Cacao

We zijn in Costa Rica! Via Panama zijn we met de bus naar een klein plaatsje aan de kust gegaan om eerst een paar dagen te wennen aan het nieuwe land. Costa Rica is erg fris en schoon! Toen zijn we richting the finca gegaan waar we een maand hadden gepland. Het was echter niet helemaal wat we ons hadden voorgesteld, en na een paar dagen besloten we dat een andere plek waarschijnlijk beter zou zijn. Ze hadden er niet de productie die we zochten, er werden maar weinig groenten verbouwd en het feit dat we moesten betalen om er te blijven begon ook een beetje te wringen. We zijn dus vertrokken, en een paar emails brachten de mogelijkheid om bij Cata Chocolate te komen WWOOFen. Absoluut mijn favoriet, en we hadden geluk dat er plek was want er waren net een groep van 3 Fransen vertrokken die het jungle leven niet helemaal aankonden. Teveel beestjes!

Voor ons is echter het een paradijs, met een hoop fruitbomen, gave experimenten zoals oesterzwam blokken en een crayfish vijver. En het mooiste van alles, de poging om verschillende cacao varianten groot te brengen om uiteindelijk de chocola productie van Cata te voeden. De cacao komt nu nog vooral van andere finca’s en het is hier allemaal vrij nieuw, een cacao boom heeft ongeveer 5 jaar nodig voordat het fruit gaat dragen. We worden verzorgd door een jonge Costa Ricaanse familie met een klein dochtertje die allemaal alleen Spaans spreken, dus het is zwemmen of verdrinken wat dat betreft. We krijgen drie flinke maaltijden per dag, typische Tico gerechten (Costa Ricanen noemen zichzelf Tico's) en elke dag verschijnt er wel ergens chocola vandaan. Volgende week gaan we de chocolade fabriek en winkel aan de kust bezoeken, om alles nog eens leuker te maken. Ik voel me net Charlie :-D

We zitten hier in een vallei tussen drie vulkanen en de grond is enorm vruchtbaar. We hebben vrij spel om van alles te proberen en opeens lijkt de zes weken die we hier hebben lang niet genoeg. Er is zoveel te doen! Maar niet te snel natuurlijk, want in Costa Rica gaat alles lekker tranquilo en kan het morgen ook nog wel. Als de werkuren voorbij zijn doe ik yoga met een uitzicht waar je u tegen zegt, heb ik tijd en rust om al die boeken te lezen die al eeuwen op mijn lijstje stonden, en er is hier geen internet dus wordt je niet afgeleid door de Facebook-feed en rampen van de dag. Het helpt ook dat het elke dag wel een paar uur lekker verfrissend regent. Het is goed om even stil te staan. 

Ciudad Perdida

Ongeveer 12.000 jaar geleden begonnen de Tayrona indianen de noordkust van Colombia te bewonen. Rond 500 AD heeft deze cultuur de “Lost City” of Ciudad Perdida gebouwd, langer geleden dan de constructie van Machu Picchu in Peru. De Ciudad heette anders toen natuurlijk, en wordt nu alleen zo genoemd omdat pas in 1972 dit indrukwekkende complex van structuren, midden in de jungle en hoog op de flanken van de Sierra Nevada, weer werd hervonden.

Tot vandaag zijn de ruïnes alleen maar bereikbaar per voet, via een lange 2-daagse hike door de wildernis, langs smalle paden en door verschillende rivieren. Het is een aardige toeristen attractie aan het worden, maar nog lang niet zo massaal als dit ongetwijfeld gaat worden nu toerisme in Colombia een optie is geworden.

Hoewel onwijs zwaar op sommige momenten, wanneer je bijna steil omhoog moest klimmen in de flinke hitte en vooral vochtigheid, was het de trek helemaal waard. Matt en ik gingen samen met een groep van 7, een Nederlandse vader en zoon, twee Ozzies, twee Duitsers en een Canadees-Italiaan. Onze gids was Beto, een stille kleine local die geen woord Engels sprak en mij voldoende gelegenheid gaf om mijn Spaans-Engelse vertaal vaardigheden aan te scherpen.

Tijdens de trek sliepen we in jungle kampen, met stapelbedden en lange tafels, en altijd een fantastische gelegenheid om in de rivier te zwemmen en af te koelen. We hebben slangen gezien, kleurrijke kikkers, ongelofelijk veel vogels en vlinders en salamanders in de meest funky kleurcombinaties. We hebben nieuwe vrienden gemaakt, want zo’n ervaring zorgt dat je als groep erg verbonden wordt. En de stad zelf was indrukwekkend, en de lange uitdaging met als laatste test een trap van 1800 treden steil omhoog helemaal waard.

Weer terug in de stad waren we kapot, en hebben de eerste bus gepakt naar Palomino, een klein kustplaatje hier waar locals, indianen, toeristen en verdwaalde hippies het tot een vrolijke boel hebben gemaakt. Zon, zee en strand en elke avond cocktail happy hour, het is hier zeg maar fantastisch.

Over 5 dagen gaan we per vliegtuig richting Panama (er is namelijk geen route over het land naar het noorden!) en verlaten we dit magische Colombia. Voor nu dan, want ik kom hier maar al te graag weer een keertje terug.

De magische jungle van de Sierra Nevada

Daar gaan we dan!

Nieuwe vrienden maken tijdens het eten, met op de voorgrond de beruchte coca plant

On top of the world - Ciudad Perdida!

Colombiaaaaa

Hola amigos! We zijn nu al ruim een week in Colombia en het is fantastisch! Na een binge op de Netflix serie Narcos hadden we een beetje onze bedenkingen over dit land. Maar het Colombia van Pablo Escobar, met het geweld en gevaar is niet meer het Colombia van vandaag. Nu is het gewoon een van de onwijs mooie Zuid-Amerikaans landen, met het voordeel dat het qua toerisme een beetje achterloopt en dus nog niet zo platgelopen is.

We landden in Bogotá, de hoofdstad, een grote metropool met een publiek transport systeem waar je u tegen zegt. Vergeleken met Auckland in ieder geval. We hebben er heerlijk rondgelopen in de hippe wijk Candelaria, zijn met de kabelbaan omhoog gegaan naar het hooggelegen Montserrat (3.152m boven het zeeniveau) en zijn in aanraking gekomen met de Colombiaanse cuisine: bonen en rijst, met vlees, bakbanaan en een beetje sla (als je geluk hebt). Gluten-vrij is geen probleem hier, want er word vooral mais or rijst bloem gebruikt. Groenten vinden is dan wel weer een uitdaging, de dagen van overstromende Ooooby boxes zijn voorbij.

Het hoogtepunt voor mij van Bogotá was een koffie met Maria, mijn goede vriendin van mij die ik op de inpaklijn van Ooooby heb leren kennen. Zij komt uit Colombia en is hier op bezoek bij haar familie, en het was fijn om haar hier te zien. Na Bogotá zijn we naar Medellín gevlogen, waar we een beetje genoeg van de steden begonnen te krijgen. De iguanas in de botanische tuin waren gaaf, maar we konden niet wachten de bus naar de kust te nemen, naar Cartagena. Cartagena is een van de oudste steden in Colombia en de Spaans koloniale stijl is goed bewaard gebleven. Het is bizar op de stadsmuren te lopen, compleet met kanonnen, en te bedenken dat 500 jaar geleden er Nederlandse schepen voor de kust lagen, in een poging wat van de rijkdom van de Spaanse zilvervloot in handen te krijgen. Ons landje heeft een rijke geschiedenis hier op de Caribische zeeën.

Vervolgens zijn we doorgereisd naar Santa Marta, verderop langs de kust. Dit is een badplaats waar rijke Colombianen een appartementje aan het strand kopen. Het is ook de uitvalsbasis voor expedities in de Sierra Nevada, een gebergte hier waar diep in de jungle een Verloren Stad verscholen ligt. Wij vertrekken morgen op een 5-daagse wandel expeditie om deze stad te gaan bezoeken, een ruïne complex ouder dan Machu Picchu. Wordt vervolgd!

De straten van Bogotá

We moesten natuurlijk naar de markt

Uitzicht op de grote stad vanaf Montserrat

Kom net terug van de kapper... 

Een van de vele oude kerken

Op bezoek in de ondergronds zout kathedraal van Zipaquirá

Standbeeld van de bekend artiest Botero, een grote trots van Colombia

Een iguana in de Botanische tuin van in Bogotá

Uitzicht vanaf de stadsmuren van Cartagena

Simón Bolívar - de held en bevrijder van Colombia

Long way round

Ik heb wel een gegrapt dat als ik nu nog verder weg ga, ik eigenlijk weer terug naar Nederland kom, de andere kant langs. Nou, het is zover, vandaag vliegen Matt en ik via Los Angeles en Fort Lauderdale naar Bogota, Colombia. We gaan daarmee de datumgrens over en dus terug in de tijd, we komen in LA aan voordat we vertrekken.

De laatste weken zijn hectic geweest met alle voorbereidingen. Ten eerste was het wachten op mijn visum, die eindelijk binnen is. Ik heb nu officieel een permanent verblijfsvergunning voor Nieuw-Zeeland, en kan de rest van mijn leven terug komen. Het is altijd goed om opties te hebben ;-)

Daarnaast heb ik alles bij Ooooby moeten afronden. Het was een heel proces om mezelf uit de organisatie te werken en te zorgen dat alles goed werd overgedragen. Het was emotioneel ook zwaar, net als je eerste liefde is ook je eerste echt baan niet iets waar je zomaar van wegloopt... De deur staat altijd voor open gelukkig, wie weet hoe het er allemaal voor staat als ik straks weer terug kom in Nieuw-Zeeland.

Alsof dat niet genoeg was moest mijn auto ook nog gerepareerd worden. Een paar weken geleden is er een deuk in gereden door Emma Paki, mijn AirBnB host voor een weekje en blijkbaar een bekende zangeres in Nieuw-Zeeland. Het was even een gedoe, want ze had geen verzekering en heeft heel moeilijk gedaan over de kosten voor de reparatie. Het was niet goedkoop want de auto was flink toegetakeld, maar gelukkig is ze uiteindelijk over de brug gekomen. Weer een ervaring rijker.

Ondertussen hadden we steeds tijdelijke woningen met het "huis-sitten" en laatste bezoeken aan vrienden. We hebben in West Auckland de meeste spullen verkocht (dag surfboard, dag fiets!), toen in Taranaki gesurft en koeien gemolken, in Maungatautari op 2 honden, 8 alpaca's, 20 kippen en een cavia gepast en de laatste 2 nachten bij Johan en Miriam doorgebracht.

Johan heeft mijn auto gekocht, dus dat kwam goed uit en ze zijn ook zo goed geweest onze overgebleven bezittingen een plekje op de boerderij te geven. Nu hebben we alleen nog onze rugzakken en kan de reis beginnen. En precies op tijd, want we hebben hier net de afgelopen 2 nachten de eerste vorst gehad, vroeg dit jaar. Bye bye Nieuw-Zeeland, for now!

Uitzicht over de Waikato - helder, zonnig en koud!

Ready to go!

Winter is coming

Zo het is weer even geleden! Alles is hier goed, maar wel een beetje los/vast momenteel. Een paar weken geleden heb ik de heren van Ooooby verteld dat ik weg wil, voor minstens een aantal maanden naar Costa Rica en wie weet wat/waar/hoe daarna. Waaaat?! Ja... het Ooooby verhaal is een beetje klaar voor mij op dit moment heb ik gemerkt, de uitdaging is er langzaam uit. Ik doe alles wat ik er doe nog steeds met veel plezier en ik geloof nog steeds in de missie, maar ik merk dat ik weer kriebels heb gekregen. Tijd om weer eens ergens anders een kijkje te gaan nemen.

Costa Rica is op de radar gekomen door een Ted-talk over hoe zij in de jaren 50 al hun leger hebben afgeschaft. Hoe ze onwijs bezig zijn met schone energie en het behoud van de overweldigende biodiversiteit in het kleine landje. Er groeit koffie en cacao. En je kan er onwijs goed surfen :-)

Het is ondertussen redelijk serieus geworden met Matt, mijn kiwi-surfer, en we gaan samen op dit avontuur. We vertrekken begin juni, wanneer hier de winter begint. Tot die tijd is het ten eerste wachten tot mijn permanent verblijfsvergunning doorkomt. Die kan ik op 17 april aanvragen, dan heb ik hier precies 2 jaar als “resident” gewoond en gewerkt. Het betekent dat ik de rest van mijn leven terug kan komen naar Nieuw-Zeeland, mijn tweede thuis ondertussen. Ik ga het hier missen straks op onze reizen, de rollende heuvels, de bizarre vogels, de weidse schoonheid, de frisse lucht.

We zijn nog steeds aan het “house-sitten”, waar we op de huizen en huisdieren passen van mensen die een tijdje weggaan. Het scheelt een hoop huur, maar brengt af en toe wel een beetje stress als we een gat tussen twee plekken hebben. We zitten in fantastische huizen af en toe, zoals nu in Titirangi, letterlijk midden in de bush, met een heerlijk uitzicht op de Manukau Harbour. Vanuit hier kun je een hoop wandelingen maken, maar de Ooooby hub is ook vlakbij. Volgende week zitten we even in Hamilton, vlakbij Cambridge (waar mijn oom woont, mijn oude “hood”) en daarna weer in Auckland voor mijn laatste weken Ooooby...

Het is een spannende tijd met al die veranderingen in het vooruitzicht. Om ruimte te maken voor nieuw uitdagingen, moet je andere dingen loslaten, wat niet altijd even makkelijk is. Gelukkig weet ik ondertussen dat jezelf af en toe in het onbekende diepe gooien tot fantastische belevenissen kan komen.

Schudden en delen

Afgelopen zondag nacht is Nieuw-Zeeland getroffen door een aardbeving van 7.5 op de schaal van Richter. Het epicenter lag bij Kaikoura, wat nu al een paar dagen van de rest van het land is afgesloten. In April ben ik daar nog langs de kust gereden, op mijn weg terug van Christchurch naar het Noorder-Eiland. Het is er fantastisch mooi. 

Kaikoura - april 2016

Ik ben zelf momenteel in Wellington en hier was de beving onwijs goed te voelen. Het is onwerkelijk om letterlijk uit je bed te worden geschud. Je bent gelijk wakker en ik wist even niet wat ik moest doen. Ik heb eerder dit jaar al een redelijk grote beving in Christchurch meegemaakt, maar deze duurde veel langer, het huis bleef maar schudden! Er gaat van alles door je hoofd...

Na de grote beving is het onrustig gebleven, en momenteel zijn erg ongeveer 5-10 aardbevingen per uur. Het centrum van de stad is een puinhoop, gebouwen staan op instorten en er is veel infrastructuur kapot gegaan. 

Echt bizar hoor. Denk je dat de aarde iets is waar je op kan bouwen, letterlijk. Maar als zelfs dat begint weg te kruimelen, wat is dan nog zeker?

En toch heb ik het gevoel dat ik momenteel precies ben waar ik moet zijn. Terugkomen in Nieuw-Zeeland, na een heerlijk zomer in Nederland, was erg fijn. Ooooby wachtte op me en er was gelijk veel te doen. Door mijn afwezigheid en onze CEO die een jaar in Engeland heeft gezeten waren de schroeven een beetje los gaan zitten. Ik heb alles de afgelopen maanden weer aangedraaid en rechtgetrokken en dingen lopen goed. 

Ik ben officieel Chief Operating Officer en mijn rol bestaat eruit ervoor te zorgen dat alles in de organisatie soepel verloopt. Dat projecten vooruit komen, teams weten wat ze waar en wanneer moeten doen en kansen worden opgepakt en uitgewerkt. Het is werkelijk fantastisch! Als ik mijn droombaan zou moeten beschrijven, dan zou dit het precies zijn. Geweldige collega's, flexibele uren, online werken, veel reizen, gevarieerde dagen, meer biologische groenten dan ik weet wat mee te doen en het weten dat alle moeite bijdraagt aan een beter voedselsysteem. Ooooby is de reden dat ik ooit naar NZ ben overgehopt en het is nog steeds de reden dat ik hier zit. 

Daar komt bij dat dit natuurlijk ook qua vrije tijd een mega mooi land is. Alles wat mij blij maakt, hiken, surfen, kamperen, natuur, bergen... is hier op gooi-afstand, waar je ook bent. En ik heb onlangs iemand ontmoet waar ik dat soort dingen samen mee kan doen... Ik heb zin in de zomer :-)

Uitzicht

Ik ben alweer 3 maanden in Christchurch en mijn tijd zit er hier bijna op. Het is voorbij gevlogen! Volgende week woensdag ga ik voor een week naar Bali, Saranne, Rolf en Roanne opzoeken, en zodra ik terug ben begin ik de lange rit weer terug naar het Noord Eiland, naar Tauranga om daar een Ooooby hub te helpen opstarten.

Christchurch is me onwijs goed bevallen, wat een contrast om ineens in een dynamische stad te zitten na zolang op een boerderij op het platteland! Dynamisch is het juist woord in verschillende opzichten... De stad hier ligt op verschillende breuken in de aarde en ik heb een aantal aardbevingen meegemaakt. Soms gewoon een beetje vibratie, soms lag alles te schudden. Echt heel bizar als de grond zo aan het bewegen is, je weet gewoon niet waar je het moet zoeken.

Op 22 februari werd hier de grote aardbeving van 2011 herdacht en alhoewel het nu 5 jaar geleden is, overal in de stad zie je nog de gevolgen van deze ramp. Het moet echt vreselijk zijn geweest om hier toen te zijn, de stad en de mensen zijn er nog steeds niet helemaal van bekomen. Vooral het centrum is nog erg leeg, grote stukken land met alleen maar grind, links en rechts nog wat overblijfselen van gebouwen. Het interessante hier is dat door het wegvallen van zoveel structuur in de binnenstad er opeens een vacuum ontstond, wat werd opgevuld met allerlei creatieve en onconventionele activiteiten en installaties. Je vind een dance-o-mat, een bus/bar (Smashpalace), een urban farm, een container mall, een Cardboard Cathedral en tussendoor een hoop tijdelijk projecten en evenementen om de stad weer op te leuken. Ze hadden hier de vraag voor zich, als ik kon kiezen hoe mijn stad er uit ziet, hoe wil ik het dan hebben?

Overal constructie in de binnenstad

De voormalige hoofdstraat nog steeds afgesloten...

Vol potentie, wie weet wat hier verschijnt in de komende jaren!

Ik heb hier ook gedaan waar ik natuurlijk in de plaats voor kwam: een Ooooby hub opgezet. De transitie van het voormalige Garden City 2.0 naar Ooooby is goed verlopen, ik heb het lokale team getraind en we zitten al ruim boven de 100 boxes per week, met een gezonde wekelijkse groei. Wat een kick om te zien wat ik hier teweeg heb gebracht, Ooooby verveelt nog lang niet!

Een paar weken terug heb ik eindelijk weer een surfboard gekocht, een 7'2'' mint groen "fun-board". Dat was echt een mooie dag en ik heb er ondertussen een hoop lol van gehad. Ik ben nog lang geen pro natuurlijk, maar aangezien ik straks in het noorden voor twee Ooooby projecten ook weer aan de kust zit kan ik nog aardig wat oefen-uren krijgen voordat ik weer naar Europa kom. Dat is in juni alweer! Ooooby gaat in Engeland starten en aangezien Sebas nog steeds niet naar Nieuw-Zeeland mag komen, heb ik gevraagd of ik bij Ooooby UK mag komen helpen.

Het visum voor Sebas is aangevraagd en we wachten nu op de uitslag. Het kan twee kanten opgaan en op dit moment weten we helemaal nog niet wat het gaat worden. Spannend! Maar ik kom hoe dan ook lekker overwinteren in Europa.

Morgen heb ik hier een afscheidsetentje, met een aantal nieuwe vrienden-voor-het-leven. Juliette en Hervé, een Frans stel waarmee ik een hoop avonturen heb beleefd, inclusief een fantastische hike in Arthur's Pass. Mary en Ashvin, het Ooooby Christchurch team, die ik de afgelopen tijd natuurlijk goed heb leren kennen. Benedikt en Corinna, een Duits stel dat met de wind mee door Nieuw-Zeeland aan het reizen is en die ik elke keer weer tegenkom op de juiste momenten.

"Hier" is trouwens een luxe residence in the Mount Pleasant heuvels, waar ik aan het housesitten ben. Ik ben de afgelopen 3 maanden 5 keer verhuisd, met als culminatie nu dit mooie huis met werkelijk fantastisch uitzicht op de stad en de Southern Alps in de achtergrond.

Onderweg naar Arthur's Pass

De mist trekt al op...

Juliette en Hervé :-)

Dit verveelt dus niet gauw

Op de top! 1800m hoog

Onderweg kwamen we een Kea tegen, de Alpine Parrot!

Totaal niet verlegen die beesten

Hier weer onderweg naar beneden