Gelukkig

Het is droog in Australie. Het heeft al weken niet meer flink geregend aan de oost-kust en de grond is uitgedroogd. Mocht je er momenteel op worden betrapt de oorzaak van een brand, of "bush fire" te zijn, dan riskeer je 12 jaar gevangenschap, geen grapje. Dit is een "matter of life and death". West Sydney staat al een paar dagen in de fik, honderden huizen zijn verwoest en het ergste is nog niet eens voorbij. Wij zagen de rook komen afgelopen donderdag, de zon was bijna niet meer te zien en 's avonds merkte ik dat al onze kleren naar kampvuur roken...

Het uitzicht vanaf ons balkon...

Ondanks het natuurgeweld heb ik het hier nog prima naar mijn zin. Dit weekend ben ik met Elli naar een Global Rhythms muziek festival in een park geweest, er waren Japanse drummers, een bandje met een synthesizer, een didgeridoo en een drumstel, de Afro Nomads uit West-Afrika en een jazz band. Na zonsondergang kwam de volle maan op en we dansten en dansten.

Vandaag heb ik meegeholpen in de Organic Community garden hier in Randwick, onze gemeente en wel twee kilo biologische aardbeien geoogst. Ik heb nog nooit zulke lekkere aardbeien op. De zomer is in aantocht en de temperaturen lopen op tot in de 30, met af en toe flinke wind, wat het de brandweer natuurlijk niet gemakkelijker maakt...

Ik begin te wennen aan het leven hier, best makkelijk in zo'n relaxed land, met fantastisch weer en vriendelijke mensen. In de winkels wordt ik standaard aangesproken met "hello darling" of "hi love", iedereen is behulpzaam en oprecht geïnteresseerd en vooral onwijs gelukkig. Het maakt mij gelukkig.

De aardbeien oogst... ik werd prompt gedoopt tot "strawberry girl" :-)

Na een tijdje zou ik mijn eigen stukje grond kunnen krijgen hier

Randwick Community Organic Garden

Japanse drummers op het Global Rhythms festival

Een muziek trio bestaand uit een didgeridoo, de drums en een keyboard - heel vet!

De lovely Elli en haar nichtje, in de volle zon

Normaal doen

Aangekomen in Sydney moet ik natuurlijk op zoek naar een baan. Soms denk ik wel eens, waarom hebben eigenlijk de meesten van ons een baan? Waarom doen we werk dat we waarschijnlijk niet zouden doen als we er niet voor betaald worden? Zijn er andere manieren om je leven te leiden, zonder een klein radartje in het systeem te zijn, een systeem dat is gebaseerd op slimme marketing en propaganda, om er maar voor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen belasting betalen en de rest van hun "besteedbare inkomen" uitgeven aan dingen die we niet nodig hebben? Het gaat waarschijnlijk nog wel een paar jaar duren, maar ik hoop deze vragen toch een keer te kunnen beantwoorden. Ondertussen doe ik maar "gewoon" en ben ik aan het solliciteren.

Mijn eerste Australische dollars heb ik al verdient, als invalkracht bij een kinderdagverblijf. Erg leuk werk, de hele dag met kinderen spelen, iets wat me erg gemakkelijk afgaat. Het is ook zwaar, je bent de hele dag in de weer, moet de hele dag opletten dat alle kinderen in leven blijven en je niet het verkeerde kind een standje geeft terwijl het de schuld van de andere was. Lastig hoor. Maar erg bevredigend, iets wat ik eigenlijk ook zou doen zonder er betaald voor je worden... Maar niet iets wat ik mezelf over vijf jaar nog professioneel zie doen.

Wat dan wel? Eerlijk gezegd, geen idee. Nee das niet waar, ik heb een hoop ideeën, ideeën over de wereld, over gerechtigheid, over ecologische en sociale harmonie, over initiatieven en innovaties om het leven op deze planeet een stukje beter te maken. Maar als je die dingen intoetst op de gemiddelde banenwebsite komt er niet veel uit. Het vinden van die ene droombaan is een kwestie van geluk, van goede timing, van trail & error, en van uitzoeken wat het is dat je dan vooral niet wilt doen. Ik ben dus breed aan het zoeken, aan het solliciteren. Gelukkig is er in dit "land of opportunity" zoals ze het zelf noemen genoeg werk te vinden momenteel. Vandaag heb ik een sollicitatiegesprek. Wish me luck!

Upsy Down Town

Op het kinderdagverblijf waar ik werk hebben de kinderen een liedje geleerd:

In Upsy Down Town 
the sky is in the sea, 
the sea is where the sky should be.
The rain is falling up, 
instead of down. 
Down, In Upsy Down Town.
There’s a chocolate cake 
as white as snow, 
The more you eat, the bigger it grows!
You walk upon your nose 
instead of on your toes. 
Down, In Upsy Down Town.

Fantastisch.

Ik voel me alsof ik inderdaad naar Upsy Down Town verhuisd ben, alles is hier anders. Ze rijden hier links, net als in India. Ik heb tot nu toe alleen nog maar rondgelopen of gefietst, en begin nu eindelijk pas een beetje te wennen aan het rechts, links, rechts kijken. Het is heel desoriënterend om op een kruising of rotonde niet precies te weten waar je nu moet kijken, waar het verkeer vandaan kan komen. Je kijkt toch nog altijd even de andere, "verkeerde" kant op. Voor de zekerheid, mocht er iemand aankomen die ook uit Europa komt en aan het spookrijden is.

Dan komen ze hier net uit de "winter" en is de lente begonnen. Het is nu al gemiddeld 24 graden overdag en de zon schijnt zich een ongeluk, dus ik ben benieuwd wat de zomer inhoudt in Sydney. Het zou wel eens warm kunnen worden, zeker omdat dit jaar een van de warmste jaren ooit was hier.

Wat me ook is opgevallen is dat Australiërs erg trots zijn op hun land en het erg belangrijk vinden om de locale economie te ondersteunen door producten te komen die "proudly Australian made and owned" zijn. Ze hebben er zelfs een speciaal logo voor en het is een enorme marketing tool. Grappig, na net drie jaar in Duitsland te hebben gewoond, waar "nationalisme" een vies woord is en zelfs de vlag soms ver te zoeken is. Hier waait hij overal groot en trots uit. Terwijl het eigenlijk maar een rare variant van de Engelse vlag is...

Ook de natuur is hier overweldigend anders, met planten en dieren die ik totaal niet weet te plaatsen. Vleermuizen zo groot als katten, "water dragons" (soort hagedissen), kakkerlakken. Ik heb helaas nog geen koala's, vogelbekdieren of kangoeroes gezien (die laatste al wel gegeten!), maar iets zegt me dat dat niet lang meer zal duren. De bomen zijn groot en tropisch, alles bloeit nu momenteel, met tussendoor fijne palmen. De sterren hebben zich zelfs opnieuw gearrangeerd, de vertrouwde grote en kleine beer zijn omgeruild voor de Soutern Cross en Canis Major.

Toch niet slecht, voor 24 uur vliegen. Er is vast nog veel meer te ontdekken en ik ben blij dat we hier wel een tijdje blijven. Dit land/continent is echt MEGA groot en heeft zoveel spannends te bieden. Dit weekend gaan we langs de kust lopen via de Coastal Walk en met de baas van Sebas naar een Latijns-Amerikaanse party. G'day mate!

Alles en meer

Het gaat goed hier, tot nu toe is Sydney echt fantastisch. Wat een luxe om op 15 minuten fietsen van het strand te wonen. Het bevalt me prima hier. De eerste dagen was het een hoop geregel. Op de een of andere manier heb ik al een baantje gevonden, als "casual worker" bij kinderdagverblijf Alouette hier vlakbij ons huis. Ook heb ik al een telefoonnummer, een belastingnummer, een bankrekening en een fiets.

Sebas kon niet wachten mij alle mooie plekjes te laten zien die hij al had ontdekt. Dit weekend zijn we op zaterdag met de pont naar Manly gegaan, in het noorden van Sydney, een populaire surfspot.We hebben op het strand gewandeld, over de rotsen geklauterd, een biertje gedronken bij de 4 Pines brouwerij en op de boot terug lekker sushi gegeten.

Skyline van Sydney vanaf de veerpont

Surfers lopen hier gewoon in het wild rond

Mooi Manly

Het centrum, in koloniale stijl

Op zondag zijn we langs de kust naar beneden gereden om Elli te bezoeken in Wollongong. We hebben haar huisje bezocht, Mt. Keira beklommen en eieren en groenten geoogst uit de "permacultuur" volkstuin van Elli. Alles groeit hier natuurlijk als een gek, want het is eigenlijk altijd mooi weer. Tot nu toe is het een dag bewolkt geweest, en de lente moet nog beginnen... Sebas en ik moeten elkaar af en toe nog even knijpen, we wonen toch écht opeens in Australië.

Wollongong!

Kakelverse eieren, wat een rijkdom

Lieve groetjes uit Sydney!!

Touch down!

Ik ben aangekomen! Veilig en wel, met een warm welkom van Sebas. De reis was erg lang, met een interessante tussenstop in Singapore, het geboorteland van mijn moeder. Wat een vreemde stad, net alsof je in een science-fiction film rondloopt! Alles is hyper-modern, splinternieuw en brandschoon, met de meeste rare gebouwen. Het vliegveld Changi is al jaren op een rij verkozen tot beste vliegveld in de wereld en het was te merken waarom, de 14 uur die ik er moest doorbrengen vlogen voorbij. De vlucht naar Sydney was vervolgens half-leeg en daardoor mega relaxed, ik had lekker 3 stoelen voor mezelf en heb na een suffe film (This is 40) geslapen tot de landing. En toen was ik er!

De skyline van Singapore

Ik was een beetje zenuwachtig voor de douane, want ik had maar een enkeltje en had ook nog op mijn immigratiebriefje ingevuld dat ik "animal products" wou importeren. De man vroeg wat ik dan precies bij me had, en met een onschuldig lachje zei ik "it's cheese, because you know, I'm from Holland, hihi". Ik kreeg prompt een stempel en mocht doorlopen. "Have a great time in Australia miss".

Sebas haalde me op en bracht me gelijk naar het strand, aangezien het ochtend was. Van welke dag wist ik niet precies meer, en hoe laat was ook vaag. Maar tijd voor zon, zee, strand en cappuccino was het sowieso. Het was heerlijk om hem weer te zien, wat een luxe om weer samen te zijn. En dit keer voor zolang we willen.

Elli, mijn Australische vriendinnetje die ik in Zweden heb ontmoet kwam me gelijk welkom heten!

Bij het werk van Sebas op bezoek

Jee, mijn eigen straat!

Goodbye Berlin

Zo, op de valreep van mijn 27e verjaardag verlaat ik Berlijn na hier bijna 34 maanden te hebben gewoond (oké waarvan 5 in Umeå doorgebracht). Het was een mooi tijd, wat een verrückte Stad. Onze verzenddozen zijn door DHL opgehaald om naar Oz verscheept te worden en de laatste items verlaten langzaam ons appartement (lang leve eBay!).

Na twee jaar, zeggen ze, ben je wel een beetje gewend op een nieuwe plek, je hebt de taal geleerd, vrienden gemaakt, de omgeving leren kennen. Dat klopt allemaal, Berlijn is een thuis geworden. Toch hebben we besloten weer te gaan. Wat laat ik eigenlijk achter me? Tijd voor een inventarisatie.

Zonsondergang vanuit Görlitzer park over de skyline van Berlijn

Wat ik NIET ga missen is in ieder geval:

• het Duitse banken systeem - waarbij je 6 euro betaald als je bij een andere bank geld opneemt, het ongeveer een week duurt voordat een overboeking verwerkt is en mijn persoonlijke "Kundenbetreuer" maar niet ophield mij te stalken toen ik een keertje in een survey mijn onvrede heb geuit... zucht hier kunnen ze van de ING nog iets leren. 
• Berlijnse autorijders - weet je dat dit een van de grootste redenen is dat ik Berlijn zat ben? Wat O.M.G. rijden er hier een stelletje aso's rond. Als fietser ben je nergens en elke dag kon ik weer een zucht van verlichting slaken als ik weer heelhuids thuisgekomen was. Ik ben aangereden, afgesneden, na-getoeterd en rakelings gepasseerd, terwijl er ondertussen auto's fijn op het fietspad geparkeerd staan (waar is het anders voor?) en stoplichten steeds net voor je neus weer op rood springen. Lieve mensen...
• de viezigheid, de stank, de grijsheid. "Guten Morgen Berlin / Du kannst so häßlich sein, so dreckig und grau". Op elke straathoek staan wel junkies, overal ligt troep, wordt gezeken, wordt gekotst, gerookt, glas neergegooid. Daklozen, bedelaars, alcoholisten, op zoek naar lege statiegeldflessen of nog te gebruiken s-bahn kaartjes, vragend om een paar centen. Nee, Berlijn kan heel treurig zijn. Zeker om 4:00 ´s ochtends in de U8 richting Hermannstraße.

Aan de andere kant, wat ik wel ga missen:

• het alternatieve, onafgemaakte, alles-kan-en-alles-mag, underground, eclectische mix-match wat hier leeft. Hipsters en hippies samen aan de vegane cupcakes in het bio-café, terwijl de sjappies inkopen doen bij de Turkse supermarkt op de hoek. Vooral hier in Neukölln is zeg maar "viel los". Mooi. Niemand is raar in Berlijn, behalve dan degenen die normaal zijn.
• de mooie taal - ja echt, ik vind Duits fijn om naar te luisteren, vooral de uitdrukkingen. Overal bestaat wel een woord voor, en alles mag aan elkaar geplakt worden. Afgezien van de naamvallen heb ik de taal toch aardig onder de knie gekregen, ik kan zelfs accenten onderscheiden. 
• Zalando. Of beter gezegd, mijn collega's bij Zalando. Na 2,5 jaar klantenservice heb ik het werk wel gezien, maar lachen om klantverhalen en stomme plaatjes doorsturen verveeld toch nooit. Het is een mooi team daar, en ik ga het missen. The end of an era!

I ♥ Berlin

Nu is het tijd om te gaan, en nog een fijne maand in Nederland door te brengen voordat ik de oversteek maak naar Australië. Oh, en ik ben trouwens geslaagd, de verdediging van mijn thesis is goed gegaan en ik heb binnenkort mijn tweede master diploma op zak. Nog iets waar Berlijn goed voor is geweest. 

Inpakken...

Inpak en uitzoek chaos

Het is bijna zover!

Afgelopen week hebben we alle onze belangrijke spullen naar een opslagruimte in Brandenburg gebracht en Sebas is woensdag weer terug naar Sydney gevlogen. Hij heeft al een mooi huisje voor ons gevonden, aan de Australia Avenue, in Matraville, op minder dat 3 kilometer afstand van het eerste strand: Malabar Beach. Ik zit nog welgeteld 20 dagen in Berlijn om de laatste zaken te regelen. Ik heb booming business gaande op eBay en ondertussen al een hoop dingetjes verkocht. Veel wordt ook gedoneerd of weggegeven aan vrienden, hoofdzaak is het huis leegmaken.

Ondertussen is het stiekem ook heel mooi weer geworden hier en ik breng ik de rest van mijn dagen hier ofwel bij Zalando door (nog maar 7 keer werken!) of bij het zwembad met vriendinnetjes. Berlijn laat zich nog even van haar beste kant zien, zodat ik goed weet wat ik straks ga missen. Tja... je kan niet alles hebben.

Volgende week komt mijn kleine zusje trouwens langs (die al lang niet meer zo klein is...), dus dat wordt gezellig!

De laatste keer dat Eefje in Berlijn was, lekker aan de mango :-)