijk niet helemaal voor naar Nicaragua hoeven komen, maar toch grappig hoe de dingen soms gaan.

De cacao goodie bags voorbereiden

Weer eens even in wat formele kleding

Foro del Cacao!

Mark van Whittaker's Chocolate - New Zealand!

Daarna was het weer tijd om terug naar huis te gaan, naar Las Peñitas, om gelijk weer in de yogalessen te duiken en de kombucha voorraad aan te vullen want ze waren helemaal uitverkocht. En over een aantal weken gaat het koffieproject beginnen... ik heb er zin in!

De lange weg naar huis?

Saranne is langsgeweest! Compleet met aanhang, het was fantastisch om Roanne te zien rondstappen en met volzinnen te horen spreken, wat een dametje alweer. Ze kende het concept “tante Daphne” al van de WhatsApp videogesprekken, maar in het echt is natuurlijk helemaal anders.

We hebben een fijne tijd gehad, eerst lekker bijkomen van de jetlag plus flinke vertraging bij Mano a Mano en toen op pad in Nicaragua via Laguna de Apoyo, Granada (waar ik dus ook een tijdje heb gewoond!) en Isla Ometepe, waar zelfs Kevin nog nooit was geweest. Lekker actief geweest met kajaks, fietsen, permacultuur rondleidingen en een hoop gezwem en gezwam. Roanne vond de zee in haar achtertuin maar wat fantastisch.

Roanne in de vroege ochtend voor Mano a Mano

Zonsopkomst op de rotsen van Las Penitas ("de kleine stenen" in het Spaans)

Eerste ontbijtje samen!

Kleine schildpadjes bewonderen

Kleine kipjes bewonderen

Rocking it in de bus

Uitzicht vanaf vulkaan Maderas op Ometepe

Chillen met de billen

Even papa en mama een break geven, babysit time!

Cuuute! Ik mis ze zo...

De laatste paar dagen hebben we nog even van Leon genoten, het stadje bij Las Peñitas, en toen was het hoepla opeens weer tijd voor het afscheid... maar ik kan er weer even tegen nu, tot ik in september eindelijk weer eens Nederland kom bezoeken! Tante Daphne heeft wat baby’s te bewonderen!

Ondertussen gaat alles nog lekker hier, ben ondertussen alweer aan mijn derde visumverlenging toe en ga daarvoor een weekje naar Costa Rica, chocolade maken bij Cata Chocolate, waarvoor ik toen in juni op de plantage heb gewerkt via WWOOF. Van tree to bar :-)

Bij Mano a Mano gaat alles super, we zitten elke dag vol met mooie mensen, de hele wereld (maar toch vooral Europa) komt naar ons toe. Soms wordt het hostel al in Guatemala of Panama aangeraden, we zitten zeker op de noord-zuid route door centraal Amerika. Geen probleem dus dat de weg naar Las Peñitas eigenlijk doodloopt! Wie is de volgende die hier even een omweggetje komt maken??

Naast de hostelgastvrouw spelen, geef ik steeds meer en steeds betere yogalessen (please like mijn Yoga Facebook!), ben officieel een kombucha brouwerij begonnen en ben ik ook gevraagd straks in mei mee te helpen een nieuwe zaak in Leon op te starten. Iets met caffeïne... Nicaragua is net een speeltuin, er is hier constant zoveel aan het ontwikkelen en de kansen liggen voor het oprapen. Dat ticket naar Amsterdam straks wordt dus zeker een retourtje, ik ben hier tot nu toe nog niet klaar... Grappig hoe dingen gaan zo, dacht ik met een kleine omweg vanuit Nieuw-Zeeland op weg terug naar Nederland te zijn ;-)

Mano a Mano - welkom!

De receptie

Mijn "kantoor"

Ben volgens mij de eerste "commerciële" kombucha brouwer in Nicaragua!

Namaste - yoga bij zonsondergang

Verliefd... :-)

Oud en nieuw

Een nieuw jaar begonnen! Altijd een mooi moment om even terug te kijken op de voorganger. In 2017 ben ik het jaar begonnen met een gaaf psy-trance AUM/Dr. Seuss festival in een uithoek van Nieuw Zeeland. In februari naar Vietnam gegaan om Saranne & co. te zien, in maart mijn permanente verblijfsvergunning voor NZ aangevraagd (en gekregen!), in april het overgrote deel van mijn bezittingen in NZ verkocht, in mei naar Colombia gevlogen en het pad van cacao gaan volgen, tot aan het strand, Las Peñitas waar ik op de een of andere manier in de hostelwereld ben beland. Dit was het jaar dat ik Ooooby heb achtergelaten, dat ik officieel yogalessen ben gaan geven, dat ik een relatie heb beëindigt en een nieuwe ben begonnen, dat ik weer een heel stukje beter in Spaans ben geworden, dat ik een surfboard in mijn gezicht heb gekregen (hechtingen waren nodig! toch surf ik nog graag!) en dat ik voor het allereerst in mijn leven een heel jaar geen voet op Nederlandse bodem heb gezet...

Momenteel zit ik in Panama City, bij de familie van Kevin. Gisteren de reünie van zijn vaders kant bezocht, die precies hetzelfde is als onze familiereünies (veel eten, bbq en aardappelsalade, plastic stoelen, elk jaar weer splinternieuwe nichtjes en neefjes) met daarbovenop keiharde salsa en reggeaton muziek. Niet voor niks, want uiteraard werd er gedanst! 

We zouden eigenlijk nu al terug zijn in Nicaragua voor de jaarswisseling, maar toen we een paar dagen geleden wilden vliegen kwamen we er achter dat Panama sinds een kleine maand op de risicolandenlijst staat voor gele koorts. Om terug in Nicaragua te vliegen had ik dus opeens een vaccine nodig! Die gauw gehaald en toen was het 10 dagen wachten tot het vaccine actief wordt en we weer een 2e poging  mogen doen om terug te vliegen. Dus... oud en nieuw in een van de grootste steden van Centraal Amerika.

Terug in Nicaragua ga ik straks weer verder werken bij Mano a Mano, in receptie, management en dus als yogalerares. Dat zat er na al die jaren toch wel eens aan te komen. Saranne komt me in februari weer eens opzoeken, en in April heb ik een optie weer een cacaostage te doen. 

Ik wens iedereen een superfijne jaarwisseling en een gezond, gelukkig, spannend, avontuurlijk, mooi en warm nieuw jaar!! Dank je wel voor het volgen van mijn avonturen!

Las Peñitas

Happy :-)

Ben mijn yoga eindelijk echt gaan delen

De crew van Mano a Mano - mooie plek en fijne mensen

Op naar Panama - de vakantie die iets langer duurde dan gepland :-)

In de waterval!

Kerst in de tropen - maar toch met een sneeuwpop!